Συνέντευξη

«Δεν είμαι ούτε θα γίνω θύμα της δουλειάς μου»

«Εγκληματικό, τερατώδες και τριτοκοσμικό» θεωρεί το αιφνίδιο κλείσιμο του Θεάτρου του Λυκαβηττού η Χάρις Αλεξίου, που ξεκινά με φόρα το συναυλιακό της καλοκαίρι
Με φουλ συναυλιακό καλοκαίρι εντός και εκτός Ελλάδας και με φορτισμένες τις μπαταρίες της, η Χάρις Αλεξίου μπαίνει ξανά δυναμικά στον χορό. Έναν χορό που ξέρει να χορεύει καλά, εδώ και χρόνια, ακούγοντας δυνατά και επίμονα εκείνη τη «νεανική φωνή» που, όπως λέει, είναι πάντα εκεί.

«Η ζωή έχει τις ανατροπές της. Δεν μας ρωτάει τι έχει αποφασίσει. Κι όσο είμαστε όρθιοι και περπατάμε, καλό είναι να έχουμε την όρεξη να κόβουμε το λουλουδάκι να το βάζουμε στο βάζο…».

Μόλις έχει επιστρέψει από τη Βοστώνη (έπαιξε με τη διάσημη ορχήστρα Βoston Ρops), τη Βαρκελώνη και τη Μαδρίτη και της έμεναν συναυλίες στο Ισραήλ και την Τουρκία (Καισάρεια).

«Είναι ωραίο», λέει. «Βλέπεις τη λίστα της περιοδείας και περιέχει Μαδρίτη, Βαρκελώνη, Ηράκλειο, Μεσολόγγι, Κωνσταντινούπολη, Καισάρεια και αισθάνεσαι ξαφνικά ότι η γειτονιά μεγάλωσε».

Όλοι οι μεγάλοι Έλληνες καλλιτέχνες φλερτάρετε με το εξωτερικό. Κανείς όμως δεν πέτυχε να ξεφύγει ουσιαστικά από την εμβέλεια του τοπικού σταρ…

ΙΝFΟ

Οι δύο συναυλίες της Χαρούλας Αλεξίου με τον Μπάμπη Στόκα και την Ανδριάνα Μπάμπαλη μεταφέρονται από τον Λυκαβηττό στο Καλλιμάρμαρο, το Σάββατο 28 Ιουνίου. Τα προπωλημένα εισιτήρια ισχύουν.
Περαιτέρω προπώληση στα δισκοπωλεία «Μetropolis». Πληροφορίες στο τηλ. 210-
6898.215.

«Μόνο η Μούσχουρη το κατάφερε. Έσπασε όλα τα ρεκόρ. Είχε ένα αστέρι από πάνω της… Αλλά και το ρεπερτόριο που τραγούδησε ήταν διεθνές».

Δεν είναι η πρώτη φορά που το θίγουμε το θέμα και όσο κι αν φαίνεται τώρα πιο εξοικειωμένη με το δεδομένο ότι εδώ η αγορά εξακολουθεί να έχει τη δική της νοοτροπία που έχει «ποτίσει» και τους ίδιους τους καλλιτέχνες και ότι μια «πολύ Ελληνίδα τραγουδίστρια» δεν μπορεί να αποκτήσει διεθνή χαρακτήρα, δεν παραλείπει να μου πει ότι ένας από τους λόγους που έφτιαξε το δικό της ψηφιακό δισκοπωλείο, όπου μπορείς να κατεβάσεις τραγούδια της (ή να αγοράσεις και τον δίσκο), είναι για να γίνει προσιτή στο κοινό που μένει εκτός Ελλάδας.

«Ο γιος μου με έπεισε και εκείνος ασχολήθηκε», λέει. «Ξέρεις τι είναι να σε πλησιάζει ο κόσμος στην Ισπανία, την Ολλανδία, την Τουρκία και να σου λένε ψάχνουμε τους δίσκους σας και δεν τους βρίσκουμε;».

Όσο για την αναγνωρισιμότητά της στο εξωτερικό, γιατί να έχει παράπονο; «Ξέρεις τι είναι να πηγαίνεις στη Βαρκελώνη ή τη Μαδρίτη και να έχεις τέτοια υποδοχή, χωρίς να έχεις κάνει την παραμικρή προσπάθεια; Και να γεμίζουν τα θέατρα και να μη σ΄ αφήνουν να φύγεις; Είναι υπέροχο. Να στενοχωρηθώ κι από πάνω;» λέει η ίδια.

Φέτος, στην εντός Ελλάδας περιοδεία της, θα έχει μαζί της δύο νεώτερους συναδέλφους της. Τον Μπάμπη Στόκα και την Ανδριάνα Μπάμπαλη.

«Μου αρέσουν και οι δύο πολύ. Τους εκτιμώ ως καλλιτέχνες. Υπάρχει ένα ρεπερτόριο εφ΄ όλης της ύλης και ένα πιο ροκ κλίμα».

