Ο άγριος κόσμος του θεάματος

Η κ. Αγγελική Καρδαρά, φιλόλογος, γράφει, με αφορμή τον θάνατο του ηθοποιού Νίκου Σεργιανόπουλου, για την άλλη όψη του κόσμου του θεάματος:

«Η αποτρόπαια δολοφονία του δημοφιλούς ηθοποιού Νίκου Σεργιανόπουλου συγκλόνισε την κοινή γνώμη, φέρνοντας για μια ακόμα φορά στην επιφάνεια τη σκληρή πλευρά της ζωής λαμπερών προσώπων. Τα φώτα της δημοσιότητας καλύπτουν εντέχνως τη θλίψη, την απελπισία, τον πόνο και τη δυστυχία.

Το καίριο ερώτημα είναι γιατί άτομα, τα οποία όχι μόνο δεν ανήκουν στο χαρακτηριζόμενο “κοινωνικό περιθώριο”, αλλά χαίρουν της ευρύτερης αποδοχής και εκτίμησης και έχουν επιλύσει βασικά προβλήματα της καθημερινότητας, όπως το οικονομικό, μπλέκονται στα δίχτυα ενός κόσμου βρώμικου και διεφθαρμένου…

Άνθρωποι που ανήκουν στον χώρο του θεάματος, κυρίως καλλιτέχνες με παιδεία, υπερευαισθησία και εσωτερικές αναζητήσεις, πιθανότατα δεν μπορούν να αντέξουν την απατηλή λάμψη του κόσμου στον οποίο ζουν, παρ΄ όλο που οι ίδιοι τον έχουν διαλέξει.

Η λάμψη όμως είναι εφήμερη και αντλεί τη δύναμή της από ουτοπίες. Όταν πέφτει η αυλαία, η μοναξιά καθίσταται αφόρητη και η μελαγχολία επώδυνη. Το κοινό που τους αποθέωνε, εύκολα τους γυρίζει την πλάτη. Τα media που τους πρόβαλλαν, δεν διστάζουν να τους “κατασπαράξουν” στον βωμό του κέρδους και να τους ρίξουν βορά στο αδηφάγο κοινό. Σε αυτό το θολό τοπίο εμφανίζονται επιτήδειοι- μεγαλέμποροι ναρκωτικών, κυκλώματα της νύχτας- που καραδοκούν σαν αρπακτικά για να παγιδεύσουν τα ευάλωτα θύματά τους, τα οποία αγωνιωδώς επιζητούν λίγες στιγμές ευτυχίας, ως βάλσαμο στις μελαγχολικές τάσεις τους. Τους υπόσχονται την ψυχική ανάταση, ωστόσο η πραγματικότητα από την οποία απεγνωσμένα προσπαθούν να ξεφύγουν, είναι πολύ σκληρή. Το τέλος είναι σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις προδιαγεγραμμένο: βασανιστικά αργό και οδυνηρό, γιατί μια ζωή βουτηγμένη στις εξαρτήσεις είναι ο χειρότερος θάνατος».