ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Συνδέθηκε με τους Τσέλαν και Φρις

Η Ίνγκεμποργκ Μπάχμαν (1926-1973) πρωτοπαρουσιάστηκε στη «Διαγώνιο» 2/1972 του Ντίνου Χριστιανόπουλου από τη Χανελόρε Οξ. Εκτός όμως από τα βιογραφικά στοιχεία και τις κριτικές επισημάνσεις, μεταφράστηκαν σε κείνο το τεύχος και δύο ποιήματα από τη Νόρα Πιλόροφ.

Ένα από αυτά, («Κάθε μέρα» γραμμένο το 1953), με τον έπαινο της λιποταξίας και την προτροπή για «την μη τήρηση κάθε διαταγής» θα μπορούσε τον καιρό της δημοσίευσής του (1972) να πάρει και αντιδικτατορικό νόημα.

Στο μυθιστόρημα της Ι. Μ. «Ο Ιβάν, ο Μαλίνα κι εγώ», το μόνο ολοκληρωμένο και το πρώτο που μεταφράστηκε στα ελληνικά από τον Ιάκωβο Κοπερτί το 1989, η συγγραφέας χρησιμοποιεί και μια επινοημένη συνέντευξη σε δημοσιογράφο αλλά χωρίς ερωτήσεις, για να μιλήσει για τη ζωή της.

Εξάλλου την έντονη κριτική ως την απέχθεια, που συναντάμε και σ΄ άλλους διάσημους Αυστριακούς (Μπέρχαρντ, Χάντκε, Γέλινεκ), για τη χώρα τους συνοψίζει στην περιγραφή της Βιέννης στο διήγημα «Το τριακοστό έτος» μτφ Ν. Εideneier, Εξάντας: « Άτολμη πόλη στο διφορούμενο διάλογο. Πόλη των χωρατατζήδων, των άθλιων κολάκων, των συνενόχων. Πόλη της πανούκλας που βρωμά ψοφίμι».

Το 2007 κυκλοφόρησαν από τις Εκδόσεις Νεφέλη και τα ποιήματα «Να λέω λόγια σκοτεινά», στα οποία η μεταφράστρια Ντάντη Σιδέρη- Speck εντοπίζει έναν υπόγειο διάλογο με τον Πάουλ Τσέλαν. Επιπλέον θεωρεί ότι στο «Ένα είδος απώλειας» η ποιήτρια επιχειρεί έναν απολογισμό της ερωτικής της σχέσης με τον Μαξ Φρις.