«ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ» ΣΑΝ ΓΟΥΕΣΤΕΡΝ

Το έργο παρουσιάστηκε στην Επίδαυρο, τη Μικρή, σαν γουέστερν από τον πολύ Ματία Λάνγκχοφ. Μου έκανε βέβαια εντύπωση πόσο προσπάθησε να σεβαστεί τον λόγο και το ήθος του μιλερικού έργου. Πράγμα που δεν έκανε με τις παλαιότερες, αλήστου μνήμης «Βάκχες» του στη Μεγάλη Επίδαυρο. Εκεί τον άτεγκτο, τιμωρό, ανελέητο Διόνυσο τον έβγαλε στη σκηνή γυμνούλη, να περπατάει στα τέσσερα. Ο Ευριπίδης τον θέλει εκπάγλου καλλονής, με λευκό δέρμα που δεν έχει δει ο ήλιος, με μπούκλες και μυρωμένα μαλλιά. Ανατολή. Κάτι καυτά αγάλματα του Βούδα! Έτσι!

Τώρα που είχε την ευκαιρία να δείξει έναν αγριάνθρωπο, ναυαγό, εξόριστο, που τρώει κυνήγι και ύστερα από δέκα χρόνια μόνος σ΄ ένα νησί θα μπορούσε να γυρίζει γυμνός, τον έντυσε με παντελόνια και αμπέχονο έως τον λαιμό.

Η νήσος Λήμνος στη Μικρή Επίδαυρο ήταν ένα άθλιο σχεδόν κιτς ξύλινο πατάρι, με πλαστικές πέτρες, ατσαλόσκοινα, τροχαλίες. Αν γυμνό το μνημείο ήταν πιο κοντά στην ιδέα της ερημιάς, ούτε του πέρασε από το μυαλό. Αλλά πώς θα ανέβαζαν ένα κείμενο γεμάτο ρητορικά σχήματα, πολιτικό περίπλοκο λόγο, υπαινιγμούς και αναφορές σε άλλα αρχέτυπα ως σχόλια στο κείμενο, ένα είδος διακειμένων προσιτών μόνο στους γνώστες της αρχαίας μυθολογίας και δραματουργίας, ως τον «Αστραπόγιαννο» και το «Χώμα βάφτηκε κόκκινο»; Τρεις έξοχοι Έλληνες ηθοποιοί ταλαιπωρήθηκαν να ρητορεύουν μαρξιστικά και σε δύσκολο ποιητικό λόγο, κάνοντας αλματάκια, τρέχοντας, πηδώντας, αναρριχώμενοι, κατρακυλώντας, παλεύοντας, βγαίνοντας και μπαίνοντας στο πλάνο, λες και είχε βαλθεί ο σκηνοθέτης να υποβαθμίσει τις ιδέες του κειμένου και να εξάρει τις ικανότητες των ηθοποιών του ως ζογκλέρ. Αν δεν απατώμαι, στη Γερμανία, ζώντος του Μίλερ, το έργο παίχτηκε σε θέατρο δωματίου, με γυμνούς τοίχους και σκηνικά αξεσουάρ τρεις καρέκλες καφενείου!!