[ Δρόμοι ]

Οι εργαζόμενοι…
… βλέπουν μόνο ισχνές αγελάδες. Οι εργοδότες εξακολουθούν να τις βλέπουν παχιές. Μέχρι πού θα φτάσουν οι αμοιβές των εργοδοτών, σε μια περίοδο που οι κυβερνήσεις καταδικάζουν όλη την υπόλοιπη κοινωνία σε αυστηρή λιτότητα;

Οι αμοιβές…
… των εργοδοτών στις 40 μεγαλύτερες επιχειρήσεις του Χρηματιστηρίου του Παρισιού εκτινάχτηκαν στα ύψη την περασμένη χρονιά. Σύμφωνα με το περιοδικό «Λεζ-Εκό», τρεις από αυτούς, ο Μισέλ Ρολιέ της Μichelin, ο Μπερνάρ Αρνώ της LVΜΗ και ο Ζαν-Πολ Αγκόν της L΄ Οreal τσέπωσαν καθένας περισσότερα από 4 εκατομμύρια ευρώ, έναντι μόνο ενός το 2006. Η μέση ετήσια αμοιβή των αφεντικών και των διευθυντικών στελεχών αυτών των 40 επιχειρήσεων ανήλθε σε 2,26 εκατομμύρια ευρώ. Πρόκειται για αύξηση 4,3%, περίπου όση και τα κέρδη του παρισινού χρηματιστηριακού δείκτη (97 δισεκατομμύρια ευρώ). Τι καλά που θα ήταν αν αυτή η αναλογία δεν ίσχυε μόνο για τις αμοιβές του κεφαλαίου αλλά και για τις αμοιβές των εργαζομένων!

Στην Αμερική…
… όμως, σε αυτόν τον παράδεισο του καπιταλισμού όπου ευδοκιμούν τα πιο καλοπληρωμένα αφεντικά του πλανήτη, η ιλιγγιώδης αύξηση των αμοιβών τους έχει αρχίσει να προκαλεί ζωηρές αντιδράσεις. Μέχρι τώρα, μόνο μια χούφτα συνδικαλιστές τολμούσαν να «καρφώνουν» τα αφεντικά για τις πλουσιοπάροχες αποδοχές τους. Φέτος, μια χρονιά που σημαδεύεται από τις προεδρικές εκλογές και την οικονομική ύφεση, αυτός ο χορός των εκατομμυρίων έχει γίνει για πολλούς προκλητικός- ιδιαίτερα όταν ακόμη και διευθυντικά στελέχη επιχειρήσεων που αποδείχτηκαν ανεπαρκή εξακολουθούν να προσθέτουν στους τραπεζικούς λογαριασμούς τους νούμερα με μπόλικα μηδενικά. «Βρισκόμαστε στο μέσον μιας ύφεσης, αλλά έχουμε την εντύπωση πως υποφέρει όλος ο κόσμος εκτός από εσάς» είπε τις προάλλες ο Δημοκρατικός Χένρι Ουάξμαν, πρόεδρος επιτροπής της Γερουσίας που είχε καλέσει σε σύσκεψη διευθυντικά στελέχη τα οποία, παρά τις κακές επιδόσεις των επιχειρήσεών τους, εξακολουθούσαν να αμείβονται με δεκάδες εκατομμύρια δολάρια. Όπως ο Σταν Ο΄ Νιλ, που όταν η Μerrill Lynch του έδειξε την πόρτα, αποχώρησε με 161 εκατομμύρια δολάρια ή ο Τσακ Πρινς, που όταν η Citigroup τον ευχαρίστησε για τις υπηρεσίες του, η αμοιβή του είχε φτάσει τα 35 εκατομμύρια δολάρια. Ακόμη και ο υποψήφιος για το χρίσμα των Ρεπουμπλικάνων, που το κόμμα του παραδοσιακά στηρίζει τις επιχειρήσεις, δεν έμεινε ασυγκίνητος από αυτή την κραιπάλη των αφεντικών. «Οι Αμερικανοί έχουν κάθε λόγο να αισθάνονται θιγμένοι από τις εξωφρενικές αμοιβές των εργοδοτών» δήλωσε ο Τζον Μακέιν, «όταν μάλιστα κάποιοι από αυτούς είναι υπεύθυνοι για τα προβλήματα των χρηματοπιστωτικών αγορών».

Η Ελβετία…
… μπορεί να χρωστάει τη φήμη της στο χρήμα και τα πλούτη της, αλλά οι Ελβετοί δεν έμειναν ασυγκίνητοι από τις υψηλές αμοιβές των αφεντικών τους. Μάζεψαν 114.260 υπογραφές «εναντίον των καταχρηστικών αμοιβών των αφεντικών» και τώρα θα κληθούν να εκφράσουν τη γνώμη τους με δημοψήφισμα για νομοσχέδιο που θα ρυθμίζει αυτές τις αμοιβές. Άλλος κόσμος, ε;