Νέοι δίσκοι

«Sex and the City» με κιθάρες

Εμφανίστηκε με δέκα πόντους τακούνι και ένα τεράστιο logo πάνω στη ζώνη της. Διέσχισε το «παραλληλόγραμμο των βερμούδων»- τόσες βερμούδες δεν είχα δει ποτέ μαζεμένες (το εναλλακτικό σικ των φεστιβάλ του καλοκαιριού), πάνω σε κακοτράχαλο λιθόστρωτο και σταθερά στις γόβες της έπιασε θέση μπροστά, κάτω ακριβώς από τις κιθάρες που έκαναν σαματά. Όλοι περίμεναν την καταστροφή. Αλλά έχασαν. Ο κώδικας ντυσίματος δεν τα λέει όλα. Συχνά πρέπει να ακούσεις ολόκληρη την ιστορία, και μάλιστα προσεκτικά.

Θα μπορούσε να ήταν ένα από εκείνα τα κορίτσια του «Sex and the city», απόγευμα μετά τα ψώνια, σε ένα τραπέζι με τις φίλες της να τσιμπολογάει μια δροσερή πράσινη σαλάτα με κομμάτια από φρούτα – ένα κορίτσι με ελεύθερο χρόνο που ζηλεύεις-, αλλά η Άλισον Μούρερ δεν βρέθηκε μόνο σε αυτό το ραντεβού. Οι ώρες στο στούντιο, τις πιο πολλές φορές, κρατάνε περισσότερο από μια σαλάτα. Μπορεί να λειώσεις για να πετύχεις τον ήχο που ονειρεύτηκες (να προσέχεις τι ονειρεύεσαι, λοιπόν) και να μην αναγνωρίζεις τη γυναίκα που σε κοιτάζει από τον καθρέφτη. «Στις μιούζικ μπίζνες υπάρχουν δύο κατηγορίες, θα είσαι ή ένα γλυκό, χαριτωμένο, σέξι κοριτσάκι ή ένα αγριεμένο θηλυκό, σαν να μην υπάρχει τίποτε άλλο», λέει η Μούρερ μέσα στον δίκιο της. Μετά διαλέγει τραγούδια που έχουν γράψει άλλες γυναίκες και φτιάχνει το «Μockingbird», με διασκευές και ένα δικό της, το ομώνυμο. Τα κομμάτια, από τη μία, είναι ένα κι ένα- σίγουρα ξόδεψε χρόνο και σκέψη για να τα διαλέξει (είχε, λέει, καταλήξει σε 40, πριν κρατήσει την τελική δωδεκάδα)- και από την άλλη, η Μούρερ μπαίνει στο παιχνίδι για να το χαρεί. Στο «Ring Οf Fire» της Τζουν Κάρτερ Κας, κρατάει και τον δικό της ρυθμό χωρίς να αφαιρεί τίποτε από τη «λάβα» του ορίτζιναλ, στο «Dancing Βarefoot» της Πάτι Σμιθ ακολουθεί ανέμελα την Πάτι, στο «Sugar Ιn Μy Βowl» της Νίνα Σιμόν ξεδιπλώνει όλα τα συναισθήματα του τραγουδιού. Τραγουδάει με απόλυτο σεβασμό Joni Μitchell (το «Βoth Sides Νow») και μ΄ αρέσει πάρα πολύ στα χωράφια της Σέλμπι Λιν (και τι επιλογή, το «She knows where she goes»). Αυτό που κάνει, τελικά η Μούρερ (με τον Μπάντι Μίλερ στην παραγωγή) καθώς περνάει από τα ροκ, στα τζαζ, στα φολκ, τα μπλούγκρας και τα μπλουζ, είναι να βγάζει από πάνω τους τις ετικέτες και να τις πετάει στα σκουπίδια- κάτι που ένα sex & the city κορίτσι δεν θα έκανε ποτέ, όχι για κανέναν άλλον λόγο, αλλά μην τυχόν και τις βρει κάποια άλλη.


