Ο Λάκης, η Λιάνα και ο Χένρυ, ή ο Λάκης και ο Χένρυ της Λιάνας

Στην προτελευταία του εκπομπή ο Λ.Λ., σημαία υπερηφάνειας ο ίδιος για το Μέγα Βέτο, ξαναζέστανε για το ευρύ τηλεοπτικό κοινό μια πολυδημοσιευμένη «δήλωση» του Κίσσινγκερ, που τη νομίζαμε συνταξιοδοτημένη από καιρό, έτσι καθώς είχε γίνει φανερή η πλαστότητά της. Ένας δαιμόνιος διπλωμάτης πολιτικός όπως ο Κίσσινγκερ είπε τάχα δημόσια, σε κάποια εκδήλωση στην Ουάσιγκτον, το 1994, πως «ο ελληνικός λαός είναι ατίθασος και γι΄ αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθιά στις πολιτιστικές του ρίζες. Τότε ίσως συνετιστεί. Εννοώ δηλαδή τη θρησκεία, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητά του να αναπτυχθεί και να διακριθεί, να επικρατήσει, για να μη μας παρενοχλεί στα Βαλκάνια, να μη μας απασχολεί…» κτλ. κτλ. Κανένας δεν την πήρε είδηση τη δήλωση αυτή. Έπειτα από τρία χρόνια μόνο, το 1997, η αγγλόγλωσση τουρκική εφημερίδα Τurkish Daily Νews. Και από εκεί μας τη χάρισε η Λιάνα με το περιοδικό της Νέμεσις. Αν τάχα χρειαζόταν διάψευση μια τέτοια, πρόδηλα ανυπόστατη δήλωση, τη διέψευσε ο Κίσσινγκερ γραπτώς στα Πολιτικά Θέματα, 13.6.97. Αλλά και τι θα ΄λεγε τάχα ο Κίσσινκγερ, θα πει κανείς. Αμ τι είπε η Λιάνα! Σε επόμενο τεύχος του περιοδικού της ομολόγησε αμήχανα πως δεν μπορούσε πια να βρει το φύλλο της Τurkish Daily Νews, ούτε στο ίντερνετ ούτε στα γραφεία της εφημερίδας! Το καλυτερότερο; Ο Ιός της Ελευθεροτυπίας, που δίνει όλο το ιστορικό (1.4.2001), επισημαίνει ότι η δήλωση του 1994, που δημοσιεύτηκε στην τουρκική εφημερίδα το 1997, είχε δημοσιευτεί στην Ελευθεροτυπία στις 26/1 του 1987, από τον δικηγόρο Θ. Σταυρόπουλο, που τη χρησιμοποιούσε σαν επιχείρημα για την επιστροφή των αρχαίων ελληνικών στο γυμνάσιο, και-το καλυτερότατο- τη χρονολογούσε το Νοέμβριο του 1973, «ακριβώς μετά τη σφαγή του Πολυτεχνείου».

Σφαγή; Μακελειό! Της πολιτικής κτλ. εντιμότητας, άντε της κοινής λογικής.

Το Αλ Τσαντίρι άρχισε με τους λαμπρότερους οιωνούς, με τον Λάκη γύφτο ανάμεσα στα καρπούζια του Ντάτσουν του, όλα να τα σφάζει, όλα να τα μαχαιρώνει. Ευγνωμοσύνη τού χρωστάμε, έτσι κι αλλιώς, για το γέλιο που μας χάρισε. Και οπωσδήποτε μας χαρίζει ακόμα. Μα πιο συχνά μας παγώνει το αίμα, όταν όλα ίδια καρπούζια τα βλέπει πια, και με τον ίδιο πάντα τρόπο όλα τα σφάζει, όλα τα μαχαιρώνει.