ΔΡΟΜΟΙ

Το ΒΒC…
… φαίνεται πως είναι ικανό για όλα. Στο νέο ριάλιτι σόου του «Ο μαέστρος» διαγωνίζονται οκτώ ημιδιασημότητες από τον κόσμο του θεάματος. Ο νικητής θα έχει την ευκαιρία να διευθύνει τη συμφωνική ορχήστρα του ΒΒC μπροστά σε κοινό 30.000 ανθρώπων, στο Χάιντ Παρκ, στις 13 Σεπτεμβρίου.

Η συνταγή…
… είναι απλή: Παίρνουμε οκτώ άτομα (στην περίπτωσή μας δύο μουσικούς της ροκ, δύο παρουσιαστές και τέσσερις ηθοποιούς), τα διδάσκουμε τη βασική τεχνικήπώς να στέκονται και πώς να τηρούν το μέτρο- κι ύστερα βλέπουμε αν η ορχήστρα δίνει βάση στις κινήσεις της μπαγκέτας τους ή παίζει με αυτόματο πιλότο. Όλο κι όλο που χρειάζεται είναι να μείνουν αυτά τα άτομα κλεισμένα τέσσερις εβδομάδες στο δωμάτιο του Μεγάλου Αδελφού.

«Ο μαέστρος»…
… ασφαλώς δεν θα είναι χειρότερος (ούτε καλύτερος) από οποιοδήποτε άλλο ριάλιτι σόου της ΤV. Στο κάτω κάτω, το τηλεκοντρόλ βρίσκεται πάντα στο χέρι του τηλεθεατή. Αυτό όμως που ανησυχεί τον Νόρμαν Λεμπρέχτ, αρθρογράφο του περιοδικού «Σένα μουζικάλε», είναι το ηθικό κενό που αποκαλύπτεται στο πολιτιστικό πρόγραμμα του ΒΒC: «Τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια έχει ξεκόψει από τον πολιτισμό. Πάνε πια τα ενημερωτικά ντοκιμαντέρ και οι ζωντανές παραστάσεις. Αντικαταστάθηκαν από προκατασκευασμένες συνεντεύξεις με διασημότητες και από οτιδήποτε μπορεί να παρακολουθήσει τον ρυθμό με τον οποίο τα μηχανάκια της τηλεθέασης μετρούν την επιτυχία». Και μια που μιλάμε για ηθική, ας πάρουμε ένα άλλο παράδειγμα. Θα μπορούσε το ΒΒC να κάνει ας πούμε ένα σόου ταλέντων στην καρδιοχειρουργική, με τέσσερις εβδομάδες εκπαίδευση στο δωμάτιο του Μεγάλου Αδελφού; Αδιανόητο, θα μου πείτε, αφού πρόκειται για ένα ζήτημα ζωής και θανάτου. Θα μπορούσε ίσως να βάλει κάποιους να κουρεύουν πρόβατα; Αδύνατον. Τα καημένα τα ζωάκια θα πονέσουν πολύ. Θα μπορούσε μήπως να κάνει ένα ριάλιτι σόου από το οποίο θα αναδειχτεί ο μελλοντικός διευθυντής του ΒΒC; Ούτε συζήτηση, θα πει ο νυν διευθυντής. Αυτή δεν είναι δουλειά για ερασιτέχνες, αλλά για άτομα με υψηλή εξειδίκευση.

Ενώ μουσική…
… οποιοσδήποτε μπορεί να παίξει μουσική. Δεν χρειάζεται να θυσιάσει κανείς τα παιδικά του χρόνια και έξι χρόνια στο ωδείο για να τραγουδήσει το «Νessun dorma» ή να διευθύνει Τουραντό. Τέσσερις εβδομάδες εκπαίδευσης είναι αρκετές για να μπορέσει κάποιος να προσποιηθεί και να ξεγελάσει τον κόσμο. Αυτό ακριβώς προωθεί το ΒΒC, λέει αγανακτισμένος ο Λεμπρέχτ: την αρχή πως η τέχνη είναι ασήμαντη και πως το κοινό είναι κορόιδα. Γιατί συμβαίνουν όλα αυτά; Επειδή το ΒΒC έχει γίνει σήμερα ένας όμηρος των δυνάμεων της αγοράς. Στον ξέφρενο ανταγωνισμό για «επιτυχίες», χάνει ένα ένα όλα εκείνα τα ποιοτικά χαρακτηριστικά που το είχαν κάνει έναν ξεχωριστό θησαυρό. Με τον «Μαέστρο» ξεπέφτει ακόμη χαμηλότερα. Είναι μια υπολογισμένη ύβρις απέναντι στην τέχνη.