Στην Ανάπαυλα

«Η αλήθεια να πένεται»

Δεν ξέρω πού το διάβασα αλλά ήταν με μεγάλα γράμματα. Όπως του πρέπει. «Οι ειλικρινείς είναι γαϊδούρια». Πρόλαβα να δω ένα «Κική Δημουλά», χτύπησε η πόρτα, είπα άσ΄ το να το διαβάσω το βράδυ, πού τα άφησα; ποιος το πέταξε; Άγνωστον. Πάντως το βράδυ δεν το βρήκα. Μετά το ξέχασα, πάει. Αμ δεν πάει. Γιατί την τελευταία μέρα της παράστασης, Κυριακή των Βαΐων (όλη η πλατεία να μυρίζει μπακαλιάρο σκορδαλιά και η σκηνή συγκίνηση) ήρθε καλλίπυγος κόρη του Θεάτρου, ου μην και της τηλεοράσεώς, στην παράσταση (κι ήταν η τελευταία μέσα σε αποχαιρετισμούςδεν θα σας ξεχάσω ποτέβουρκώματα-αχ το σεσουάρ δεν πήρα-αυτό το βραχιολάκι να το κρατήσω για ανάμνηση-Σταμάτη όχι δεν θα κλάψω) ενθουσιασμένη εισέβαλε στα καμαρίνια και μετά τα συγχαρητήρια για να τονώσει το υπερβολικό του ενθουσιασμού της (μην πάρουμε και πολύ θάρρος) άρχισε την εξομολόγηση.

– «Κι εγώ ε; Είμαι ειλικρινής, άμα δεν μ΄ αρέσει κάτι το λέω κατάμουτρα. Γιατί εγώ ένα ελάττωμα έχω. Δεν μπορώ να πω ψέματα. Προτιμώ να μην πάω στα καμαρίνια, να με πουν γαϊδούρα (δεν θα το γλιτώσεις) παρά να πω ψέματα. Αυτό δηλαδή. Είμαι πολύ ειλικρινής. Τ ι να κάνω;».

Να καμωθείς. Γαϊδούρα! (δεν το γλίτωσε το γαϊδούρα) και ποιος σ΄ έβαλε καλό μου να μας πεις την αλήθεια; Είσαι εντεταλμένη; Ποιανού; Από ποιον; Για να ξέρουμε. Είσαι ειλικρινής. Κι ο Μπους είναι δολοφόνος αλλά δεν το λέμε στο τραπέζι. Τρώμε τώρα. Και για πες μας τι θα καταφέρεις με την ειλικρίνεια; Θα διορθωθεί τίποτα στην παράσταση; Μετά την πρεμιέρα αποκλείεται. Έχει κριθεί το παιχνίδι. Το μόνο που θα καταφέρεις είναι να τους στενοχωρήσεις. Και καλά πες «ας τους στεναχωρήσω», τον έρμο τον ηθοποιό (που διατείνεσαι ότι είναι και συνάδελφός σου), δεν τον σκέφτεσαι που θα πρέπει επί ένα χρόνο να παίζει κάτι και να ξέρει ότι είναι αίσχος; Η κόλαση. Τώρα σ΄ έπιασε το ειλικρινές και το ντιρέκτ; Φαντάζεσαι να το κάνεις σε όλα; Θα πεις ποτέ σε έναν άνθρωπο που κουτσαίνει, «Ε εσείς βέβαια που είστε και σακάτης πού να ανέβετε σκαλιά;». Ή σ΄ έναν ισοβίτη, «Τώρα τι να τα λέμε εσείς θα σαπίσετε εδώ στη φυλακή;».

Θα μου πεις γλυκό μου… (αυτό το «γλυκό μου» και το «καλό μου» το ΄λεγε μια θεία μου χρόνια φευγάτη, πού το θυμήθηκα; Μυστήριο πράγμα η μνήμη. Μνημείο θα της στήσω). Θα μου πεις λοιπόν γλυκό μου, «τι να πω ψέματα;». Γιατί καλό μου στον μπαμπά σου όταν βγαίνεις με τον γκόμενο τι του λες; ότι πα΄ να γαμηθείς; Όχι. «Θα βγω» του λες. «Θα πάμε με την παρέα για κάνα χαλαρό ποτάκι» (αυτό πάλι το ποτάκι που είναι χαλαρό ποτέ δεν το κατάλαβα. Πώς χαλαρώνει ένα ποτάκι;). Ή στον ίδιο τον γκόμενο όταν παίρνει ο πρώην, τι του λες; «Πάλι πήρε η Έλσα» δεν του λες; Κι ακούει ο μαντράχαλος να τον λένε Έλσα και σου κατεβάζει τα καντήλια, αλλά εσύ κάνεις την άνετη και παρά την ειλικρίνειά σου γελάς και λες «έλα βρε χαζό, μην είσαι κουτό» και άλλες πικρές αλήθειες της ζωής. Μπαίνοντας λοιπόν στα καμαρίνια χρυσοκαλό μου βάλε την αγάπη σου μπροστά, βρες έναν καλό λόγο (σεζόν έχουνε να βγάλουνε οι άνθρωποι), βρες ένα καλό στοιχείο της παράστασης μίλα γι΄ αυτό, κι αν είναι φίλοι σου πες εκείνο το σωτήριο. «Α πρέπει να το συζητήσουμε. Θέλει πολλή συζήτηση η παράσταση. Γεννάει ερωτήματα» και περίμενε να φύγει ο χειμώνας κι ένα βράδυ που θα πίνετε σε μια βεράντα να βλέπει τη θάλασσα, ανάμεσα σε κουβέντες για βιβλία, κρεβάτια, αστέρια, καινούργιες μαλακίες και παλιές φιλίες, φέρε τη συζήτηση μαλακά σ΄ εκείνη την παράσταση, που κι ο ίδιος έχει καταλάβει πια τι μάπα ήταν, μίλα του με όλη σου την αγάπη και θα δεις πόσο θα μαλακώσουν όλα, κι εσύ, κι η αποτυχία, και η σχέση σας που κινδύνεψε να χαθεί γιατί μας αποφάσισες μια μέρα να είσαι αυθεντική τρομάρα σου. Βάλε μπροστά την αγάπη εν θεάτρω και άσε την ειλικρίνεια στην μπάντα και την αλήθεια στη φτώχεια και την ένδεια. Α, όλα κι όλα: «Η αλήθεια να πένεται».