«Ήθελα να είχα κάνει παιδιά»

Ένα ηφαιστειογενές νησί των Καναρίων είναι το δραματικό τοπίο που επέλεξε ο Πέδρο Αλμοδόβαρ για τη νέα του ταινία, αλλά και για να εξομολογηθεί ότι ήθελε να είχε αποκτήσει παιδιά…

Το ηφαιστειακό έδαφος έχει παράξενες ιδιότητες. Άλλες «αισθητικής φύσεως», όπως λέει, και άλλες όχι. Ο Πέδρο Αλμοδόβαρ δεν φημίζεται ως κινηματογραφιστής των ανοικτών χώρων. Αλλά… προσγειώθηκε στο νησί Λανθαρότε (σ.σ.: το ανατολικότερο του συμπλέγματος των Καναρίων Νήσων, στον Ατλαντικό), γοητευμένος από το μαύρο μάγμα και το ερυθρό τοπίο. Ένα φυσικό ντεκόρ, «πολύ δραματικό», όπως λέει ο ίδιος στην ισπανική εφημερίδα «Εl Ρ ais».

«Αυτή η γη σου προκαλεί ενδοσκόπηση, σε κάνει να δεις μέσα στον εαυτό σου και να ανακαλύψεις πράγματα» λέει το λατρεμένο παιδί του ισπανικού κινηματογράφου, που άρχισε τα γυρίσματα της νέας του ταινίας «Los abrazos rotos» («Κουρελιασμένες αγκαλιές»), 17ης στη σειρά, στο νησί των Καναρίων.

Τα γυρίσματα θα διαρκέσουν 14 μήνες, γεγονός που μετατρέπει στην πιο μακρά και την πιο ακριβή- θα κοστίσει 11,5 εκατομμύρια ευρώ- ταινία του Αλμοδόβαρ αυτή την ιστορία ενός «τρελού έρωτα».

Κάθε μέρα, 26 αυτοκίνητα, 11 φορτηγά και 3 καραβάνια διασχίζουν το νησί με τον εξοπλισμό των γυρισμάτων. Σχεδόν 100 άνθρωποι σχεδιάζουν τις σεκάνς των σκηνών, που θα συνεχιστούν την ερχόμενη εβδομάδα στη Μαδρίτη. Οι Μπλάνκα Πορτίγιο, Πενέλοπε Κρουζ και Γιουίς Ομάρ έχουν ήδη γυρίσει σκηνές στο νησί. Ο Αλμοδόβαρ αλλάζει το σενάριο κάθε βράδυ πριν να κοιμηθεί. «Το σενάριο είναι κάτι ζωντανό που δεν τελειώνει ποτέ. Και το γύρισμα είναι μια περιπέτεια γεμάτη από καταστάσεις τις οποίες μπορούμε να ενσωματώσουμε στην ιστορία», εξηγεί ο σκηνοθέτης.

Στις «Κουρελιασμένες αγκαλιές», ο Αλμοδόβαρ αγγίζει πολλές από τις εμμονές του: την ενοχή, την οικογένεια, τη σχέση του καλλιτέχνη με το έργο του, την αγάπη του για το θρίλερ και το μελόδραμα και «άλλα πράγματα που αναδύονται και τα οποία ακόμη δεν μπορώ να αρθρώσω. Αυτή τη στιγμή είμαι στο μεδούλι, δεν έχω την απαιτούμενη απόσταση».

Σε ένα διάλειμμα των γυρισμάτων, μάλιστα, μιλά για τη «νοσταλγία της οικογένειας» και εξομολογείται στον Φερνάντες Σάντος της «Ελ Παΐς»: «Θα μου άρεσε να είχα κάνει παιδιά.

Όμως, όχι πια εδώ και δέκα χρόνια, να σχηματίσω οικογένεια: τρία πλάσματα που αγαπιούνται και στηρίζει το ένα το άλλο, ό,τι κι αν συμβεί. Έχω οικογένεια, στην οποία γεννήθηκα και τους λατρεύω. Αλλά είναι η νοσταλγία της οικογένειας που μπόρεσε να τη χτίσει.

Είχα τη βιολογική ανάγκη να κάνω παιδιά. Γι΄ αυτό με συγκινούν τόσο οι γυναίκες, οι γυναίκες με μεγάλη αποφασιστικότητα

ΙΝFΟ

Η παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας του Πέδρο Αλμοδόβαρ «Los abrazos rotos» («Κουρελιασμένες αγκαλιές» προγραμματίζεται για τον Μάρτιο του 2009.

τόσο για το καλό όσο και για το κακό».

Για την επόμενη μέρα προτείνει ένα νέο μότο: «Η μυθοπλασία αντιπροσωπεύει την πραγματικότητα. Δεν τη μιμείται». «Σε ποιον να το αποδώσω;», τον ρωτά ένας από τους βοηθούς του. Ο Αλμοδόβαρ βάζει τα γέλια και λέει: «Δεν ξέρω. Στον Κομφούκιο ή, καλύτερα, στον Ουίλιαμ Σαίξπηρ».


«Οι μεγάλοι ηθοποιοί χρειάζονται καθοδήγηση»

Το ταλέντο επαφής του Αλμοδόβαρ είναι γνωστό και αυτή τη φορά έφτασε μέχρι τον Μεξικανό διευθυντή φωτογραφίας Ροδρίγο Πριέτο, έναν ντροπαλό και διακριτικό άνδρα που έχει συνεργαστεί με τον Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιαρίτου στις ταινίες «21 γραμμάρια» και «Βαβέλ», αλλά και με τον Ανγκ Λι στο «Μυστικό του Βrokeback Μountain». «Είναι πολύ εντυπωσιακό να βλέπεις την αίσθηση της λεπτομέρειας που έχει ο Πέδρο με τους ηθοποιούς, το πώς καταφέρνει να τους βγάζει τόσα συναισθήματα» λέει ο Μεξικανός διευθυντής φωτογραφίας. Και προσθέτει:

«Εντυπωσιάστηκα που με φώναξε ο Πέδρο, γιατί δεν είχα τίποτα αλμοδοβαρικό στο παρελθόν μου. Αλλά εκείνος πιστεύει ότι επειδή είμαι Μεξικανός δεν έχω καμιά συστολή με το χρώμα». «Με τον Πέδρο καταλαβαινόμαστε με μια ματιά. Αλλά, επιπλέον, είναι πάντα σε εγρήγορση. Είναι ένας από τους καλύτερους φίλους μου, αλλά και κάποιες φορές ο σκηνοθέτης που με φοβίζει περισσότερο και μου επιβάλλεται περισσότερο στο πλατό. Αυτός που με τρομάζει περισσότερο, είναι αυτός που μπορεί να μου δώσει τα περισσότερα» λέει η Πενέλοπε Κρουζ.

«Τίποτα δεν μου δίνει μεγαλύτερη χαρά απ΄ το να δουλεύω με τους ηθοποιούς», σημειώνει από την πλευρά του ο σκηνοθέτης. «Όποτε μπορώ, είμαι κοντά τους. Ο σκηνοθέτης που πιστεύει ότι αν έχει έναν μεγάλο ηθοποιό μπροστά του, πρέπει να τον αφήσει μόνο του, κάνει λάθος».