ΑΠΑΝΤΗΣΗ: «Ταξίδι» με γαλλικό διαβατήριο

Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης (1851-1911) για εντελώς διαφορετικούς λόγους από του Καβάφη πιθανόν δεν θα έστεργε να εκδοθούν τα βιβλία του. Ας σκεφθούμε με πόση επιμέλεια τύπωνε στα μονόφυλλα τα ποιήματά του ο Αλεξανδρινός και με τι περίσκεψη τα διοχέτευε σε επιλεγμένους αναγνώστες και πώς αντίστοιχα συμπεριφερόταν ο Σκιαθίτης: έγραφε συνήθως εκτός σπιτιού- σε δημόσιους χώρουςάφηνε τα χειρόγραφά του στα γραφεία των εφημερίδων και των περιοδικών και δεν ενδιαφερόταν καν να δει πώς δημοσιεύονταν. Αν και είχε επίγνωση της αξίας του, δεν είχε καμιά αίσθηση πνευματικής ιδιοκτησίας, ούτε τη διάθεση και το κουράγιο να αναμειχθεί με τον κόσμο της παραγωγής του βιβλίου.

Κι ενώ από τη βιβλιαγορά απουσίαζε το όνομά του, το 1908, τρία χρόνια πριν από τον θάνατό του, κυκλοφόρησε το τομίδιο: «Αlex. Ρappadiamandi: Un Reve sur les Flots». Περιείχε εκτός από το διήγημα του τίτλου Όνειρο στο κύμα και το Έρωτας στα χιόνια καθώς και μελέτη για τον Ππδ του Jean Dargos. Ποια ήταν άραγε η συμμετοχή του Έλληνα πεζογράφου στην ξενόγλωσση έκδοση; Γνώστης της γαλλικής και επαγγελματίας μεταφραστής πήρε μέρος στη μετάφραση των δύο διηγημάτων; Το γαλλόφωνο πάντως βιβλίο είναι δυσεύρετο σήμερα αφού ουδέποτε ανατυπώθηκε στο διάστημα των εκατό χρόνων από την έκδοσή του.