Κρυψώνες για τη μοναξιά

Δύο «συγγενή» μονόπρακτα, «Η τελευταία Μάρθα» του Αλέξη Σταμάτη και «Το πράσινό μου φουστανάκι» της Λένας Κιτσοπούλου, παρουσιάζονται υπό τον τίτλο «Κρυψώνες»
O Αλέξης Σταμάτης και η Λένα Κιτσοπούλου, δύο συγγραφείς, που ανήκουν στην ίδια γενιά, διασταυρώνονται μέσα από μονολογικά κείμενα που αφορούν ανθρώπους «όπως είμαστε όλοι μας κι έχουν ζήσει όπως όλοι μας». Το ενδιαφέρον μας κινητοποιούν οι νεοεισερχόμενοι στη θεατρική δραματουργία συγγραφείς με τη θεματική των έργων τους, αλλά και η σκηνοθεσία της Βίκυς Γεωργιάδου, η οποία ανήκει επίσης στην ίδια γενιά. Στην παράστασή της στη Β΄ σκηνή του «Θεάτρου Οδού Κεφαλληνίας», και οι δύο ήρωες είναι «κρυμμένοι στο πιο εμφανές σημείο»μπροστά σε ένα παράθυρο και πάνω στη σκηνή ενός θεάτρου.

Και τα δύο μονόπρακτα έχουν ως κεντρικό ήρωα ένα μοναχικό πλάσμα: άνδρας στο έργο του Σταμάτη, γυναίκα στο έργο της Κιτσοπούλου. Και στους δύο μονολόγους τα πρόσωπα είναι διαταραγμένα.

ΙΝFΟ

«Κρυψώνες», στη Β΄ σκηνή του «Θεάτρου Οδού Κεφαλληνίας» (Κεφαλληνίας 16, Κυψέλη, τηλ 210-8838.727).

Δύο παράλληλες ζωές, σε κρίσιμη ώρα. Και τα δύο πρόσωπα ζουν σαν να κρύβονται. Γιατί ζουν τόσο μοναχικά, που η μοναξιά τους γίνεται η αιτία και η αφορμή της οριακής στιγμής, που θα τους οδηγήσει στην τελεσίδικη σύγκρουση. Ζουν σαν σε κρυψώνεςεξ ου και ο ενιαίος τίτλος της παράστασης- αποκομμένα από το σύνολο. Δυο πλάσματα χαμένα, που προσπαθούν να συμφιλιωθούν με τον εαυτό τους και την κοινωνία στην οποία ζουν. «Σ΄ αυτήν την πορεία ανατρέπουν τον εαυτό τους και προκαλούν την αντικειμενικότητα του κόσμου γύρω τους», λένε οι συγγραφείς.

Ο άνδρας (Χρήστος Στέργιογλου) του Αλέξη Σταμάτη, ένας ενοχικός χαρακτήρας, ζει αποκλεισμένος από την πραγματική ζωή. Αφημένος σε μια παθητικότητα, δίνει χώρο σε σημάδια και δεν διεκδικεί πλέον τίποτα. Είναι φύλακας στην Εθνική Πινακοθήκη, επαναλαμβάνει τη ρουτίνα του, φυλάσσοντας επί δύο δεκαετίες τον Χριστό του Παρθένη, ενώ βυθίζεται σταδιακά σε μια σκοτεινή απομόνωση. «Τώρα βρίσκεται πενήντα λεπτά πριν από το σημαντικότερο ραντεβού της ζωής του με ένα πρόσωπο υπαρκτό, στο οποίο όμως έχει αποδώσει χαρακτηριστικά που ο ίδιος έχει ανάγκη. Με εξονυχιστική διαύγεια και ακρίβεια, προσπαθεί να ερμηνεύσει σημάδια και να συντονίσει γεγονότα της ζωής του, που προκάλεσε ο «άγγελός του», οδηγώντας τον σε μια μοιραία πράξη. Όταν η ώρα πάει 10.30 αυτός ο άνδρας θα πρέπει να βγει από την κρυψώνα του και να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα», λέει ο Αλέξης Σταμάτης.

Η σκηνοθεσία είναι της Βίκυς Γεωργιάδου, τα σκηνικά και τα κοστούμια της Μαγιούς Τρικεριώτη, η μουσική του Κώστα Ανδρέου και οι φωτισμοί της Μελίνας Μάσχα. Η παραγωγή είναι της εταιρείας «Πράξη» της Μπέτυς Αρβανίτη, η οποία συνεργάζεται για πρώτη φορά στο θέατρό της με τον γιο της, τον Αλέξη Σταμάτη.


Ακραίες καταστάσεις

Η γυναίκα (Μαρία Σκουλά) της Λένας Κιτσοπούλου ζει τη δική της «βολική» ρουτίνα, όπου όμως τα αδιέξοδα στα οποία οδηγείται σταδιακά αυτά τα χρόνια, τη φτάνουν σε ακραίες καταστάσεις.

Ένα πλάσμα του δυτικού κόσμου, που εισπράττει όλα τα καλά του πολιτισμού μας- τη μόρφωση, τις ανέσεις, τις ευκολίες του δυτικού πολιτισμού- αλλά και όλα τα άσχημά του- τη μοναξιά, τη μανιοκατάθλιψη. Θα πληρώσει το τίμημα και θα γίνει ένας «καμικάζι» δυτικού τύπου. «Αρχικά, εμφανίζεται μπροστά μας καλυμμένη, σε μια προσπάθεια να βγει από τον εαυτό της και οδηγούμενη από μια επιθυμία να ανατινάξει ως άλλος καμικάζι τον εαυτό της και τα πάντα γύρω της. Σε λιγότερο από μία ώρα και μέσα σε έναν παραληρηματικό λόγο ενός παραλογισμού, που συνδέεται με την πραγματικότητα, αποκαλύπτει μπροστά μας όλα όσα κάνουν τη ζωή φωτεινή και σκοτεινή, όλα όσα μας κάνουν να είμαστε θύτες και θύματα, όσα μας κάνουν να θέλουμε να κρυφτούμε αλλά και να βγούμε στο φως», λέει η Λένα Κιτσοπούλου.