Το πνεύμα του τόνου

Τα πουλιά

Λυσσάνε τα πουλιά μόλις χαράξει. Πετάνε δυο δυο από κλαδί σε κλαδί κι ύστερα από μιαν ώρα εξαφανίζονται. Όπως πολλοί από μας. Όπως πολλοί απ΄ τους φίλους μας. Επιστρέφω με το σούρουπο. Πάλι η ίδια συναυλία. Οι παλιοί ποιητές έγραφαν τα αναγνωστικά (πολλοί έγραφαν για θέματα που τους έδιναν οι ίδιοι οι ανθολόγοι) ότι τα πετεινά τ΄ ουρανού δοξολογούν τον Ύψιστο για την ωραία μέρα που πέρασαν λίγο πριν κουρνιάσουν και κοιμηθούν. Δεν μας είπαν όμως οι ευλογημένοι αν τα πουλιά βλέπουν όνειρα. Και τρέχουν άραγε το πρωί να ιστορήσει το ένα στο άλλο το όνειρό του και να λύσουν την απορία τους αν είναι καλός οιωνός ένα ζωάκι που έβλεπαν να τα κυνηγά και οι άνθρωποι το ονομάζουν γάτα.

Αυτό είναι το κακό. Οι γάτες καραδοκούν μόνο για τα μικρά πουλιά. Σπάνια να επιτεθούν στα περιστέρια. Θα είχαν ξεβρωμίσει πολλοί χώροι. Ιδίως ο χώρος μπροστά στην Εθνική Βιβλιοθήκη.

Ένας σοφός φίλος υποστηρίζει από πέρσι ότι η Αθήνα και τα προάστια γέμισαν από πουλιά μετά το ολοκαύτωμα της Πάρνηθας. Έτσι πρέπει να είναι. Ίσως γι΄ αυτό και οι γάτες σταμάτησαν να ξεκοιλιάζουν τις σακούλες των σκουπιδιών. Δεν ξέρω αν τα πουλιά είναι πολιτισμός.

Αυτά τα ξέρουν οι κύριοι του αρμόδιου υπουργείου, οι οικολόγοι, οι ορνιθολόγοι και οι… κυνηγοί! Ξέρω όμως για τα δέντρα.

Στη Σύρα που πήγα δεν είδα πουλιά. Είδα όμως περιστέρια να βρωμίζουν την ουράνια κεντρική πλατεία. Τ΄ αγαπούν και τα προσέχουν. Εκτός από μένα. Που μ΄ αρέσουν μόνο τα δέντρα και οι κήποι. Έχω φίλους που πάνε να φυλάνε σκοπιά στην Πάρνηθα για να προλάβουν κάποια πυρκαγιά. Θα μπορούσε ίσως σε περιοχές που δεν κάηκαν να κατασκηνώσει στρατός. Έστω κι έτσι. Κάποιος μας φυλάει.