Χαρακωμένοι, χαπακωμένοι, χαροκαμένοι

ΟΠΩΣ ΕΚΠΛΗΚΤΟΣ ΠΑΡΑΔΕΧΕΤΑΙ Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΤΟΥ ΕΙΔΟΥΣ, Ο ΣΤΙΒΕΝ ΚΙΝΓΚ,
ΕΤΣΙ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΣΧΕΔΟΝ ΑΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΟΥΜΕ ΟΤΙ ΤΑ «ΑΙΧΜΗΡΑ
ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ» ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟΛΕΙΟ ΜΙΑΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΔΑΣ ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΟΓΡΑΦΟΥ.
ΕΑΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΨΟΥΜΕ, ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΠΟΜΕΝΕΙ ΠΑΡΑ ΝΑ ΥΠΟΚΛΙΘΟΥΜΕ ΣΤΟ
ΤΑΛΕΝΤΟ ΤΗΣ.
Στο κλασικό πια «Εν ψυχρώ» του Τρούμαν Καπότε παρακολουθούμε τις πολλαπλές παρενέργειες από την εισβολή του Κακού σε μία από τις ολιγάνθρωπες και φαινομενικά φιλήσυχες κοινότητες της λεγόμενης «Ζώνης της Βίβλου», της θρησκόληπτης «βαθιάς» Αμερικής που μέχρι σήμερα καθορίζει ποιος θα κυβερνήσει αυτή την απέραντη χώρα και, κατ΄ επέκτασιν, ολόκληρο τον πλανήτη. Οι ομοιότητες του «Εν ψυχρώ», δημοσιευμένου το 1966, με τα «Αιχμηρά αντικείμενα» της Τζίλιαν Φλιν, που είδαν το φως ακριβώς σαράντα χρόνια αργότερα, είναι τόσο εμφανείς όσο και οι διαφορές. Η κωμόπολη Γουίντ Γκαπ, όπου διαδραματίζεται η ιστορία της Φλιν, μπορεί τυπικά να βρίσκεται μέσα στα όρια της μεσοδυτικής πολιτείας του Μισούρι και να ξεχωρίζει σαν φαροφύλακας του καθολικισμού μέσα σε ένα προτεσταντικό πέλαγος, αλλά επί της ουσίας μοιράζεται τις περισσότερες από τις ψευδαισθήσεις της «νότιας» κουλτούρας: την αναπόληση ενός ευκλεούς παρελθόντος που ενταφιάστηκε με τη νίκη των Ενωτικών (Βορείων) επί των Ομοσπονδιακών (Νοτίων) στον εμφύλιο πόλεμο και την ακλόνητη πεποίθηση ότι φτωχοί είναι μονάχα εκείνοι που δεν προσπαθούν αρκετά σκληρά για να πλουτίσουν, όπερ και δικαίως οφείλουν να υπηρετούν ισοβίως τους πλούσιους. Από την άλλη μεριά, η διαφυγή μέσω ναρκωτικών που μόλις έσκαγε μύτη την εποχή του Καπότε (ο ίδιος ήταν ενθουσιώδης προσήλυτος), στην εποχή της Φλιν είναι το κυρίαρχο ρεύμα. Ακόμη και τα δεκατριάχρονα χαπακώνονται. Και όσα δεν χαπακώνονται- η Καμίλ Πρίκερ, λόγου χάριν, η κεντρική ηρωίδα και αφηγήτρια- χαρακώνονται. Είτε με τον έναν τρόπο είτε με τον άλλον, προσπαθούν να καταπολεμήσουν μια αβάσταχτα ανιαρή καθημερινότητα- τα ίδια στέκια, οι ίδιοι φίλοι, οι ίδιοι εχθροί- κι έναν εξίσου έντονο εσωτερικό πόνο. Δείτε τον ως έναν νοσηρό αντιπερισπασμό.

Μεταφέρεις τον πόνο από την ψυχή σου στο σώμα σου.

Σήμερα, στα τριάντα και κάτι χρόνια της, η Καμίλ Πρίκερ δεν χαρακώνεται πλέον (δεν έχει αφήσει και σαρκική επιφάνεια ακάλυπτη, αν εξαιρέσουμε το όμορφο πρόσωπό της κι ένα μικρό «αγροτεμάχιο» στην πλάτη της), αλλά μοιάζει να έχει βαλτώσει σε μια στάσιμη δημοσιογραφική καριέρα στο «βόρειο» Σικάγο και σε μια σχεδόν ανύπαρκτη ερωτική ζωή. Η εισβολή του Κακού στο Γουίντ Γκαπ (πρόκειται όμως πράγματι για εισβολή ή για εκπήγα- ση από τα σπλάγχνα της ίδιας της κωμόπολης;) της δίνει μια μακάβρια ευκαιρία να ταρακουνήσει την καριέρα της και- ποιος ξέρει;- ίσως παράπλευρα να ερεθίσει ξανά και το ναρκωμένο της σαρκίο: δυο μικρά κοριτσάκια, η Νάταλι και η Αν, βρίσκονται δολοφονημένα, με όλα τα δόντια τους βγαλμένα (μετά θάνατον), μολονότι δεν δείχνουν να έχουν υποστεί- ως είθισται σε παρόμοια εγκλήματατην παραμικρή σεξουαλική κακοποίηση. Τα αποκρουστικά όσο και παράδοξα κακουργήματα, που τελούνται μέσα σε διάστημα εννέα μηνών, υπαγορεύουν ότι κάπου εκεί έξω κυκλοφορεί ελεύθερος ένας ασυνήθιστα και ανεξήγητα διεστραμμένος κατά συρροήν δολοφόνος, μα αφήνουν αναπάντητα και μια σειρά από ενοχλητικά δημοσιογραφικά ερωτήματα: Μπορεί ένας τέτοιος «ψυχάκιας», προφανώς περαστικός από την κωμόπολη, να επέστρεψε εννέα μήνες αργότερα, μόνο και μόνο για να ξαναχτυπήσει; Εάν δεν απομακρύνθηκε καθόλου από το Γουίντ Γκαπ, πώς κατόρθωσε κάποιος τόσο έκδηλα διαταραγμένος να περάσει επί εννέα μήνες απαρατήρητος; Με ποια κριτήρια επέλεξε τις δύο «αθώες ψυχές», εφόσον όλες οι ενδείξεις συνηγορούν ότι πρέπει να αποκλείσουμε το παιδεραστικό κίνητρο; Και αν- στη χειρότερη περίπτωση- δεχτούμε ότι ο δολοφόνος είναι μόνιμος κάτοικος του Γουίντ Γκαπ, ποιο ήταν το θερμοκήπιο όπου- μακριά από τα βλέμματα των συμπολιτών του- σπάρθηκε, βλάστησε και κάρπισε η διαστροφή του;

Τζίλιαν Φλιν

ΑΙΧΜΗΡΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ

ΜΤΦ. ΓΩΓΩ ΑΡΒΑΝΙΤΗ ΕΚΔ. ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ 2008 ΣΕΛ. 370
ΤΙΜΗ: 22 ΕΥΡΩ