Στην ανάπαυλα

Μετά την Κυριακή του Θωμά είσαι σπίτι γιατί σε παίρνω και μιλάει

Μπήκε κι ο Θωμάς στο πάνθεον των ονομάτων του ελληνικού τραγουδιού. Τόσοι Γιώργηδες τραγουδισμένοι ποικιλοτρόπως και όπου «Γιώργος και μάλαμα» όχι αστεία, όποιον αργυραμοιβό και να ρωτήσεις θα στο πει κι αν δεν τον βρεις, ρώτα τη γυναίκα του, πες της:

«Κυρά Γιώργαινα, ο Γιώργος σου πού πάει»;

Αλλά να μην ξεχάσω και τον χιλιοτραγουδισμένο Γιάννη και τον στενοχωρήσω κι έρθει και με πιάσει και μου πει: «Πώς μπόρεσε η καρδιά σου να πικράνει»; Έλα ντε; Πώς μπόρεσε; Επίσης τον συνονόματο τον «Σταμούλη τον λοχία», αλλά αυτός είναι απ΄ την Αμφιλοχία και πέφτει λίγο μακριά. Τον «Δημήτρη μου, Δημήτρη μου, μου το ΄κλεισες το σπίτι μου», αλλά και τον Νώντα, καλοκαίρι στο «Στορκ» η Μαρινέλα με παντελόνι και πουκάμισο «Πάει κι ο Νώντας ο καημένος στη μνήμη του κι αυτή η ζαριά» Θεός σχωρέσ΄ τονε τον άνθρωπο, γαρδένιες από κάτω, έε ρε γλέντια, και ο Ζαμπέτας που γύρναγε νυχτιάτικα στο Αιγάλεω (όχι το δικό μας, της Αγιαβαρβάρας. Το κανονικό, του Ξέρξη, που έβλεπε που του ρημάζαμε τον στόλο και του τον βυθίζαμε αύτανδρο οι Σαλαμινομάχοι), γύρναγε μέσα στο μαύρο σκοτάδι ο Ζαμπέτας και φώναζε:

«Πού ΄σαι Θανάση; Πού ΄σαι Θανάαααση», και βέβαια ο άλλος, ο Ελληνοϊσπανός, ο Αntonio Varga Ηeredia που έγινε στα καλά καθούμενα ο Αντώνης ο Βαρκάρης ο Σερέτης και του φώναζε η Κάρμεν στις Τζιτζιφιές κάτω απ΄ «τσι ευκάλυπτοι» (γιατί η Κάρμεν είχε και μικρασιατικές καταβολές, μην το ξεχνάμε αυτό, εξ ου και το «τσι» μαζί με την αναίτια εξαφάνιση της αιτιατικής):

«Αχ Αντώνη μου, βαρκάρη μου Σερέτη που μ΄ αφήνεις νέτη σκέτη».

Και με μια φωνή η Καρμεντσίτα πολύ βραχνή, θα κρύωσε η κοπέλα ολονυχτίς στα Φάληρα. Ίδια ο Βαμβακάρης.

Να μην ξεχάσω και το όργανο. Πώς το λένε να δεις; Αχ! Το ξέχασα! Αχ!

«Αααααχ. Αχ ο μπαγλαμάς μεσάνυχτα στα χέρια του Αρσένη».

Άσε τώρα, γιατί τα θυμήθηκα και πολύ στενοχωριέμαι. Διότι τα μάθατε, ε; Τα μαθατε για τον Κυρθάνο. Α, βέβαια. Ο Κυρθάνος πέθανε.

«Ο Κυρθάνος πέθανεεεε Παραπονεμένος…».

Αν και η Μαργιέττα γέννημα-θρέμμα Κολωνάκι, που της αρέσουνε οι βαρύμαγκες, μερακλώνεται τα μάλα όταν ακούει τον τζαμά της Ιπποκράτους να τραγουδάει με προτεταμένη τη λεκάνη «Μένα με λένε Περικλή Κι αν θες να μάθεις ρώτα».

Αλλά και πιο μακριά σου λέω ΄γώ να το πας. Βαθιά, πίσω, παράδοση μεριά. Είναι δυνατόν να ξεχάσεις τον Κίτσο και τη μάνα του; Διότι η μαμά του ξέρεις πού μένει ε; Λοιπόν, θα πάρεις την Καβάλας ίσα, ίσα, ίσα και μόλις συναντήσεις τον Κηφισό θα τη δεις να κάθεται πίσω από το ποτάμι. Από ΄κεί είναι το περίφημο «Του Κιτς η μάνα κάθουνταν Πίσω απ΄ το ποτάμι».

Επίσης και εδώ τελειώνω με τα ανδρικά ονόματα. Όταν το τραγούδι λέει «Με λένε Γιώργο και ποτέ δεν τραγουδάω».

Αφού το τραγουδάει, πώς λέει δεν τραγουδάω και μάλιστα ποτέ; Ανακολουθία!

Μετά λοιπόν από τόσα ονόματα, τόσες ιστορίες γύρω απ΄ τα βαπτιστικά τόσων ανδρών, τι λύσσα κακιά τους έπιασε όλους και τα βάλανε με τον Θωμά που τους χαλάει, λέει, τη μανέστρα του έντεχνου; Και τα βάλανε και με την Άλκηστη. Τι έκανε η γυναίκα δηλαδή; Έγκλημα; Ένα τραγουδάκι μια χαρά το λέει, την άκουσα στο βίντεο κλιπ. Τρισχαριτωμένη. Και κάνει ένα τόσο ωραίο τσάκισμα στο «Χαβααάη», μια γλύκα. Δεν καταλαβαίνω, όλοι οι άλλοι εμείς ζούμε με την αγιαστούρα της αγνής κουλτούρας και η Άλκηστη βγαίνει του παρακατιανού; Και ποιος αποφασίζει ότι η Πρωτοψάλτη πρέπει να καθαρίσει για όλους μας; Ίσως να τους πείραξε το «Χαβάη». Αλλά το έρμο το ελληνικό τραγούδι έχει ταξιδέψει και σε πιο εξωτικά μέρη. Και στη «Χονολουλού, στη Χονολουλού, εκεί θα πάει η τρέλα και όχι αλλού» και στις Σεϊχέλλες που ήτανε κι ο τόπος εξορίας του Μακαρίου από τους Άγγλους, είχαμε ένα έκτατο μελωδικό περιστατικό. Το γνωστό και μη εξαιρετέο προτρεπτικό «Πάμε για τρέλες στις Σεϊχέλες». Και στο «Τσουμποτσάμπο (που) χορεύουνε μάμπο, μάμπο χορεύουνε στο Τσουμποτσάμπο» και στο «Άλα Κάλα Κούμπα τρελαίνονται για ρούμπα» Για να μη μιλήσω για…

«Μια νύχτα στη Σαμαρκάνδη Μαζί με τη Γεωργία Σάνδη»…

Που έγινε της πουτάνας.

Άσε μη συζητάς, γιατί έχω και την έγνοια που θα μας αρπάξει ο Γερμαναράς τον ΟΤΕ και δεν θα τον έχει κανας Έλληνας να τα παίρνει χοντρά και να τα τρώει στο Ντουμπάι. Μ΄ ακούς Θωμά; «Είσαι σπίτι, γιατί σε παίρνω και μιλάει».