Ημερολόγιο Συνόρων Μια ζαλισμένη πολιτεία ονόματι Ιταλία

LΙΝΚ:

www.gkapllani.com

Οι ξένοι ανταποκριτές στην Ιταλία είναι αμήχανοι. Δεν ξέρουν πώς να ερμηνεύσουν τα αποτελέσματα των ιταλικών εκλογών. Αναρωτιούνται πώς είναι δυνατόν οι Ιταλοί να εμπιστεύονται τα ηνία της χώρας για τρίτη φορά στον Μπερλουσκόνι. Πόσω μάλλον που τις δύο προηγούμενες φορές η διακυβέρνησή του είχε καταστροφικά αποτελέσματα. Κάποιοι έγραψαν ότι την Ιταλία την έχει χτυπήσει το σύνδρομο της παρακμής, όπως ένας καταστροφικός ιός χτυπά τον υπολογιστή καταστρέφοντας τον σκληρό του δίσκο.

Άλλοι βρήκαν μια εξήγηση στον χαρακτήρα των Ιταλών: είναι επιφανειακοί και φιγουρατζήδες. Επομένως δεν είναι περίεργο που ψήφισαν έναν σούπερ φιγουρατζή, ο οποίος επιπλέον είναι ιδιοκτήτης τηλεοράσεων και μιας οικονομικής αυτοκρατορίας. Ο Μπερλουσκόνι είναι, με λίγα λόγια, το πολιτιστικό και οικονομικό πρότυπο του μέσου Ιταλού…

Οι μάσκες της Ιταλίας. Η Ιταλία είναι παράξενη χώρα. Ικανή για το καλύτερο και για το χειρότερο. Η χώρα της τέχνης και των διανοουμένων. Ταυτόχρονα και η χώρα του άκρατου λαϊκισμού, του φασισμού, του κινήματος του «απλοϊκού ανθρώπου», που γεννήθηκε εδώ στη Νάπολι. Η χώρα των αυτοκινήτων με τις «ωραίες καμπύλες». Ταυτόχρονα η χώρα όπου οι κυβερνήσεις αλλάζουν με τη συχνότητα που οι νεόπλουτοι αλλάζουν τα πουκάμισά τους. Μια όμορφη χώρα, με μήκος σπαγγέτι και με ισχυρότατους τοπικισμούς, σε Νότο και Βορρά.

Η χώρα του εξαίσιου φαγητού και της απαίσιας Μαφίας. Η χώρα όπου ο πλούσιος Βορράς και ο φτωχός Νότος δεν ενώθηκαν ποτέ πραγματικά. Το ιταλικό κράτος δεν κατάφερε ποτέ- ή δεν ήθελενα έχει το μονοπώλιο της βίας στον Νότο. Τη μοιραζόταν πάντα με τη Μαφία, την Καμόρα, την Ντραγκέτα. Ο Βορράς και ο Νότος συνυπήρχαν σαν δυο ξένοι στην ίδια χώρα. Πλούσιος και μορφωμένος ο ένας, φτωχός και αμόρφωτος ο άλλος. Στην Ιταλία, στη χώρα της όπερας, της αποκριάς και της μάσκας, ο Νότος και ο Βορράς έχουν τις δικές τους, ιδιαίτερες μάσκες. Εκείνη του Νότου, με έδρα τη Νάπολι, λέγεται Πουλτσινέλα. Εκείνη του Βορρά, με έδρα τη Λομβαρδία, λέγεται Αρλεκίνος.

Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της Πουλτσινέλα είναι ότι παραπονιέται συνεχώς. Νιώθει ευτυχής όταν είναι δυστυχής. Και ειδικά ξεχνά πολύ εύκολα. Ο Αρλεκίνος είναι παμπόνηρος και αλανιάρης. Υπηρέτης δύο αφεντικών, παίρνει πάντα το μέρος αυτού που τον συμφέρει. Σύμφωνα με τη λαϊκή

Η συνταγή είναι δοκιμασμένη: όπου επικρατεί το αίσθημα της παρακμής η ψήφος πάει, πάντα, προς τα δεξιά και την άκρα Δεξιά. Όταν επικρατεί το αίσθημα της παρακμής, οι κοινωνίες έχουν ανάγκη για ήρωες. Και η κάθε κοινωνία εκλέγει τους ήρωες που της αξίζουν

μυθολογία, η Πουλτσινέλα και ο Αρλεκίνος αλληλοσυμπληρώνονται.

