Δίκτυο

Επικίνδυνες αναθυμιάσεις

Εκεί που μύριζε φλισκούνι και άγρια μέντα, στην Ελευσίνα, μυρίζει τώρα… οινόπνευμα, για να μην πούμε φωτιά και μπαρούτι- αν τύχει (φευ) και σκάσει η σόδα την οποία σκοπεύουν να αποθηκεύσουν μαζί με άλλα μη εύφλεκτα υλικά στις εγκαταστάσεις του παλιού εργοστασίου Βότρυς οι νέοι ιδιοκτήτες του. Η εταιρεία SΙΝΤRΑ θριάμβευσε επί της Δήμητρας και της Περσεφόνης. Παρουσίασε στο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων και έπεισε την πλειοψηφία των μελών ότι τα αρχαία της Ελευσίνας, που είναι όμορα με το εργοστάσιο, δεν θα κινδυνεύσουν από τις εγκαταστάσεις παραγωγής και αποθήκευσης του οινοπνεύματος. Έτσι, ανετράπη η προηγούμενη απόφαση, που είχε μπλοκάρει την παράταση της λειτουργίας του εργοστασίου. Τα μέλη δεν λογάριασαν ούτε ότι ο συγκεκριμένος εργοστασιακός χώρος έχει ζητηθεί για την ανέγερση του νέου Αρχαιολογικού Μουσείου Ελευσίνας- την ίδρυση του οποίου ανήγγειλε παλαιότερα ο Κώστας Καραμανλής, όταν επισκέφθηκε την Ελευσίνα ως υπουργός Πολιτισμού- ούτε ότι ο δήμος τον ζητεί για τη δημιουργία πολιτιστικού πάρκου με μουσείο. Διότι πουθενά δεν υπάρχουν παράδες για ακριβές απαλλοτριώσεις. Ας πνιγεί, σου λένε, η Ελευσίνα των πληβείων στα οινο-πνεύματα, για να ξεχάσει τον καημό της.


Και όμως, έχει παιχτεί!

Ε, λοιπόν δεν χρειάστηκαν εβδομήντα τρία χρόνια για να φτάσει το «Ρorgy and Βess» του Γκέρσουιν- έτος «γεννήσεως» 1935- στην Ελλάδα, όπως έγραφα στο φύλλο της Δευτέρας 23 Ιουνίου, στη σχετική παρουσίαση της αμερικανικής παράστασης που έρχεται τον Ιούλιο στο «Βadminton». Είχε φτάσει πολύ νωρίτερα. Το 1955. Ο, άμεσα και έμμεσα, δάσκαλος όλων μας στο πολιτιστικό- καλλιτεχνικό το έλεγαν τότε- ρεπορτάζ, Κώστας Νίτσος, ο Νίτσος του περιοδικού «Θέατρο» και της Δεύτερης Σελίδας των ΝΕΩΝ, μου τηλεφώνησε με την πληροφορία ότι αμερικανική παράσταση της λαϊκής μαύρης όπερας του Γκέρσουιν έχει έρθει στην Αθήνα, στο Εθνικό Θέατρο, και πριν από χρόνια. Ο Βασίλης Πουλαντζάς της «Πράξης», που επίσης μου τηλεφώνησε για να μου το επισημάνει, μου προσδιόρισε την παράσταση – η οποία είχε τότε εντυπωσιάσει το αθηναϊκό κοινό- μεταξύ 1953 και 1955. Στο Θεατρικό Μουσείο- ξέρετε, αυτό που πολύ μας βοηθάει με τις πληροφορίες του τις οποίες μας δίνουν υπάλληλοι- ερευνητές απλήρωτοι διότι ο κ. Λιάπης, υπουργός, ως γνωστόν, Πολιτισμού, έχει βαλθεί να το εξαφανίσει αφήνοντας την κάννουλα να στάζει με το σταγονόμετρο τα όποια κονδύλια τού δίνει, πάντα μετά δυσκολίας, το ΥΠΠΟ…- δεν υπάρχουν στοιχεία για τη συγκεκριμένη παράσταση. Αλλά μου την επιβεβαίωσαν με τις έγκυρες πληροφορίες τους ο δικός μας κριτικός θεάτρου Κώστας Γεωργουσόπουλος, ο μουσικολόγος/ κριτικός μουσικής Γιώργος Λεωτσάκος, ο κριτικός χορού Ανδρέας Ρικάκης, ο παλιός θεατρόφιλος Νίκος Κονταξής και ο Γιώργος Παπαστεφάνου. Ένα λάθος, δηλαδή, μπορεί να γίνει αφορμή για ένα γοητευτικό ταξίδι. Μου χρειάστηκαν 24 ώρες να το κάνω. Το υπόλοιπο θα σας το περιγράψω αύριο.


Το μέλλον των «Ξενία»;

Το μέλλον των «Ξενία» που δημιούργησε ο Άρης Κωνσταντινίδης είναι υπό συζήτηση. Πέντε από αυτά εξετάζονται σήμερα από την Εφορεία Νεωτέρων Μνημείων για να χαρακτηριστούν διατηρητέα- μαζί με τον περιβάλλοντα χώρο τους. Πρόκειται για τα «Ξενία»: Καλαμπάκας, Παληούρι Χαλκιδικής, Βυτίνας, Ηγουμενίτσας και του Πλαταμώνα. Πεντάδα σημαντική, αφού έχουν πάνω τους όλα τα χαρακτηριστικά της μοντέρνας αρχιτεκτονικής και του σκεπτικού του Κωνσταντινίδη και μπορούν να ανοίξουν τον δρόμο και για τα υπόλοιπα που περιμένουν σωτηρία από την καταστροφή του χρόνου. Κάτι που πρέπει να αντιληφθεί και το υπουργείο Πολιτισμού για να τα αναστήσουν όπως τους αξίζει, και όχι σύμφωνα με τους νόμους της αγοράς και της μαζικής τουριστικής ανάπτυξης.