«Ας κάνουμε λίγη δίαιτα και στο τραγούδι»

ΦΤΑΣΑΜΕ ΝΑ ΜΙΛΑΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΓΙΑ ΤΟ
ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΠΑΡΑ ΜΕ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΑΣ,
ΠΑΡΑΤΗΡΕΙ Ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ.
ΚΑΙ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΠΙΑ ΛΙΓΗ ΔΙΑΙΤΑ
Σ΄ ΑΥΤΟ…
Για να τιμήσει τους ρομαντικούς του δίσκου- έστω του CD -, τους τελευταίους αντιστασιακούς όπως τους χαρακτηρίζει, ο Διονύσης Σαββόπουλος παραλαμβάνει, κατά παράβαση των πεποιθήσεών του, χρυσό δίσκο (κάτι που είχε αρνηθεί το 1976 για τη μουσική του στο «Ηappy Day» του Παντελή Βούλγαρη) για τον «Πυρήνα», καρπό της σύμπραξης με τους Σταύρο Λάντσια και Γιώτη Κιουρτσόγλου από τις περσινές εμφανίσεις τους στο «Gazarte».

«Το κάνω γιατί η δισκογραφία πάει από το κακό στο χειρότερο. Έπειτα υπάρχει το Διαδίκτυο, όπου μπορείς να έχεις ότι θέλεις με ένα κλικ. Και ενώ αυτή είναι η κατάσταση, υπάρχουν ακόμα χιλιάδες άνθρωποι που θέλουν να πάνε στο δισκάδικο για να αγοράσουν το CD, να δουν το εξώφυλλο, τις φωτογραφίες, τα ονόματα των μουσικών. Όπως όλοι εκείνοι που συνεχίζουν να διαβάζουν εφημερίδες.

Όλοι αυτοί, λοιπόν, είναι οι τελευταίοι

«Η εποχή μας είναι εποχή της απελπισίας. Πολλές φορές έχω αναρωτηθεί “τι κάνω εγώ εδώ”. Παλιά ήταν αλλιώς.
Ήταν η εποχή της ελπίδας διεθνώς»

αντιστασιακοί. Χάριν αυτών των παρεών, που είναι ζωντανοί πυρήνες στο μεγάλο ακροατήριο, δέχθηκα ευχαρίστως τον χρυσό δίσκο. Και κατόπιν τούτου, αυτός ο κόσμος μπορεί να ονομάζεται όχι σκληροπυρηνικός αλλά χρυσοπυρηνικός»!

Ο Διονύσης Σαββόπουλος πιστεύει πως σημασία δεν έχει ο χρυσός δίσκος, αλλά το τι θα αντέξει στο χρόνο.

Σήμερα το ελληνικό τραγούδι αντέχει;Γιατί μοιάζει εφήμερο.

Δε με νοιάζει να είναι εφήμερο. Αρκεί να έχει κάτι. Να σου δίνει χαρά ή, ακόμα και όταν είναι λυπημενό, να σου δίνει μια γλύκα. Η «Συννεφούλα» για παράδειγμα, γράφτηκε με προδιαγραφές εφήμερου σουξέ πριν από 45 χρόνια. Το «Ξημερώνει και βραδιάζει» του Τσιτσάνη επίσης. Δεν συγκρίνεται με τα άλλα τραγούδια του, τα σημαντικά. Χθες, πάλι, άκουγα εκείνο το τραγουδάκι της Έιμι Γουαϊνχάουζ. Είναι απλό, ελαφρύ, αλλά κομψότατο. Γιατί να περιφρονούμε τα τραγουδάκια της καθημερινότητας; Αρκεί να έχουν το «κάτι».

Ανατρέχοντας στην πορεία του διαπιστώνει κανείς πως έχει καιρό να γράψει τραγούδια. Δισκογραφική δουλειά με τη σφραγίδα του κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του ΄99. Ήταν ο «Χρονοποιός». Και τώρα είναι ξανά στο στούντιο, αλλά για να ηχογραφήσει τα τραγούδια του Θανάση Παπακωνσταντίνου από το πρόγραμμα των εμφανίσεών τους στο «Ρolis» – πρόγραμμα που αρχίζουν τώρα να παρουσιάζουν και σε Χανιά, Ρέθυμνο, Ηράκλειο, Πάτρα, Βόλο, Λάρισα και άλλες πόλεις.

Πού οφείλεται αυτή η σιωπή σας; Φαίνεται ότι κάτι αλλάζει μέσα μου και αυτό ίσως δεν ενδιαφέρεται πια για τη μουσική σύνθεση. Ίσως να ενδιαφέρεται για κάτι άλλο. Ίσως και για τίποτε. Θα δείξει.

Δεν σας δίνουν αφορμή οι κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις,όπως άλλοτε η πραγματικότητα;

Δεν φταίει η πραγματικότητα. Σκεφτείτε ότι έγραφα τραγούδια μέσα στην Μπουμπουλίνας: ένα μπερντάκι ξύλο τσούπ η «Δημοσθένους Λέξη». Άλλο ένα μπερντάκι, τσουπ η «Θεία Μάνου». Όλοκληρο «λονγκ πλέι» φτιάξαμε η Ασφάλεια κι εγώ. Γράφει κανείς επειδή νιώθει την ανάγκη. Από την άλλη, επαγγελματίας είμαι. Με την πείρα που έχω, μην έχετε καμία αμφιβολία πως ό,τι γράψω θα είναι καλό, θα είναι σαν αυτά που έγραψα. Αλλά δεν αισθάνομαι την ανάγκη… Οι ιδέες δεν σταματούν να υπάρχουν, απλώς δεν θέλω να γράψω.

Έχει στερέψει η έμπνευση στον χώρο του τραγουδιού;

Δε νομίζω. Καλά κακά, όλο τραγούδια ακούω γύρω. Μου φαίνεται ότι πολύ τραγουδάμε στην Ελλάδα. Πολύ μιλάμε για το τραγούδι. Από τα συναισθήματα που εκδήλωσε ο Έλληνας τραγουδώντας ή ακούγοντας τραγούδια, ούτε τα μισά δεν εκδήλωσε στη γυναίκα ή στα παιδιά του. Άσε πια το συλλογικό του βίο. Πρέπει να πέσει λίγο δίαιτα. Φτάνει πια με το τραγούδι.