ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΜΠΟΥΛΟΥΧΤΖΗΔΕΣ

Οι αναγνώστες μου γνωρίζουν την απέραντη ευγνωμοσύνη που οφείλω, όσον αφορά την όποια θεατρική μου παιδεία, στους μεγάλους μπουλουχτζήδες που είδα στην μεταπολεμική επαρχιακή μου πόλη και όσους αργότερα με τίμησαν με τη φιλία τους (ο Λουκάς Μυλωνάς, ο Χρέλιας, ο Πλατής, ο Ζαννίνο, ο Χατζηχρήστος κ.λπ.). Ακόμη και τώρα στις ρωγμές του συστήματος, στις παρυφές θριαμβεύουν άξιοι νεώτεροι πλανόδιοι θεατρίνοι- ο Τσούκας, ο Δεστούνης, ο Χριστόπουλος, ο Ζαχαρίας Αγγελάκος, η Λαμπίρη.

Αλήθεια δεν θα βρεθεί μια ομάδα των νεώτερων κωμικών μας (Φιλιππίδης, Λουδάρος, Χαϊκάλης, Φασουλής, Μπέζος, Ζουγανέλης, Τόνυ Άντονυ- επτά; τόσους είχε η Μπρουκ) να ζητήσουν να τους σκηνοθετήσει η Ίρινα Μπρουκ στο ίδιο έργο; Παίζεται χωρίς σκηνικά και με φόρμες εργασίας.

ΥΓ: Όσον αφορά τον κ. Αριστείδη Βουγιούκα, το ότι ανακηρύχθηκε επίτιμος σύμβουλος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου μού αρκεί. Το ότι αφελέστατα παραπέμπει αυτούσια σε βιβλίο του που ενισχύει τους ισχυρισμούς μου και την μακρογιαννική του παιδαγωγική μού περισσεύει. Το ότι ταυτίζεται με τον αγράμματο διευθυντή επαρχιακού Λυκείου με θλίβει. Το ότι αναφέρεται στον Δημήτρη Γληνό του 1929, δηλαδή στο μεσοδιάστημα της πορείας του από τον Μιστριώτη (του οποίου υπήρξε μαγκουροφόρος οπαδός) στον Λένιν, αφού πέρασε από τον αστικό φιλελευθερισμό του Βενιζέλου, με ωθεί να παραπέμψω στο έργο του: «Ένας άταφος νεκρός». Ο κύριος Βουγιούκας. Η πλάκα πάντως είναι πως ορκισμένος εχθρός της γραμματικομανίας εκδίδει τα βιβλία του στο Ινστιτούτο Τριανταφυλλίδη, του θεμελιωτή της νεοελληνικής γραμματικής.