«Την έχουμε την κουλτουροκλάψα μας»

Από τη νεώτερη γενιά του έντεχνου, τα Μακρινά Ξαδέλφια ενώνουν το χιούμορ με την παράδοση, τον ηλεκτρισμό, τη διάθεση για περιπέτεια
Καθένας από τα Μακρινά Ξαδέλφια έχει τον δικό του χαβά. Ο Θοδωρής δηλώνει Ανατολίτης και παραδοσιακός. Πάνω στους διαξιφισμούς τους, λέει, διαμορφώνεται το αποτέλεσμα, τουτέστι ένα τραγούδι που ναι μεν δείχνει καθαρά την έντεχνη κατεύθυνσή του, αλλά φέρει και τις πολυποίκιλες επιρροές των μελών του γκρουπ.

Κάπως έτσι τους βγήκε και το όνομα: «Βρε σαν Μακρινά Ξαδέλφια ακούγεστε» τους είπε κάποιος, και επειδή αυτό απέδιδε με ευστοχία τη σχέση τους, καταχωρήθηκε πάραυτα στο βιβλίο συμβάντων και βάφτισε το γκρουπ. Αλλά εδώ όλα γίνονται ανάποδα. Από το πρώτο CD- «Αποδοχή Κληρονομιάς» στις αρχές του 2003 (το «Καλό Ταξίδι» είναι το τρίτο)τα μέλη άλλαξαν ξανά και ξανά, μέχρι που φτάσαμε στο σημερινό σχήμα, όπου έχουν μείνει τρία τα σταθερά ονόματα: Η ψυχή του γκρουπ Θοδωρής Κοτονιάς (γράφει στίχο και μουσική) ο Επίκουρος Τριανταφυλλίδης (βιολί), που έχει ροκ επιρροές και ο Σπύρος Καβαλιεράτος (κιθάρα), που έχει κλασική μουσική παιδεία και κατεύθυνση.

«Πώς είναι κάτι ζευγάρια, που προς τα έξω φαίνονται εντελώς άσχετοι μεταξύ τους;», σχολιάζει ο Θοδωρής Κοτονιάς κι εξηγεί: «Δεν ταιριάζουμε, αλλά αγαπιόμαστε και αυτό βγαίνει. Ούτε ιδιαίτερη παρέα κάνουμε στην καθημερινότητά μας, ούτε πολυβλεπόμαστε… Όταν είναι να γίνει

ΙΝFΟ

Μακρινά Ξαδέλφια στον «Πυρήνα» (Διοχάρους και Μιχαλακοπούλου 11, Χίλτον)
στις 10 και 17 Απριλίου.

κάτι, μαζευόμαστε και παίζουμε».

Στα 38 σήμερα, ο Θοδωρής Κοτονιάς ξέρει ότι σε τούτη τη δουλειά παλεύεις διαρκώς με τα σωθικά σου. «Κανένας άλλος λόγος δεν υπάρχει. Θες να μοιραστείς κάτι πολύ προσωπικό. Κάτι πολύ δικό σου. Το σύμπλεγμά σου. Τη σκοτεινιά σου. Μα δεν το ΄χεις ακούσει κι εσύ; Ότι άπαξ και το γιατρέψεις αυτό, παύεις να γράφεις;».

Δηλωμένος λάτρης του Νίκου Παπάζογλου και «παιδί» της μουσικής γενιάς του ΄90 (Παπάζογλου, Μάλαμας, Ξυδάκης κ.ά.), έχει την τάση να αυτοσαρκάζεται. «Οι δύσκολες στιγμές σε κάνουν να γράψεις», λέει. «Γι΄ αυτό θα δεις, την έχουμε την εντεχνομιζέρια μας. Την κουλτουροκλάψα μας». Που όμως προσπαθούν και να την υπονομεύσουν.

Χιτ σε τούτο τον δίσκο έγινε το «Η φωτεινή πλευρά της ζωής» (Αlways Look Αt Τhe Βright Side Οf Life των Μonty Ρython) που δεν συνδέεται με τα υπόλοιπα τραγούδια. Ένα τραγούδι κράχτης, ερμηνευμένο από τους Θοδωρή Αθερίδη, Αντώνη Καφετζόπουλο, Σπύρο Παπαδόπουλο, Γρηγόρη Ψαριανό. «Δεν είναι μόνο αυτοί στον δίσκο. Συμμετέχουν Μελίνα Κανά, Ψαραντώνης, Σοφία Παπάζογλου, Δημήτρης Ζερβουδάκης…». Γιατί; Χωρίς ονόματα δεν υπάρχει περίπτωση να πάει καλά ένας δίσκος;

Όσον αφορά το τραγούδι των Μonty Ρython, ήταν μια παλιά μου ιδέα που τώρα μπόρεσε να γίνει πραγματικότητα. Δέχτηκαν και οι ηθοποιοί και αυτό ήταν ένα δυνατό συν, όχι γιατί είναι γνωστοί, αλλά γιατί το είπαν ωραία. Τελικά, ο κόσμος την έχει ανάγκη τη χαρά. Του λείπει φαίνεται. Εντάξει, δεν είναι η ταυτότητα μας αυτό το τραγούδι, ούτε η ταυτότητα του δίσκου, αλλά… Τα υπόλοιπα ονόματα, ήταν ονόματα που έχουμε συνεργαστεί σε λάιβ και ξέραμε ότι τα συγκεκριμένα τραγούδια τους πήγαιναν.
«Ένα τραγούδι απ΄ την καρδιά, βρε παιδιά…»

Είστε στα πράγματα εδώ και περίπου έξι χρόνια. Αισθάνεστε ότι έχετε βρει την ταυτότητά σας μουσικά; To ζητούμενο ποιο είναι;

Ζητούμενο; Δεν υπάρχει ζητούμενο.

Θα ΄πρεπε; Και για την ταυτότητα δεν μπορώ να απαντήσω εγώ. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι και η σχιζοφρένεια που μας χαρακτηρίζει είναι μέρος της πραγματικότητάς μας… Ώρες ώρες λέω μακάρι να μπορούσαμε να κάνουμε ένα τραγούδι που να βγαίνει από την καρδιά. Μου λείπει αυτό το τραγούδι και σαν ακροατής. Κάτι απλό και δυνατό, σαν κι εκείνο του Ρασούλη που έλεγε “όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν”.