Η κρυφή γοητεία του σκανδάλου

ΤΗΝ ΑΜΑΡΤΙΑ ΜΟΥ θα την πω: τη Siemens την είχα συνδέσει με κουζίνες. Κάνα ψυγείο, κλιματιστικό, άντε τηλέφωνο. Πού να το φανταστώ πως αυτή η «πεζή» εταιρεία ηλεκτρικών ειδών θα γινόταν η μοιραία ντίβα μιας καθημερινής σαπουνόπερας! Η femme fatale ενός μελοδράματος!

Μελόδραμα- υπερπαραγωγή. Διότι το σκάνδαλο δεν είναι εγχώριο. Όπως τα μικρόβια, οι ύψιστες μορφές τέχνης και οι πολυεθνικές, σπάει τα σύνορα κι εξαπλώνεται στους πέντε ανέμους. Μέχρι Νιγηρία, σου λέει, έφτασε η χάρη του.

Εν πτήσει, διάβαζα τα νέα! Και η αεροσυνοδός να με ρωτάει αν θέλω καφέ, ακριβώς- ακριβώς όμως- τη στιγμή που έκανα τη νοερή μετατροπή από τα μάρκα στα ευρώ. Τα μαθηματικά δεν είναι το φόρτε μου. Επίπονη η προσπάθεια. Ίσα που πήγαινα να κουτσοβρώ μιαν άκρη, με σκούνταγε η διπλανή. Πρώτον, για να βεβαιωθεί ότι όντως είμαι αυτή που είμαι! Δεύτερον, για να διαχωρίσει τη θέση της από την απόχρωση των μαλλιών μου: τα προτιμάει πιο φωτεινά, αδιαπραγμάτευτο, είναι κάθετη σ΄ αυτό!

Συμφωνώ μαζί της- για να τελειώνουμε! Μέσα απ΄ την εφημερίδα, να τον, να τον πετιέται ο Σπύρος Καλογήρου:

– Είναι πολλά τα λεφτά, Siemens!

Προσπαθώ να τα πάρω στο κατόπι. Τα μάρκα μπροστά κι εγώ κολαούζο, της προσκολλήσεως, ένα πράμα. Ποιος τα έδωσε σε ποιον; Πώς αλλάξαν χέρια; Ποιος ΔΕΝ ΕΙΧΕ τραπεζικό λογαριασμό; Ποιος ΕΙΧΕ; Πού τον είχε;

Ποιος μεσολάβησε; Ποιος έκανε τη μεταφορά; Σε χαρτόκουτα ή σε pampers, καλή τους ώρα;

Πώς κατεβήκαν τα μάρκα στη Χαριλάου Τρικούπη από τον 5ο όροφο στον 2ο που είναι το ταμείο του κόμματος (αν έχω εμπεδώσει σωστά το χωροταξικό σκέλος); Ποιοι το γνώριζαν;

Ποιοι δεν το γνώριζαν;

Ποιοι το γνώριζαν κι έκαναν πως δεν το γνώριζαν; Πού είναι τα φράγκα τελικά;

Κι απ΄ τους «απέναντι»… Πόσο κάνει αυτός ο περίφημος εξοπλισμός γραφείου; Γιατί κι εδώ… «είναι πολλά τα λεφτά, Siemens»!

ΕΛΑ, ΠΑΙΔΙΑ, ΕΛΑ! Στην ίδια πιάτσα κυκλοφορούμε άπαντες. Λίγο-πολύ ξέρουμε πόσο κάνουνε κομπιούτορες, εκτυπωτές (ποσά της πλάκας), άντε κάνα φαξάκι και τίποτα τηλεφωνικές συσκευές του τύπου «ο κύριος Παπαδόπουλος στη γραμμή δύο».

Μια βόλτα να κάνεις σε πολυκατάστημα ηλεκτρονικών ειδών, τις βλέπεις τις «ταρίφες». Και στον ακριβότερο υπολογιστή, μακράν απέχουν τα μεγέθη. Εκτός αν κάποιος θεωρεί ότι, για να λειτουργήσει σωστά ένα προεκλογικό κέντρο, χρειάζεται περί τους εκατό κομπιούτορες, στο χαλαρό.

