Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Το έργο της Ναταλίας Μελά εντυπωσιάζει και για έναν ακόμη λόγο. Αν σκεφτούμε πως δημιουργήθηκε στο δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα, σε μια εποχή που η Ελλάδα κατανάλωνε ό,τι ενέργεια της είχε απομείνει για να εξιδανικεύσει τη στάση του θύματος, στα χρόνια της «Μεγάλης Κλάψας»- κατά το «Μεγάλη Ανατριχίλα»- βλέπουμε μια ολόκληρη δημιουργική διαδρομή η οποία επιβάλλει με πείσμα τη δική της αισιοδοξία. Δεν είναι αφελής. Τον θάνατο τον βλέπει, αλλά τον βλέπει μέσα από τα μάτια της ζωής.

Τα άφησα για το τέλος, γιατί είναι αυτά που αγαπάω περισσότερο. Αυτές οι μορφές που βγαίνουν από το «ομηρικό ακρογιάλι της ψυχής μας», αυτοί οι θεοί της ελληνικής μυθολογίας. Η Άρτεμη που έχει βγάλει βόλτα τα δύο τέρατά της, ο Ερμής με αρνί στο χέρι, ο Ποσειδώνας που επιδεικνύει ένα τεράστιο ψάρι και η Αθηνά που διατηρεί στο ακέραιο τη σοβαρότητα της παρθενίας της.

Τι πιο βεβαρημένο συμβολικά, τι πιο πολυχρησιμοποιημένο από την ελληνική μυθολογία;

Ποια είναι όμως αυτή η δύναμη που μετατρέπει αυτά τα σύμβολα σε πρόσωπα με τα οποία μπορείς να συνομιλήσεις, την ίδια στιγμή που αναγνωρίζεις τον ιδιαίτερο, μυθικό χαρακτήρα τους; Τα βλέπεις μπροστά σου και είναι σαν να βγαίνουν από κάποιο ενδόμυχο όνειρό σου.

Μια εκπληκτικά στημένη έκθεση από την Αλεξάνδρα Τσουκαλά. Ε ναι, εκεί ξαναθυμάσαι για ποιον λόγο η τέχνη είναι είδος πρώτης ανάγκης.