Μετά τις πρόσφατες εκλογές όμως και την επιτυχία της Λέγκας του Βορρά, που επιθυμεί την οικονομική απόσχιση του Βορρά από τον καθυστερημένο Νότο, κινδυνεύουν να βρεθούν απέναντι. «Αρκεί να ταξιδεύεις με τρένο στη Βόρεια Ιταλία», μου έλεγε τις προάλλες ένας συγγραφέας από τη Νάπολι, ο Τζοβάνι Ζόπολι. «Τα λόγια μίσους που ακούς για τους Νότιους Ιταλούς θυμίζουν την εποχή πριν από σαράντα χρόνια»… Στον Βορρά δεν αντέχουν τους Νότιους Ιταλούς και τους ξένους μετανάστες. Στον Νότο δυσφορούν με τους ξένους μετανάστες. Παρ΄ ότι οι Νότοι Ιταλοί, για να ξεφύγουν από τη φτώχεια και την ανεργία, μεταναστεύουν ακόμα στον Βορρά και στο εξωτερικό. Η Ιταλία μοιάζει να είναι μια χώρα που δείχνει ανίκανη να ανέχεται και να αγαπά. Ακόμα και τον εαυτό της… Η Κάστα των πολιτικών. Για να καταλάβεις κάτι από τη σημερινή Ιταλία, πρέπει να πας σε ένα βιβλιοπωλείο. Να ρωτήσεις ποια είναι τα ευπώλητα βιβλία. Στην κορυφή της λίστας βρίσκονται δύο βιβλία: «La Casta» και «Gomorra». Το πρώτο μιλά για τους Ιταλούς πολιτικούς, τη ζωή και τα προνόμιά τους. Το δεύτερο για την «αυτοκρατορία της Καμόρας», της μεγαλύτερης ιταλικής επιχείρησης στον κόσμο σήμερα. Οι Ιταλοί δεν διαβάζουν πια βιβλία μυθοπλασίας σαν τις «Αόρατες πολιτείες» του Ίταλο Καλβίνο. Διαβάζουν βιβλία που αναφέρονται σε πραγματικές ιστορίες και σε ορατές πολιτείες. Διαβάζοντας το «La Casta» μένεις άφωνος με τη σπατάλη, τις κομπίνες, τον νεποτισμό, τη διαπλοκή των Ιταλών πολιτικών. Δεξιοί και Αριστεροί «ανταγωνίζονται» μεταξύ τους για το ποιοι θα απομυζήσουν περισσότερο τα ταμεία του ιταλικού κράτους. Στις αρχές του ΄90 το ιταλικό πολιτικό σύστημα κατέρρευσε μετά τις αποκαλύψεις για διαφθορά και διαπλοκή.

Τα μεγάλα ιταλικά κόμματα, οι Σοσιαλιστές, οι Χριστιανοδημοκράτες, οι Κομμουνιστές, «εξαφανίστηκαν». Δεκαπέντε χρόνια αργότερα οι Ιταλοί βλέπουν ότι στη θέση τους στήθηκαν δεκάδες καινούργια κόμματα και χειρότερα από τα παλαιά.

Κόμματα ενός προσώπου, που παζαρεύουν την ψήφο τους με παχυλές παροχές. Την ίδια στιγμή, διεθνείς και εγχώριες εκθέσεις δείχνουν ότι η ιταλική οικονομία μένει ακίνητη, η ανεργία ανεβαίνει, τα καλύτερα μυαλά της Ιταλίας μεταναστεύουν στο εξωτερικό, η κοινωνική κινητικότητα έχει σταματήσει. Με μια πολιτική τάξη που έχει εντελώς απαξιωθεί, το μοναδικό πράγμα που «ενώνει» πλέον Βόρειους και Νότιους είναι η «Μama ΤV», η «Μαμά Τηλεόραση» δηλαδή. Και είναι γνωστό ότι πολλή τηλεόραση βλέπουν οι φτωχοί και οι μη μορφωμένοι. Η τηλεόραση όμως είναι το βασίλειο του Μπερλουσκόνι. Εκεί εκείνος δίνει πραγματικά ρέστα. Δεν είναι, λοιπόν, τυχαίο το ότι εκείνοι που τον ψηφίζουν πιο πολύ δεν είναι οι πλούσιοι αλλά οι φτωχοί…