Φάγαμε …στο «Lo Stuzzichino»

Θέλει πολύ κόπο για να πειστώ να μεταβώ από τα βόρεια προάστια μέχρι τη Βουλιαγμένη, Σάββατο βράδυ, ακόμα και αν η Αττική Οδός διευκολύνει λίγο την κατάσταση όσον αφορά τα νεύρα και τα φρεναρίσματα. Αλλά το προηγούμενο Σάββατο, με την παρότρυνση μιας φίλης κατευθυνθήκαμε νότια για να φάμε σε ένα μικρό ιταλικό εστιατόριο με… μεγάλη καρδιά: το «Lo Stuzzichino».

Το «Lo Stuzzichino», μια τρατορία που βρίσκεται σε μια σειρά από καμιά δεκαριά εστιατόρια, είναι αναμφισβήτητα λιτό και επισκιάζεται από τους μεγαλύτερους και πιο φωτεινούς γείτονές του. Είναι εύκολο να το χάσεις. Όταν μπήκαμε μέσα στο μικρό στενό δωμάτιο με ξύλινη επένδυση, μας καλωσόρισε ένα θερμό και εγκάρδιο τρίο: πρώτα οι μυρωδιές καλοφτιαγμένου φαγητού- από σκόρδο, ελαιόλαδο και ζυμαρικά που διαχέονταν στον αέρα – και κατόπιν ένα μικρό, βρώμικο, χαριτωμένο μαύρο σκυλάκι, αδέσποτο που το περιμάζεψαν οι ιδιοκτήτριες. Καταλαβαίνω για ποιο λόγο δεν θέλει το πλάσμα αυτό να φύγει από εδώ. Στη συνέχεια, η ίδια η σεφ, μια φλύαρη, ξανθιά, γεματούλα Ιταλίδα με το καπέλο του σεφ, η οποία συνεχώς κινούνταν μέσα και έξω από την κουζίνα προς την τραπεζαρία, κάνοντας νοήματα στον σκύλο να κάθεται καλά. Έδινε την εντύπωση μιας καλής μαγείρισσας και είχε ένα μεγάλο, φωτεινό χαμόγελο.

Και είναι πράγματι καλή μαγείρισσα. Φάγαμε απλό φαγητό, αλλά όλα τα πιάτα ήταν περιποιημένα και- ίσως και το σημαντικότερο για την εν λόγω μπουχτισμένη κριτικό εστιατορίων- όχι πολύπλοκα. Η συνέταιρός της, υπεύθυνη για τη λειτουργία της τραπεζαρίας, με την ίδια καλοσύνη και ενέργεια επεξηγούσε κάθε πιάτο στην ελληνική γλώσσα με μια μελωδική ιταλική προφορά που έκανε τα πάντα να ακούγονται ωραία.

Ξεκινήσαμε με μια σούπα με οστρακοειδή: ένα βαθύ μπολ γεμάτο με μύδια και μικροσκοπικές φρέσκες αχιβάδες, μαγειρεμένες σε έναν απλό ζωμό ντομάτας και εμπλουτισμένες με ψημένο ψωμί με άρωμα σκόρδου. Ήταν πεντανόστιμη. Η σαλάτα ρόκα- ένα ακόμα απλό πιάτο- ήταν επίσης καλοφτιαγμένη, πολύ φρέσκια, με τη σωστή ποσότητα ντρέσινγκ.

Η καρδιά του μενού είναι τα ζυμαρικά του – τα περισσότερα κλασικά, όπως σπαγγέτι με ελαιόλαδο και καυτερή πιπεριά ή με αχιβάδες, τα οποία παρήγγειλα και ήταν νοστιμότατα και καυτερά χάρη σε μια γενναιόδωρη δόση μπούκοβο. Μας άρεσαν πολύ οι ταλιατέλες με τη σος κρέμας τρούφας, αναμεμειγμένες με γαρίδες, ρόκα και ντομάτες, αλλά τα ζυμαρικά ήταν λίγο παραβρασμένα.

Επικεντρωθήκαμε στα ζυμαρικά, αποφεύγοντας τα ψητά φιλέτα με την κρέμα με πορτσίνι ή με ρόκα και παρμεζάνα. Την επόμενη φορά.

Τα επιδόρπια της ημέρας ήταν μια πανακότα καραμέλα που ήταν πολύ καλή και «κάτι» σοκολατένιοβασικά πολύ λειωμένη σοκολάτα, που αν και δεν είχε πολύ ωραία όψη, ωστόσο καταφέραμε να τη φάμε μέχρι την τελευταία σταγόνα στο πιάτο. Μου αρέσουν τα απλά εστιατόρια και τα μαγαζιά που τα δουλεύουν γνήσιοι άνθρωποι, που φροντίζουν και προσέχουν τα όσα σερβίρουν στους άλλους. Το «Lo Stuzzichino» είναι ένα τέτοιο μέρος. Δεν είναι το καλύτερο από τα ιταλικά εστιατόρια, αλλά αντικατοπτρίζει την ουσία της μεσογειακής μαγειρικής: απλό, θρεπτικό φαγητό που κάνει τους ανθρώπους να αισθάνονται ωραία. Όταν υπάρχει λίγο ελαφρύ Chianti στο ποτήρι και λίγα σφηνάκια γκράπα για να βοηθήσουν στην πέψη, η ζωή είναι ωραία.

ΙΝFΟ

Τιμές:

Από 35 έως 45 ευρώ το άτομο

Ατμόσφαιρα:

Απλή, χωριάτικη

Σέρβις:

Φιλικό

Κουζίνα:

Κλασικά ιταλικά πιάτα, καλοφτιαγμένα από μια αυθεντική Ιταλίδα σεφ

Κάβα:

Ιταλικά και ελληνικά ποτά

«Lo Stuzzichino», Ποσειδώνος 15, Βουλιαγμένη. Τηλ.: 210-8963.970