[ ΑΙΧΜΕΣ ] Εξεταστική ή Συντακτική;

ΚΑΙ ΠΩΣ θα τελειώσει αυτή η γερμανική καταιγίδα που σαρώνει το τοπίο με εμβάσματα παρενθέτων σε εξωχώριους λογαριασμούς;

Κανείς, στ΄ αλήθεια δεν μπορεί να προβλέψει. Αλλά, οι περισσότεροι πιθανολογούν ότι το τέλος θα κληθεί να δώσει μια εξεταστική επιτροπή της Βουλής, η οποία αφού συνεδριάσει – με ταρατατζούμ στην αρχή, σε πνιγηρή αδιαφορία στη συνέχεια- θα αποδώσει, κατά τα ειωθότα, πέντε παράλληλα πορίσματα, όσα και τα μετέχοντα της Βουλής κόμματα, τα οποία πορίσματα κανείς ποτέ δεν θα διαβάσει…

Εξεταστική Επιτροπή; Ωραία ιδέα. Αλλά τι ακριβώς θα εξετάσει;

● Αν η Ζίμενς- και όχι μόνον αυτή, ούτε κυρίως αυτή- επιχορηγούσε τα ταμεία των πολιτικών κομμάτων;

● Αν, γενικά, το κόστος της Πολιτικής στην Ελλάδα έχει ξεπεράσει κατά πολύ τα όρια, όχι μόνον των υποκριτικών νομικών περιορισμών, αλλά και κάθε λογικής και ανοχής;

● Αν η τεράστια ψαλίδα ανάμεσα στο πραγματικό κόστος της Πολιτικής και το δηλωμένο νόμιμο εισόδημα των κομμάτων καλύπτεται από μαύρο χρήμα; ● Αν όποιος υπηρετεί τον Κερδώο Ερμή στην Ελλάδα ξέρει πως πρέπει να δώσει τον οβολό του στα κόμματα (και δη τα κόμματα εξουσίας) ως «λύτρα» ή «διόδια»- λύτρα για να μην απαχθεί όμηρος από την κομματικά ποδηγετούμενη και αχόρταγη κρατική γραφειοκρατία και «διόδια» για επικερδείς συμβάσεις με το Δημόσιο;

Άδικος θα ήταν ο εξεταστικός κόπος. Τις απαντήσεις στα προς διερεύνηση ερωτήματα, λίγο-πολύ, τις γνωρίζουμε ήδη. Και το ζητούμενο δεν είναι να ικανοποιήσουμε απλώς την περιέργειά μας, καρφιτσώνοντας μερικά ονόματα, δειγματοληπτικά, δίπλα στις διαρκώς ανανεούμενες πρακτικές κυκλοφορίας του μαύρου χρήματος στα υπόγεια του Δήμου και της Αγοράς. Το ζητούμενο είναι να καθαρίσουμε, κάπως, τα υπόγεια αυτά.

Ας σκεφτούν λοιπόν οι ενδιαφερόμενοι μήπως, αντί μιας άχρηστης επανάληψης της γνώριμης πια κοινοβουλευτικής κωμωδίας των εξεταστικών επιτροπών, θα ήταν καλύτερο να συμφωνήσουν σε μια νέα Συντακτική Συνέλευση. Η οποία θα αλλάξει εκ θεμελίων τους βασικούς «κανόνες του παιχνιδιού», που έχουν διαβρωθεί επικίνδυνα από τη σκουριά της γενικής δυσπιστίας. Και καταδικάζουν το παιχνίδι το ίδιο- το παιχνίδι της Δημοκρατίας, δηλαδή- σε προϊούσα απαξίωση και τους παίκτες του- τους πολίτες- σε αποξένωση και αποστροφή.