ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΑΝΤΙ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗΣ

Αν υπάρχει κάποια αντίφαση, αυτή έγκειται στη φύση της ταυτότητας που αναζητείται. Στη φύση του Άλλου. Ο Αλέξης Σταμάτης, στην Αμερικάνικη Φούγκα, στέλνει τον ήρωά του στην Αμερική. Και εκεί του δίνει κυριολεκτικά μια νέα ταυτότητα, αφού παίρνει τη θέση ενός άλλου, πεθαμένου ανθρώπου. Εδώ το ταξίδι γίνεται για να μάθει ο ήρωας την αληθινή του ταυτότητα. Το γεγονός ότι η ταυτότητα αυτή αναζητείται εκτός Ελλάδας, είναι φυσικό. Σε έναν τόσο ανοιχτό κόσμο, το αφύσικο για τον σύγχρονο συγγραφέα θα ήταν να μένει εντελώς περιχαρακωμένος στα σύνορά του. Αυτό που ενδεχομένως είναι συζητήσιμο είναι το ποια ακριβώς ταυτότητα αναζητείται. Ο Οδυσσέας ωφελείται από το ταξίδι επειδή κρατάει το όνομά του αλλά μέσα του γίνεται άλλος, γίνεται ένα με τις εικόνες που είδε και αφομοίωσε. Οι ήρωες του Αλέξη Σταμάτη φεύγουν κυρίως για να ξεχάσουν. Για να γυρίσουν πίσω ίδιοι αλλά θεραπευμένοι. Γίνονται άλλοι όχι γιατί θέλουν να αλλάξουν αλλά γιατί θέλουν να απαλλαγούν από ερινύες, εφιάλτες, μνήμες νεκρών. Κάπου ο ήρωας το λέει καθαρά. Δεν είναι οι νεκροί που μένουν ζωντανοί στη μνήμη αυτών που αφήνουν πίσω, είναι οι ζωντανοί που υπάρχουν μόνο ως προέκταση των νεκρών. Οι νεκροί κυνηγούν τους ζωντανούς όπου και να πάνε.

Σε αυτή την περίπτωση όμως, οι ζωντανοί δεν χρειάζεται να πάνε πουθενά. Μπορούν να παλέψουν μέσα τους χωρίς να φύγουν, αφού τις ερινύες δεν τις σταματούν συνοριοφύλακες και ελεγκτές διαβατηρίων. Εδώ βέβαια ο Θάνος Αδαμόπουλος γυρνά με ένα τεράστιο πλούτο εμπειριών, αυτό όμως δεν τον μεταμορφώνει ριζικά ούτε τον επηρεάζει πολιτισμικά. Γι΄ αυτό και τούτο το συγγραφικό μονοπάτι έχει παγίδες. Ο σημερινός Έλληνας νομίζει ότι είναι Ευρωπαίος επειδή ψωνίζει στο Λονδίνο.

Αλλά εκεί, ως γνωστόν, φοράει αδιάβροχο.