Με απόθεμα ιστορίας και πολιτισμού

«Όποιος δεν είδε το Βόλο, να πάει να τον δει και αν τον είδε, να πάει να τον ξαναδεί. Γιατί η πολιτεία τούτη είναι μία από τις μεγάλες απλοχεριές της ζωής που, αν έρθεις στον κόσμο και ξεχάσεις να τις χαρείς, είναι σαν να ξέχασες γιατί ήρθες», προτρέπει ο Μενέλαος Λουντέμης.
Η αλήθεια είναι πως ο Βόλος αδικείται. Οι περισσότεροι περνούν από την πόλη με τη βιασύνη να φτάσουν στα ορεινά χωριά του Πηλίου για να απολαύσουν το βουνό ή τη θάλασσα από τους παραθαλάσσιους οικισμούς του. Κι όμως μία από τις μεγαλύτερες και ομορφότερες πόλεις της Ελλάδας- και διοργανώτρια των Μεσογειακών Αγώνων του 2013- έχει πολλά να προσφέρει στον ταξιδιώτη. Αρκεί να της αφιερώσει τον χρόνο του.

Ο περίπατος στην παραλία είναι ο αγαπημένος τόσο των ντόπιων όσο και των επισκεπτών. Εδώ άλλωστε είναι το καλύτερο μέρος για μία πρώτη επαφή με τον Βόλο. Αφετηρία της διαδρομής, ο πεζόδρομος απέναντι από το Δημαρχείο ο οποίος διαμορφώθηκε με αφορμή τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Γρήγορα θα βγείτε στο παραλιακό μέτωπο της πόλης και σε ένα μικρό πάρκο, στην έξοδο ακριβώς του Κεντρικού Λιμεναρχείου (μπροστά από τα νεοκλασικά κτίρια του ξενοδοχείου «Αίγλη»). Εδώ, ανάμεσα σε σύγχρονες γλυπτικές συνθέσεις, ξεπροβάλλει το σύμβολο της πόλης: το χάλκινο ομοίωμα της Αργούς, έργο του Πηλιορείτη γλύπτη Νικόλα. Προχωρώντας ανατολικά, στα δεξιά σας το επιβατικό λιμάνι (από το οποίο φεύγουν τα πλοία για Σποράδες) και αριστερά, καφετέριες, καταστήματα, τσιπουράδικα, όλα- συνήθως- γεμάτα κόσμο.

Επόμενος σταθμός το μέγαρο της Τραπέζης της Ελλάδος, χαρακτηριστικό κτίσμα της πόλης και κομψότατο δείγμα αφαιρετικού, νεοκλασικού ύφους του 1920. Δίπλα ακριβώς το ιστορικό καφέ «Μινέρβα» και στη συνέχεια το κινηματοθέατρον Αχίλλειον, χτισμένο το 1926, αλλά και οι καπναποθήκες του Παπαστράτου στους ανακαινισμένους χώρους των οποίων στεγάζονται διοικητικές υπηρεσίες και τμήματα του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Μπροστά από το Πανεπιστήμιο και δίπλα από το μνημείο της Εθνικής Αντίστασης, έργο των Θ. Παπαγιάννη και Κ. Δικέφαλου, μια μικρή γέφυρα ενώνει την προκυμαία με τον κυματοθραύστη.

Η συνέχεια της διαδρομής διασχίζει το πάρκο του Αγίου Κωνσταντίνου, το οποίο τις ηλιόλουστες ημέρες γεμίζει από μικρούς και μεγάλους επισκέπτες. Στο βόρειο μέρος του σώζονται ακόμα κάποια από τα κτίρια που η αρχιτεκτονική τους σφράγισε την εικόνα του Βόλου πριν από τους καταστρεπτικούς σεισμούς του 1955, όπως η Εξωραϊστική, η οικία Τσαλαπάτα, η οικία Κουτσίνα. Στο τέλος της ευθείας σάς περιμένει ο ναός του Αγίου Κωνσταντίνου- κατασκευασμένος κι αυτός από τον Αριστοτέλη Ζάχο αποτελεί για πολλούς το σύμβολό της νέας πόλης του Βόλου.

Ο δρόμος πίσω από τον ναό περνά ανάμεσα από την «παράγκα» του Ραδιοφωνικού Σταθμού Βόλου και τη μαρίνα σκαφών αναψυχής. Δεξιά και σε εξαιρετικά πλεονεκτική θέση υψώνεται το κτίριο του Ξενία Βόλου, κατασκευής 1965.

Αν έχετε δυνάμεις αξίζει να περπατήσετε μέχρι τον ναό της Αγίας Τριάδας με τις μοναδικές αγιογραφίες του ζωγράφου Γιώργου Γουναρόπουλου. Κοντά της βρίσκεται το Αθανασάκειο Αρχαιολογικό Μουσείο. Η άλλη επιλογή που έχετε φτάνοντας στο κτίριο του Ξενία είναι να περπατήσετε μέχρι το πάρκο του Αναύρου όπου θα δείτε μία αναπαράσταση νεολιθικού οικισμού αλλά και μόνιμη έκθεση γλυπτικής. Πρόκειται κυρίως για έργα καλλιτεχνών από τα Βαλκάνια που προσκλήθηκαν από τον δήμο στη δεκαετία του ΄80, δούλεψαν επιτόπου και άφησαν τις δημιουργίες τους στην πόλη.