ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΠΟΤΕ ΜΠΟΜΠ ΝΤΙΛΑΝ

Το εβραϊκό του «ασυνείδητο»- αν και δυσδιάκριτο- έχει βαθιές ρίζες, ακόμα κι αν ο Λέοναρντ Κοέν αναζητά εναλλακτικούς τρόπους για να το διαχειριστεί, ενίοτε απωθώντας το. Μοιάζει να είναι ο πλέον Ευρωπαίος εκ των Αμερικανών τραγουδοποιών. Στη μουσική του συγκατοικούν το γαλλικό chanson και το αμερικανικό folk song, εμποτισμένα από το γλυκόπικρο χιούμορ του εβραϊκού Υiddish song. Είναι ο Κάντορας μιας μεγάλης «Συναγωγής» όπου «δοξάζονται» η μοναξιά, η μελαγχολία, η προσωπική περιθωριοποίηση και οι χαμένοι έρωτες. Ο Λέοναρντ Κοέν βολιδοσκοπεί τις πιο σκοτεινές πτυχές της ανθρώπινης ψυχής επινοώντας τις πιο θαμπές αποχρώσεις του λυρισμού. «Suzanne», «Sisters Οf Μercy», «Chelsea Ηotel Νo 2», «Βird on the Wire», «Who Βy Fire», «Famous Βlue Raincoat», «Ηallelujah» θα γίνουν οι πιο αγαπημένες από τις πολυάριθμες μουσικές μινιατούρες που μας έμαθαν πώς μέσα από μια «κλειστοφοβική» ενορχήστρωση μπορεί να αναδυθεί η πιο σμιλεμένη δραματουργία. Και αυτή είναι ολόκληρη η μαγεία της κοενικής τραγουδιστικής τέχνης. Τίποτα δεν θα αλλάξει θεαματικά τα επόμενα σαράντα χρόνια: ούτε η θεματολογία ούτε οι τρόποι αντιμετώπισής της. Είπαμε. Ο Κοέν δεν έγινε ποτέ Ντίλαν, αν και πολλές φορές έμοιαζε να έχει «ενοχές» γι΄ αυτό. Κι όμως, οι δυο τους έγιναν οι δύο όψεις (μας) της ίδιας εποχής.