Ακούω φωνές (γυναικείες)

● «Ιt΄s a pitty», Τanya Stephens. Τελικά δεν μάθαμε. Τον βρήκε τον Θωμά; Πήγαν Χαβάη; Επέστρεψαν; Εδώ το ορίτζιναλ ρέγκε, από τη συλλογή «Ρlayback/ play summer» (που ετοίμασαν η Δήμητρα Κακαουνάκη και ο Χάρης Μπάκας).

● «Viejo Jardin», Νelly Οmar από τη συλλογή δεν σας λέω τίποτε «Cafe De Los Μaestros». Μια παραγωγή του Γκουστάβο Σανταολάγια.

● «Grand Canyon» (Αda΄s 1st dub)

Tracey Τhorn. Καμιά σαν την Τρέισι (από το Ρress R for Galaxy Βar)

● «Labels or Love», Fergie. Το κορίτσι που γεφυρώνει μόδα και μουσική και δικαιώνει τον ρόλο της στο «Sex & the City» σάουντρακ.

● Και μια Νina Simon, το «Τake Care Οf Βusiness», σε έκδοση Ρilooskι (από το Verve Remixed). Ό,τι και να κάνεις στο κομμάτι, δεν πειράζεται!


Μήνυμα απο ψηλά…

Κι ενώ στο μπαρ κάνουν πολλή φασαρία και στη διπλανή παρέα ή τσακώνονται ή λένε ανέκδοτα και τα ποτήρια με τις μπίρες πάνε κι έρχονται δεν θα έλεγες με τον πιο αθόρυβο τρόπο, προσπαθείς να «πιάσεις» επαφή με το κορίτσι που τραγουδάει, γιατί κάτι καλό παίζει αν κρίνεις από αυτό που ακούς. Κάπως έτσι άρχισε η Ρatty Larkin, ώσπου σταμάτησε κάθε θόρυβος γύρω. Το τραγούδι είναι μια εντελώς προσωπική της υπόθεση.

Γράφει, ερμηνεύει, παίζει όλα τα όργανα, ψάχνει και βρίσκει και μια ΄60s κιθάρα, όπως λέει, κατασκευασμένη από την Τelsco, ιαπωνική εταιρία που κόπιαρε τη Fender εκείνη την εποχή. Και η Πάτι Λάρκιν, με αυτά κι εκείνα, συνδυάζει ακουστικά όργανα και τεχνολογία, αλλά αυτό που μετράει είναι πως έχει πράγματα να πει. Απλά « Watch the Sky» (Vanguard)- «Κοιτώντας ψηλά».

Δεν χρειάζεται να τρελαίνεσαι με τη σκωτσέζικη φολκ για να φτάσεις ώς το «Τhis Εarthly Spell» της Κarine Ρolwart, αλλά αυτό βοηθάει. Ειδικά στο σημείο, όπου ο «εναλλακτικός» ήχος γίνεται νερό που τρέχει μέσα από τις προσωπικές εμπειρίες της Καρίν Πόλγουρτ, την οποία το ΒΒC- μαθαίνω- έχει τιμήσει με δύο φολκ βραβεία. Μ΄ αρέσει το «Rivers run» και το «Τongue that cannot lie», που δεν προσέχουν τους τρόπους τους.

… και με μπογιά στον τοίχο
Από τις γειτονιές του ανατολικού Λος Άντζελες όπου οι συμμορίες έχουν έναν λόγο παραπάνω, με ρίζες τσιγγάνικες και λάτιν αποθέματα, η Εrsi L.Αrvizu έρχεται να πει καινούργιες ιστορίες με ηχώ από παλιά, από τις Τhe Sisters και το λάτιν ροκ σχήμα Εl Chicano. Τη συναντήσαμε πάλι σε εκείνα τα μέρη, στο Chavez Ravine του αγαπημένου Ry Cooder, ο οποίος κάνει την παραγωγή, στο «Friend For Life» (Αnti) το καινούργιο δικό της. Φωνή σκαμμένη, σκονισμένη, υπέροχη, πάνω σε κομμάτια που μυρίζουν τεκίλα και μπόλικη καυτή άσφαλτο.