Το πνεύμα του τόνου

Γαμοπίλαφο

Όπως συνήθως, αφορμή ζητούν πολλοί ταξιτζήδες για να πουν όσα ξέρουν γύρω από την «κατάσταση» και να στολίσουν τους αντιπάλους τους με βιτριολικά επίθετα.

Η κουβέντα προχθές ήταν για το περίφημο γαμοπίλαφο (πιλάφι του γάμου) της Κρήτης. Ο ταξιτζής, πενηντάρης Κρητικός, είδε και απόειδε και «κατάντησε» ταξιτζής.

Δόξα σοι ο Θεός. Το μυαλό του όμως συνεχώς «εκεί». Στα βουνά, στα νερά, στα δέντρα, στις γίδες και ιδίως στα φαγητά του χωριού του.

Του είπα ότι φημίζεται το γαμοπίλαφο της κυρίας Μαρίκας Μητσοτάκη και όσοι το δοκίμασαν δεν το ξέχασαν. Πρώτα πρώτα, μου λέει, δεν γίνεται τέτοιο πιλάφι για λίγους νοματαίους. Από είκοσι και πάνω. Τότε πετυχαίνει.

Δεύτερον, δεν το μαγειρεύει γυναίκα. Θέλει άντρα. Να ΄ναι διαρκώς από πάνω και να το ανακατεύει μαλακά στο καζάνι. Εκτός και αν επιβλέπει συνεχώς. Παίρνουμε το τάδε κρέας, τον πετεινό και την κότα.

Αφού τα βράσουμε περνάμε το ζουμί από σουρωτήρι, για να μην υπάρχουν κοκαλάκια και τότε ρίχνουμε το ρύζι. Στο τέλος βάζουμε κι ένα ποτήρι του κρασιού στυμμένο λεμόνι για ν΄ ασπρίσει το ρύζι.

Το επάνω μέρος το δίνουμε σε δικούς μας ή σε εκείνους που δεν ξέρουν από γεύσεις. Το υπόλοιπο σ΄ εκείνους που θα το φάνε και θα συγχωρνούν τα πεθαμένα σου.

Τα χείλη του τρεμόπαιζαν, η μύτη του ρουφούσε σπάνιες μυρωδιές, ήξερε μαγαζιά με οδό και αριθμό που μαγειρεύουν με επιτυχία τα τάδε φαγητά, έγλειφε τα χείλη του με ηδονή. Θα πάει το καλοκαίρι στο χωριό του με την κυρά. Ω, εάν ήτο ακόμη βοσκός εις τα όρη!