Ναι, όντως, εν Χριστώ αδελφοί! Έχω πάθει μια υστερία με το θεματάκι. Κάνω μετατροπές από νόμισμα σε νόμισμα, κοστολογώ εξοπλισμούς γραφείων, προσθαφαιρώ ποσά, κάνω τη σούμα και γενικά είμαι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος. Και στις- σπάνιες- κρίσεις νηφαλιότητας προσπαθώ να αποκωδικοποιήσω το φαινόμενο… Όχι του σκανδάλου: της έλξης μου στο σκάνδαλο.

Αλήθεια, τι είναι αυτό που κάνει ένα σκάνδαλο τόσο λαχταριστό και τραγανό; Σαν μια απαγορευμένη λιχουδιά που δεν μπορείς να της αντισταθείς; Που- με τύψεις- της τραβάς μια γερή δαγκωνιά; Τι κάνει ένα σκάνδαλο τόσο ελκυστικό, τόσο ακαταμάχητο;

Βέβαια, εδώ πρέπει να πούμε ότι η φάση Siemens είναι λειψή: δεν πληροί όλες τις προδιαγραφές. Έχει το χρήμα αλλά δεν έχει το σεξ. Άλλα που κάλυπταν όλο το πακέτο (τα ξέρουμε, μεταξύ μας είμαστε: μην τα νομιμοποιήσουμε εκ νέου, «ονοματίζοντάς» τα). Όμως απ΄ το ολότελα…

Τι μας τραβάει, λοιπόν, τι μας σαγηνεύει;

Και μην αμολήσουμε τα πολιτικώς ορθά. Ότι ταχαμ΄ δήθεν είμαστε ευαισθητοποιημένοι πολίτες και μας πιάνει ο πόνος για τα κοινά. Αυτό είναι από άλλοθι, έως- άντε το πολύ- μέρος της αλήθειας.

Μεταξύ μας είμαστε. Θέλουμε το κουτσομπολιό αλλά να είναι «κυριλέ». Θέλουμε την «κλειδαρότρυπα», αλλά να μη δηλώνει την ιδιότητά της. Θέλουμε τη δευτεράντζα με λουσάτο περίβλημα.

Όλα και όλοι χρειάζονται το άλλοθι της ποιότητας για να ξεκατινιαστούμε χωρίς ενοχές! Σαν τα ριάλιτι στην τηλεόραση. Που όποτε αποχωρούσε ο παικταράς βάζανε και μια Χαρούλα, έναν Πορτοκάλογλου, έναν Αλκίνοο Ιωαννίδη να κόβουν βόλτες στα πέριξ…

Μια άλλη παράμετρος που κανείς δεν τολμάει να την ξεστομίσει, είναι εκείνη που, ως ερώτημα, και στον ίδιο τον εαυτό μας τσίμα τσίμα το θέτουμε. Τι θα κάναμε εμείς αν ήμασταν στη θέση ενός δωροδοκούμενου;

Και φυσικά δεν εννοώ τη δωροδοκία που βγάζει μάτι. Που με το ένα χέρι παίρνεις τα φράγκα και στο άλλο σου περνάν΄ τη χειροπέδα. Δεν εννοώ το λάδωμα το ηλίθιο, το βλακώδες, το ηλίου φαεινότερον.

Εννοώ το επί της ουσίας ηθικό δίλημμα. Αν είσαι σίγουρος ότι:

1. Τα χρήματα που θα τσεπώσεις δεν θα τα μάθει ποτέ κανείς (όπως και το 99% από τις μίζες που περιφέρονται)…

2. Θα προωθήσεις απλά ένα προϊόν. 3. Δεν θα βλάψεις κάποιον, δεν θα καταστρέψεις, δεν θα αρχίσουν να πέφτουν νοματαίοι από τον τρίτο όροφο, επειδή εσύ τα πήρες.

4. Θα βολευτείς, θα βολέψεις τα παιδιά σου και θα περάσει το υπόλοιπον του βίου σαφώς πιο άνετα και με λιγότερα βάσανα.

Τότε; Τι κάνεις τότε; Εσύ που παρακολουθείς με το «τς τς τς» στην άκρη της γλώσσας; Που στηλιτεύεις, στιγματίζεις, διαχωρίζεις θέσεις, συμπλέεις σ΄ επιθέσεις; Αν τα νώτα σου είναι απολύτως εξασφαλισμένα (και τον μέλλον σου επίσης), τι το κάνουμε το χεράκι που απλώνεται; Ντα; Ή το βουτάμε στο βάζο με το συκαλάκι;

Κι αν μπορούμε, ας απαντήσουμε… Όχι ο ένας στον άλλον. Ο καθένας στον εαυτό του!