«Ένας ποιητής θα μας σώσει»

Μήπως οι νέοι καλλιτέχνες κυνηγάνε την ουρά τους, βάζοντας στο κέντρο του κύκλου μόνο καλλιτεχνικά ζητήματα; «Η μέριμνά μου για να ανεβάσω τους “Βατράχους” απαντάει αρχικά στην υποψία, πως είμαστε ξεκομμένοι από τον κοινωνικό ιστό.

Επέλεξα όλοι οι συνεργάτες μου να είναι παιδιά από τη γενιά μου και κάτω. Δεν υπάρχει ούτε ένας προβληματισμός, που να μην τον μοιράστηκα με όλους. Το βασικό μας κίνητρο είναι να μιλήσει ο Αριστοφάνης σ΄ ένα ευρύτερο σύνολο, ούτε μόνο π.Χ. αλλά ούτε και μόνο μ.Χ. (μετά το Χειρουργείο). Μ΄ άλλα λόγια κάνω αυτό το έργο γιατί θεωρώ ότι στις μέρες μας είναι το πλέον πολιτικό. Η φαεινή του ιδέα έγκειται στο εξής: αυτός που πρέπει να βρεθεί, για να σωθεί η χώρα, είναι άνθρωπος του Πολιτισμού. Ο Διόνυσος δεν κατεβαίνει στον Άλλο Κόσμο, για να βρει έναν πολιτικό, οικονομικό ή μιντιακό σωτήρα, ούτε καν έναν άλλο θεό, αλλά έναν άνθρωπο των γραμμάτων. Στην παράστασή μας οι θεατές θα ψηφίσουν ζωντανά. Ο κόσμος είναι αυτός που θα αποφασίσει ποιον θέλει να σώσει την πόλη. Μια ουτοπία μελαγχολική».

Μπορεί το φινάλε να είναι «ανοιχτό», αλλά η πορεία έγινε πάνω σε ράγες δέους και έρωτα. «Προσπάθησα να μετέχω σ΄ ένα ελκυστικό “μάθημα” αριστοφανικής κωμωδίας. Να κρατήσω τη διαχρονική, ζωντανή πλευρά του, αλλά και να τη διατηρήσω αριστοφανική. Ο Αριστοφάνης ήξερε καλά το θέατρο, την εποχή του, ήξερε πώς να μιλάει με ευφρόσυνο τρόπο, για ακανθώδη θέματα. Πολλά από αυτά στην εποχή μας έχουν χαθεί, π.χ. ο διαγωνιστικός χαρακτήρας της κωμωδίας, ο διαδραστικός της χαρακτήρας σε σχέση με το κοινό, έχει υποχωρήσει το εθνικό ιδεώδες- το ομαδικό ιδεώδες είναι σήμερα κοινωνικό- κι έχει χαθεί το ιστορικό γίγνεσθαι της εποχής. Αν λοιπόν ζούσε ο Αριστοφάνης, τι θα κρατούσε, τι θα πετούσε, τι θα άλλαζε; Δεν με ενδιαφέρει να πρωτοτυπήσω, ούτε πιστεύω πως φέρω μια άλλη ματιά, αλλά άλλη μία ματιά και νομίζω πως το δικαιούμαι.