ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

Κάποιοι μπορεί να πουν ότι το βιβλίο επιμένει επιλεκτικά μόνο σε αβανταδόρικα παραδείγματα· κι όμως, τα κεφάλαια συνδέονται μεταξύ τους με έναν υπόγειο τρόπο που λειτουργεί. Ο συνδυασμός τους αναδεικνύει μοναδικά τρεις τεμνόμενους άξονες που διαμόρφωσαν τη «λατρεία των (κλασικών) αρχαιοτήτων» στην Ελλάδα. Ο πρώτος είναι η χρήση τους από το εθνικό κράτος. Από τη συμβολική άνοδο του Όθωνα στην Ακρόπολη μέχρι τις προπαγανδιστικές φωτογραφίες της δικτατορίας του Μεταξά και την εκστρατεία για την επιστροφή των Μαρμάρων του Παρθενώνα η χρήση αυτή δεν ήταν ποτέ αθώα. Ο δεύτερος άξονας είναι η οργανωμένη αρχαιολογική έρευνα. Η Αρχαιολογική Υπηρεσία, η εν Αθήναις Αρχαιολογική Εταιρεία, οι ξένες αρχαιολογικές αποστολές, δεν δούλεψαν ποτέ σε κενό αέρος: λειτουργούν εντός κοινωνίας, επηρεάζονται από ιδεολογίες και πολιτικές και κάποτε τις επηρεάζουν. Ο τρίτος άξονας είναι η σχέση των μη ειδικών, της «κοινής γνώμης», και κατ΄ επέκταση της εθνικής ταυτότητας σε καθημερινή εκφορά με τα αρχαία μνημεία. Τι πιστεύουν οι φοιτητές που κάνουν πορείες προς το Βρετανικό Μουσείο και αφήνουν λουλούδια κάτω απ΄ τα μάρμαρα; Ποια ήταν η άποψη για τα αρχαία μνημεία που είχαν οι έγκλειστοι της Μακρονήσου, καθώς υφίσταντο την καταπίεση ενός κράτους που τους έβαζε να φτιάχνουν μικρούς Παρθενώνες για να γίνουν καλύτεροι Έλληνες;