Ένας κατ΄ εξοχήν μεταμοντέρνος στυλίστας

Ριψοκίνδυνος τεχνίτης του λόγου ο Ντέιβιντ Μίτσελ, δύο φορές υποψήφιος για Μπούκερ, ανάμεσα στους είκοσι καλύτερους νέους Βρετανούς συγγραφείς του Granta το 2003 όπου πρωτοδημοσιεύτηκε το πρώτο κεφάλαιο του Κύκνου. Το προηγούμενο δημοφιλές μυθιστόρημά του Ο Άτλας του Ουρανού (Ελληνικά Γράμματα 2007), με τη δαιδαλώδη αφήγηση και την πολύτροπη γλώσσα του, παίδεψε τους μεταφραστές ανά τον κόσμο και τον ανέδειξε σε κατ΄ εξοχήν μεταμοντέρνο στυλίστα. Μάλιστα μια ηρωίδα του εμφανίζεται και στον Κύκνο ως λογοτεχνικός μέντορας του μικρού Τζέισον. Τα δύο πρώτα επίσης μυθιστορήματά του, Ghostwritten (Το δέντρο της τύχης, Ελληνικά Γράμματα 2003) και Νumber9dream του είχαν προσδώσει χάρες συγγραφέα που πειραματίζεται με τις φόρμες και τη γλώσσα.

Με τον Μαύρο Κύκνο ο Μίτσελ παίρνει μια βαθιά ανάσα. Το παρελθόν και η παιδική ηλικία δεν σηκώνουν πειραματισμούς, ειδικά όταν υιοθετείς την πρωτοπρόσωπη αφήγηση ενός δεκατριάχρονου. Εδώ βέβαια ελλοχεύουν άλλοι κίνδυνοι: πλεόνασμα διαλόγων και πραγματολογικών συνδηλώσεων, εξυπνακίστικες ατάκες με λογοτεχνίζουσα υφή.

Μια πιο σχολαστική ανάγνωση θα αναρωτιόταν πού πήγε το τραύλισμα με τόση λογοτεχνική ευγλωττία;