Ζωντανές και νεκρές γλώσσες

Ζωντανές γλώσσες είναι σαφώς η μητρική γλώσσα αλλά και η δεύτερη ή ξένη γλώσσα. Ως όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στη δεκαετία του ΄70. Με αυτόν τον όρο θέλουμε να δείξουμε ότι υπάρχουν γλώσσες που ομιλούνται στις σύγχρονες κοινωνίες και διαχωρίζονται από τις νεκρές γλώσσες που έχουν και άλλη διδακτική παράδοση. Ζωντανή γλώσσα είναι όποια γλώσσα βοηθάει τον άνθρωπο να επικοινωνήσει με τον συνάνθρωπό του είτε προφορικά είτε γραπτά. Από την άλλη πλευρά νεκρές γλώσσες είναι αυτές που δεν έχουν τη δύναμη της προφορικής ή γραπτής επικοινωνίας. Τις γνωρίζουμε περισσότερο από αρχαία γραπτά κείμενα, από μνημεία και αρχαιολογικά ευρήματα. Νεκρές γλώσσες είναι η αρχαία ελληνική και η λατινική.

Μητρική γλώσσα είναι η γλώσσα που από μικρή ηλικία χρησιμοποιείται για επικοινωνία ενώ η δεύτερη ή ξένη γλώσσα δεν είναι η μητρική γλώσσα αλλά χρησιμοποιείται ως βοηθητικό εργαλείο.