Προφορικότητα και εγγραμματοσύνη

Η εξουσία για τον συγγραφέα είναι κάτι εύθραυστο, έχει στην κατοχή της τις λέξεις, τις διαχειρίζεται, αλλά δεν κατέχει κάτι βασικό: τις ιστορίες των ανθρώπων και των φυλών. Στην Αφρική κυριαρχούν οι μύθοι και η προφορική παράδοση, όλοι οι άνθρωποι έχουν ίχνη ιστορίας που «κελαρύζουν μέσα τους». Και «όσοι λένε ιστορίες αποτελούν απειλή». Ο Ικέμ ήταν ένας εγγράμματος που απάγγειλε, η Ελάουα μια αγράμματη που τραγουδούσε. Οι φοιτητές στους δρόμους κραυγάζανε τα δικά τους χορικά. Το μήνυμα ίσως απλοϊκό αλλά ισχυρό: Η αντίσταση ενάντια στην εξουσία έχει αντίπαλο την προφορική παράδοση, τη λογοτεχνία. Ο Ατσέμπε διάλεξε να γίνει η γέφυρα ανάμεσα στην προφορικότητα και την εγγραμματοσύνη. Όπως οι ήρωές του, σπούδασε στο Λονδίνο, έμαθε την αγγλική γλώσσα και έγραψε σ΄ αυτήν. Το να γράψει στα αγγλικά σημασιοδοτεί διπλά τη λογοτεχνία και την κοινωνικοπολιτική της εμβέλεια. Χρησιμοποιεί τη γλώσσα των αποικιοκρατών, ασκεί κριτική και επαναφέρει το «αφρικανικό κείμενο» ως γραπτό είδος στον δυτικό κανόνα. Σήμερα οι αγγλόφωνοι συγγραφείς που προέρχονται από τις πρώην αποικίες, αφομοιώνουν την αγγλική, όμως δεν τη χρησιμοποιούν ως όπλο αλλά ως «έθνικ στοιχείο».