Φαινόμενα

Σαν ύπνος δίχως όνειρα

Είναι αναμενόμενη η κόπωση του κοινού από τον όγκο της κουτσομπολίστικης τηλεόρασης που μηρυκάζει εδώ και χρόνια τις ίδιες ιστορίες με τους ίδιους πρωταγωνιστές
Για πόσο ακόμη; Αυτό αναρωτιέται κανείς χαζεύοντας την κουτσομπολίστικη τηλεόραση να αναμασά τα ίδια θέματα, να περιστρέφεται γύρω από τα ίδια πρόσωπα, να πασχίζει με απόγνωση πλέον να συντηρήσει τον θίασο των διασημοτήτων που την «τρέφουν» εφευρίσκοντας σκάνδαλα. Πάλι ο Αλέξης Κούγιας να μιλάει για τον γάμο του και τη διάλυσή του καταγγέλλοντας τους κουτσομπόληδες δημοσιογράφους, πάλι η πρώην σύζυγος Κούγια να τον καταγγέλλει που δεν την άφηνε να κάνει τη ζωή της, πάλι η ιστορία ΒοσκόπουλουΠαπαδημητρίου σε νέα επεισόδια ίδια με τα παλιά, όλοι απελπιστικά ίδιοι.

Μέχρι πότε όμως θα «ξαφνιάζεται» το φιλοθέαμον με τα οικογενειακά ξεκατινιάσματα Βοσκόπουλου και Κούγια, πόση Θώδη θα δει και πόσο Ευαγγελόπουλο να υποδύεται ό,τι του κατέβει για να εξασφαλίζει την κάμερα των… κουτσομπολιστών. Ούτε η λαζοπουλική παρέμβαση δεν σώζει απ΄ την πλήξη, στην οποία δεν μπορεί παρά να βουλιάξει αυτό το είδος της τηλεόρασης του μηρυκασμού των ίδιων χορταρικών.

Άλλωστε έχει διαπιστωθεί ότι η πλήξη του φιλοθεάμονος για ένα τηλεοπτικό προϊόν που στο ξεκίνημά του προκαλεί σπασμούς ενθουσιασμού έρχεται μάλλον γρήγορα, συγκριτικά με άλλες χώρες- π.χ. στη Βρετανία, στις ΗΠΑ, στις σκανδιναβικές χώρες προβάλλονται ακόμη μπιγκμπραδερικά θεάματα, σε ορισμένα συμβαίνουν ακραία γεγονότα, αλλά πλέον ουδόλως συγκινούν τις εγχώριες κάμερες. Η εξήγηση είναι απλή. Η αγορά μικρή, η ποσότητα της ίδιας πάντα τηλεόρασης με την οποία βομβαρδίζεται από το πρωί μέχρι το βράδυ το φιλοθέαμον κολοσσιαία. Ο κορεσμός αναπόφευκτος. Σαν να στρώνεται ένα τραπέζι με το ίδιο πικάντικο έδεσμα για 50 καλεσμένους. Στην αρχή θα προκαλέσει βουλιμικές επιθέσεις. Κατόπιν ορισμένοι θα αποχωρήσουν, ενώ το τραπέζι θα συνεχίσει να στρώνεται για τον ίδιο αριθμό καλεσμένων με το ίδιο έδεσμα. Στο τέλος θα μείνουν ελάχιστοι, να μασούν από συνήθεια, αλλά το στρώσιμο του τραπεζιού θα καταστεί ασύμφορο. Κάπως έτσι εξαντλούνται γρήγορα τα σουξέ στην τηλεοπτική αγορά μας.

Η επιτυχία μιας στιγμής διογκώνεται σαν σωσίβιο που το φουσκώνει μηχανική τρόμπα μέχρι τα όρια του σκασμού για να πιαστούν από αυτό οι παρουσιαστές κουτσομπολίστικων εκπομπών σαν κολυμβητές λίγο πριν από τον πνιγμό, μέχρι ο συνωστισμός και η ορμητικότητά τους να το καταστρέψουν. Ορισμένοι εξ αυτών μαζεύουν τα κομμάτια που απέμειναν, τα συγκολλούν και επιχειρούν εκ νέου να κολυμπήσουν στα ίδια νερά, με την ίδια αγωνία. Μόνο που το αποτέλεσμα δεν είναι πια τηλεόραση, είναι γκρουπ θέραπι για τους εθισμένους στην απόγνωση.

Το πρόβλημα είναι ότι παραμένουμε αγορά που επιβιώνει με το γρήγορο και εύκολο, αυτό σημαίνει ότι δεν έχουν διαμορφωθεί υποδομές ούτε για το μέλλον ούτε για να ικανοποιηθούν οι νέες ανάγκες που φέρνουν οι αλλαγές των καιρών.

Για παράδειγμα το life style των δεκαετιών του ΄80 και του ΄90 με τα μπουζουκομάγαζα και την ψευδοχλιδάτη διασκέδαση, το πρώτο τραπεζάκι πίστα όνειρο του ανερχόμενου και του χαρτζιλικωμένου πλουσιοπάροχα εκπνέει μαζί με τα συναφή όνειρα για καλύτερο και πλουσιότερο μέλλον των μεσαίων στρωμάτων, τα οποία αποτελούσαν ανέκαθεν, άλλωστε και το εύπλαστο υλικό για την αγορά της κατανάλωσης.
Πόση η αντοχή στην ασφυξία;

Η καταναλωτική ευδαιμονία κράτησε πολύ λίγο για τη χώρα μας, μία μόλις δεκαετία και όχι μισό και πλέον αιώνα, όπως για τις υπόλοιπες ανεπτυγμένες χώρες, αλλά τα αποτελέσματα είναι εξίσου δυσβάσταχτα για τα χρεωμένα νοικοκυριά.

Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει πλέον ένας κόσμος απογοητευμένος, που δεν ανέχεται να του διαφημίζουν αυτό, του οποίου το κυνήγι πλήρωσε πολύ ακριβά και το χρωστάει ακόμη, ενώ παρακολουθεί στην τηλεόρασή του εκείνους που του διαφήμιζαν το όνειρο του σουξέ να γίνονται την ίδια στιγμή οι πρωταγωνιστές της διάψευσής του και να είναι και κερδισμένοι. Μαγκιά; Ή απλώς πλήρης έκπτωση αξιών;

Πολλοί είναι εκείνοι που έχουν συνειδητοποιήσει το δεύτερο και ζητούν νέες διεξόδους, ίσως πιο πνευματικές ή ακόμη και πιο χαλαρωτικές, αλλά τουλάχιστον όχι τον ίδιο τηλεπολτό που τους δημιουργεί το αίσθημα της επιπλέον ασφυξίας. Ακόμη και η λαζοπουλική βαλβίδα αποσυμπίεσης σιγά σιγά βρίσκεται άνευ αντικειμένου. Δεν υπάρχει πλέον συσσώρευση, όλοι χλευάζουν όλους για όλα. Μέχρι πότε;