ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΜΑΕΣΤΡΙΑ

Η μαεστρία της Τζίλιαν Φλιν έγκειται σε ένα διπλό κατόρθωμα- τριπλό, αν συμπεριλάβουμε και την απουσία αδυναμιών που αυτονόητα περιμέναμε να υπάρχουν στο παρθενικό της πόνημα: ενώ δεν απομακρύνεται (και δεν προδίδει) ούτε λεπτό από τις εγγενείς δεσμεύσεις ενός ψυχολογικού θρίλερ, δεν επιτρέπει ταυτόχρονα στον εαυτό της εύκολες εντυπωσιοθηρικές διεξόδους- δεν πιτσιλίζει τον αναγνώστη με αίματα, δεν αβγατίζει αναίτια τα πτώματα, δεν εκβιάζει την έκλυση αδρεναλίνης- και προτιμάει να κερδίσει σε βάθος ό,τι χάνει (ό,τι επιλέγει να χάσει) σε θέαμα. Ανατέμνει την ψυχοπαθολογία της σύγχρονης Αμερικής και στριφογυρίζει ξανά και ξανά- αλλά, κάθε φορά, με ελαφρώς διαφορετικό τρόπο- γύρω από το ίδιο μουσικό μοτίβο: Τι πήγε στραβά με την πατρίδα της; Μπορεί η αγάπη να κακοφορμίσει; Μπορεί η αγαθότητα των προθέσεων- και, κυρίως, η εμμονή στην πραγμάτωσή τους- να οδηγήσει σε τερατογονίες; Ήταν εξαρχής λάθος χειρισμών- ολέθριων χειρισμών- ή φταίνε τα μολυσμένα γονίδια; Τι συμβαίνει τελικά με το Κακό; Βρίσκεται μέσα σ΄ εμάς ή έξω από εμάς; Εισβάλλει ή εκβάλλει;