«Υποκλίνομαι μόνο στα τραγούδια»

Δεν την ενδιαφέρουν τα ωραία. Η Ελένη Βιτάλη προτιμά, όπως λέει, τα απλά πράγματα: την γκαζιέρα από τον φούρνο μικροκυμάτων, τον εβδομηντάρη από τον σαραντάρη…

Αστράφτουν τα φλας γύρω της κι εκείνη χαμογελάει. «Είμαι μια διάσημη, λοιπόν» λέει μειδιώντας, ενώ το βλέμμα της, που χαμηλώνει, δείχνει τη συστολή του ανθρώπου που ξαφνικά βρίσκεται στο επίκεντρο.

Δεν είναι άνευ αντικειμένου όλη αυτή η αναταραχή στην παρουσίαση του νέου δίσκου της Ελένης Βιτάλη «Επτά… και να προσέχεις». Η Ελένη Βιτάλη ανήκει στο πάνθεον των μεγάλων φωνών της μεταπολεμικής γενιάς. Στις λατρεμένες φωνές, που έγιναν σημείο αναφοράς για τους νεώτερους, μέτρο σύγκρισης για τους παλαιότερους, μέτρο (γενικά) για το τι σημαίνει μεγάλη τραγουδίστρια. Ο μύθος της όμως φέρει εντός του και τη σκιά ενός μυστηρίου. Μια ανεξιχνίαστη ψυχή, ένα αερικό που χάνεται και επανέρχεται χωρίς προειδοποίηση, διατηρώντας μια σπάνια φυσικότητα και μια αυθεντικότητα που της επιτρέπει να μιλάει ανοιχτά ακόμα και για τις πολύ δύσκολες στιγμές της. Δεκατέσσερα χρόνια πέρασαν από τον εμβληματικό της δίσκο «Απέναντι μπαλκόνι», χάθηκε για ένα διάστημα, ξαναβρέθηκε μετά, χάθηκε πάλι… Την θυμάμαι να τραγουδάει στο «Αερικό», πριν από οκτώ χρόνια, με εκείνο το μοναδικό μέταλλο στη φωνή- ηχείο και την πηγαία της άνεση να αγγίζει τον ακροατή- τόση

ΙΝFΟ

Η Ελένη Βιτάλη σχεδιάζει εμφανίσεις για το καλοκαίρι στο Φεστιβάλ Αττικού Άλσους.

άνεση και τόσο ανεπιτήδευτη ερμηνεία!- και τώρα που είναι και πάλι γελαστή και φωτεινή δίπλα στον Γιάννη Σπάθα (ενορχηστρώσεις) φαίνεται αστεία η απόσταση από τότε. Τελευταίες της εμφανίσεις ήταν πέρυσι το καλοκαίρι στο Φεστιβάλ Αττικού Άλσους και συζητήθηκαν για τη δύναμή τους (τώρα υπάρχει σχετικό βιντεάκι στο youtube).

Ο νέος της δίσκος με δώδεκα τραγούδια δικά της (στίχοι και μουσική) είναι η πιο τρανή απόδειξη ότι η φλέβα είναι εκεί, η ευαισθησία δεν χάνεται, η ζωή δεν χάνεται, η Ελένη χάνεται, αλλά όχι για πολύ! «Είναι τραγούδια που έγραφα από καιρό» λέει. «Πάντα το κάνω αυτό. Όταν έχω όρεξη, παίρνω την κιθάρα μου και παίζω».

Και ποιο είναι το πρώτο που παίζετε;
«Η τρέλα»: Δεν έχει η τρέλα όρια/ γι΄ αυτό ν΄ αποφασίσεις/ πως θα πλανιέσαι στα τυφλά/ αν την ακολουθήσεις (….)/ Τράβα μάτια μου το δρόμο/ κι όταν φτάσεις στα λιβάδια/ θα ΄χεις αδερφό τον πόνο/ κάτι λυπημένα βράδια.

Τα μυστικά της δεν τα κρατάει μυστικά. Γράφει τραγούδια, μιλάει γι΄ αυτά, τα ξορκίζει: «Ταλαιπωριόμουν για πολλά χρόνια» μου είχε πει κάποτε. «Ήμουν σε δίνη…». Αλλά η ζωή μας κύκλους κάνει και «μια μικρή χαραμάδα στης ψυχής μου τη λάβα/ ξεχειλίζει κι αρχίζει να τραγουδάει τ΄ αηδονάκι/ Μια μικρή χαραμάδα στης ψυχής μου τη λάβα/ ξεχειλίζει κι αρχίζει να με γνωρίζει η αγάπη» (το τραγούδι «Χαραμάδα»). Και γιατί «επτά» ο τίτλος του δίσκου;
Έγραψα το «επτά», που το θεωρώ κεντρικό τραγούδι του δίσκου, και μου άρεσε, το θεώρησα καλό… Κάτι σαν το αντίθετο του 666. Το καλό απέναντι από το κακό.. Όταν είπα στον παραγωγό μου (Γιώργο Μακράκη) ότι θέλω να είναι ο τίτλος του δίσκου μου, είπε, εντάξει «επτά και να προσέχεις»- αφαιρώντας κάτι από τη σοβαροφάνεια που έχει.

Εμφανίσεις;
Θα γίνουν κι αυτές. Το συζητάμε…
«Έχω πάψει να χαμουρεύομαι τα ωραία λόγια»

Μιλάει, είναι γελαστή, ανοιχτή, συμπαθής, με διάθεση για χιούμορ. Ο χρόνος έχει σταθεί καλός μαζί της. Μακριά μαύρα μαλλιά, έντονο βλέμμα, λίγα περισσότερα κιλάκια… Αλλά καλά μέσα στα ρούχα της. Ήρεμη. Σίγουρη. Είναι άραγε η χαρά της δημιουργίας που της δίνει αυτή την αυτάρκεια; Έχει αλλάξει όλα αυτά τα χρόνια;

«Έχω πάψει να χαμουρεύομαι τα ωραία λόγια, τα ωραία πράγματα, τις ωραίες ιδέες και γενικά τα ωραία που ένιωθα ωραία…

Ίσως της μιας δραχμής τα γιασεμιά να είναι πιο ωραία από τις Βερσαλλίες, η γκαζιέρα πιο ωραία από τον φούρνο μικροκυμάτων ή ένας άντρας εβδομήντα χρονών πιο ωραίος από έναν σαραντάρη. Και πάει λέγοντας… πάει κλαίγοντας, πάει γελώντας… Πάντως πάει. Πού πάει; Κατ΄ ευθείαν στην καρδιά. Πάει, πάει και κάπου θα φτάσει. Και θα φτάσει γιατί πρέπει, αδιαφορώντας αν εγώ θα το φωτογραφήσω για να δικαιολογήσω τα αδικαιολόγητα. Γιατί έτσι είναι τα τραγούδια. Αδικαιολόγητα. Όχι γιατί δεν έχουν δίκιο, ούτε επειδή έχουν. Απλώς είναι. Και σ΄ αυτό το “είναι” υποκλίνομαι, γιατί δεν μπορώ να το εξηγήσω».