«Ναι, η κλοπή φοριέται πολύ»

ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΙΟ ΓΝΩΣΤΕΣ ΠΕΡΣΟΝΕΣ ΣΤΟΝ ΧΩΡΟ
ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΘΕΑΜΑΤΟΣ- ΤΟΣΟ ΩΣ ΦΙΖΙΚ
ΟΣΟ ΚΑΙ ΩΣ ΦΩΝΗ ΑΠΟ ΤΑ ΑΝΑΡΙΘΜΗΤΑ
ΣΠΙΚΑΖ ΣΕ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΕΣ
ΤΟΥ ΕΚΠΟΜΠΕΣ- ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ. ΛΕΜΕ ΝΑ «ΜΙΛΗΣΕΙ» ΚΑΙ ΟΧΙ ΝΑ «ΓΡΑΨΕΙ», ΔΙΟΤΙ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ- ΝΑ ΑΚΟΥΣΕΤΕ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΚΡΙΒΕΙΑ- ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΓΟΗΤΕΥΤΙΚΟΤΕΡΕΣ «ΠΡΟΦΟΡΙΚΕΣ» ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΕΣ.
Όσοι έχει τύχει να τον γνωρίσουν ή να τον συναντήσουν έστω στον δρόμο, πέριξ του «Φίλιον», βάζουν το χέρι τους στη φωτιά ότι είναι πρωτοξάδερφος του τέως βασιλέως Κωνσταντίνου ή μπατζανάκης του διαδόχου Καρόλου. Το χέρι τους θα το κάψουν- και θα το κάψουν άσχημα. Ο Κωνσταντίνος Τζούμας είναι Πειραιώτης- αλλά και ό,τι άλλο θελήσει να είναι. Γαλαζοαίματος μονάχα στο βασίλειο της προσποίησης, μπορεί σήμερα να παρουσιαστεί μπροστά σας σαν Εγγλέζος δανδήςο Ωραίος Μπρούμελ, ας πούμε, χωρίς το Ωραίος- και αύριο να σκάσει ξανά μύτη ως κυνικός ζιγκολό, αδιάφορος αν πληρώνουν για τις υπηρεσίες του άντρες ή γυναίκες. Ο Τζούμας είναι όλα αυτά και τίποτε από όλα αυτά. Όπως το λέει και το αγαπημένο του τραγούδι- μότο στο βιβλίο του: «Οh yes, Ι΄m the great pretender…».

Πρωτότοκο παιδί ενός βιοτέχνη που τσιλημπουρδίζει (θα καταστραφεί οικονομικά, αλλά αργότερα πάλι θα ορθοποδήσει) και μιας νοικοκυράς με πνευματικές ανησυχίες, μεγάλος αδελφός της μικροπαντρεμένης Μαίρης και της αινιγματικής Δέσποινας, γεννιέται στον Πειραιά το 1944 και μεγαλώνει όπως όλα – και λίγο καλύτερα- τα παιδιά τα πρώτα μετακατοχικά χρόνια: «Οι ηλιόσποροι, οι λεμονάδες, οι βυσσινάδες και η μαστιχωτή βανίλια υποβρύχιο δίνουν και παίρνουν μαζί με τα ζουμερά φρούτα, που πάντα στάζουν πάνω σε λευκά ελβιέλα».

Η μητέρα του τον στέλνει το καλοκαίρι στις χριστιανικές κατασκηνώσεις- με ομαδάρχη, παρακαλώ, τον Χρήστο Γιανναράκι επιμένει ότι πρέπει να μάθει Αγγλικά και πιάνο, μα εκείνος περί άλλα τυρβάζει: «Προτιμώ βόλτες στο Πασαλιμάνι με φίλους, φλιπεράκια, μπιλιάρδο στα σφαιριστήρια του Φωτεινού και γκομενιλίκια στη Φρεαττύδα, στην Καστέλλα και στο Τουρκολίμανο». Προτού ο Κωνσταντίνος κλείσει τα δεκαπέντε του χρόνια, η μητέρα του θα πεθάνει από ακατάσχετη αιμορραγία, πάνω στη γέννα του τέταρτου θνησιγενούς παιδιού της. Συντετριμμένος από την απώλεια, αλλά κι ελεύθερος πια να ευθυγραμμίσει τις επιθυμίες με τις πράξεις του: «Μερικοί από μας μπαίνουν στην περιπέτεια να κάνουν τέχνη τη ζωή τους – ασχέτως επαγγέλματος- και δεν τα καταφέρνουν κι άσχημα».

Έρχεται νωρίς νωρίς σε ρήξη, τόσο αυτός όσο και οι κατά καιρούς παρέες του, με τον κοινωνικό κομφορμισμό:

«Δίνουμε τις καθημερινές μας αψιμαχίες με τον μπακάλη, τον περιπτερά, τον εισπράχτορα, που μας κιαλάρουν καχύποπτα επειδή δεν μπορούν να καταλάβουν τι καπνό φουμάρουμε. Σκουντιούνται στο πέρασμά μας, πετάνε μπηχτές για τα μαλλιά μας, τα ρούχα μας, τον αέρα μας, που δεν έχουν καμία σχέση με τον άχρωμο αποπνιχτικό κόσμο

Κωνσταντίνος Τζούμας

ΩΣ ΕΚ ΘΑΥΜΑΤΟΣ

ΕΚΔ. ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ, 2008

ΣΕΛ. 408, ΤΙΜΗ: 19 ΕΥΡΩ

τους». Αρνούμενος να στριμωχτεί σε κάποιο από τα κουτάκια της εποχής«ή άσπρο ή μαύρο, ή δεξιός ή αριστερός, ή άντρας ή αδερφή, ή πλουσιόπαιδο ή φτωχόπαιδο»-, με μια ακατανίκητη αποστροφή για τις «αρσενικές βαρβαρότητες» και τις «θηλυκές κλαψομουνίες», ο νεαρός ψηλόλιγνος Πειραιώτης δεν δείχνει να ανησυχεί μήπως και του τον «φερμάρουνε» καμιά μέρα: «Δεν θα μπορέσω να διοριστώ στο δημόσιο, είχα μια σκασίλα, χα, χα, χα».

Αυτό το τόσο χαρακτηριστικό χαχανητό του Τζούμα θα το ακούσουμε πολλές φορές, καθώς σερφάρουμε ακούραστα και αβίαστα πάνω στις σελίδες του.