Συναυλίες… Τι σημαίνουν;
Σημαίνει να βλέπεις νέο κόσμο εκεί κάτω στην πλατεία. Σημαίνει καταπληκτικές στιγμές που δεν περιμένεις μέσα σε ένα αυτοσχέδιο θέατρο κοντά στη θάλασσα, πολύ λεωφορείο, αεροπλάνο, πλοίο, ξενύχτια που έχουν πλάκα, κομπρεσέρ μέσα στο αυτί σου την ώρα που πας να ησυχάσεις το μεσημέρι. Μπορεί να σέρνεσαι ώρες ώρες, αλλά κατ΄ ουσίαν δεν θες να το αφήσεις ποτέ αυτό.

Πάντα είχα την αίσθηση ότι έχεις μια δεύτερη, πολύ δική σου, εσωτερική ζωή. Μια ζωή που στέκεται απέναντι, που δεν έχει καμία σχέση με τη χορτάτη με αγάπη και θαυμασμό Αλεξί- ου
που όλοι γνωρίζουμε…
Δεν είμαι θύμα της δουλειάς μου… Τρέφομαι απ΄ αυτήν, γιατί έτσι κι αλλιώς δεν ξέρω και τι άλλο να κάνω καλύτερα, αλλά μέχρι εκεί. Και επειδή είμαι από τους ανθρώπους που ενίοτε κατεβαίνουν και στο πηγάδι και μετά ξανά πάνω και μετά ξανά πάτο, όταν αισθανθώ για ένα διάστημα έτσι, λέω στον εαυτό μου άντε κορίτσι μου, σήκω, ξαναμπές στον χορό.

Ίσως να είναι αυτή η πολύ ανθρώπινη, πολύ ανασφαλής, πολύ «σαν κι εμάς» πλευρά σου που σε κάνει τόσο αγαπητή στον κόσμο.

Πάντα έτσι ήμουν. Δεν φτιασιδώνομαι για να βγω στο κοινό. Και μ΄ αυτή την ιδέα προσπαθώ να εξοικειωθώ όσο μεγαλώνω. Ναι, δέχομαι τον χρόνο που έρχεται και προσπαθώ να μάθω να ζω το τώρα όπως είναι. Όπως καταλαβαίνεις, επειδή είμαι και γυναίκα με νοιάζει πώς είμαι. Πώς ήμουν. Πώς είμαι…

Ώρες ώρες δεν μπορώ να καταλάβω πώς γίνεται να έχει κανείς καρδιά μικρού παιδιού, να ακούει μια νεανική φωνή μέσα στο κεφάλι του και από την άλλη να έχει ζήσει μια ολόκληρη ζωή.

Οπότε…
Η ζωή δεν μας ρωτάει για να αποφασίσει. Προχωρά. Όσο είμαστε όρθιοι και περπατάμε, καλό είναι να το κόβουμε το λουλουδάκι να το βάζουμε στο βάζο και να το χαιρόμαστε…

Και τι μένει τελικά;
Γιατί να μένει κάτι; Εγώ κάνω αυτό που μου αρέσει πάρα πολύ. Κάνω και τους άλλους να χαίρονται. Να ονειρεύονται. Να γουστάρουν… Δεν είναι υπέροχο αυτό; Δεν είναι αρκετό;


«Είναι εγκληματικό το κλείσιμο του Λυκαβηττού»

Γλυκιά ή… φιλοσοφική και εξομολογητική η ροή της κουβέντας μας, ωραιότατη και ανανεωμένη- μετά τις συναυλίες της στη Βοστώνη και την Ισπανία- και η ίδια, αλλά εδώ στα μέρη μας δεν σ΄ αφήνουν να…

αγιάσεις! Ποια φιλοσοφία και ποιες εξομολογήσεις! Την επομένη ο Λυκαβηττός έκλεισε. Το κενό για το τι θα γίνουν οι δύο προγραμματισμένες συναυλίες της στον Λόφο (27 και 28 Ιουνίου) γέμισε με τηλεφωνήματα και αλλεπάληλες πληροφορίες, (τελικά ορίστηκε νέος χώρος το Καλλιμάρμαρο, το Σάββατο 28 Ιουνίου), εκείνη έφευγε για συναυλίες στο Ισραήλ και έπρεπε να την προλάβουμε λίγο πριν επιβιβαστεί στο αεροπλάνο…

«Είναι απαράδεκτο», λέει. «Είχαν όλο τον χρόνο να το απαγορεύσουν πριν αρχίσει η σεζόν ή να το επισκευάσουν. Είναι τριτοκοσμικό, εγκληματικό και τερατώδες. Τόσες συναυλίες έγιναν φέτος. Πώς ρισκάρουν τη ζωή χιλιάδων ανθρώπων; Και ο διασυρμός μας στο εξωτερικό; Οι χαμένες συναυλίες; Επιτέλους, μια φορά περιμένουμε να μας δοθούν συγκεκριμένες απαντήσεις».