Έβαλε τα παιδικά του χρόνια στις ταινίες του

«Ήμασταν επτά αδέλφια, πέντε αγόρια και δύο κορίτσια. Ο πατέρας μας ήταν κουρέας, φτωχός άνθρωπος, και του ήρθε κάποια στιγμή η ιδέα να φτιάξει ένα υγρό που μ΄ αυτό οι μαύροι θα μπορούσαν να ισιώνουν τα μαλλιά τους. Ένα παλιό καμιόνι που είχε ο πατέρας μας, το βάψαμε τα πέντε αδέλφια, γράψαμε επάνω “Προϊόντα Luxor”, του προσθέσαμε κι έναν αριθμό, το “14” αν θυμάμαι καλά, και το κάναμε πολύ ωραίο. Πωλητές θα ήμασταν εμείς τα παιδιά. Πήγαμε σε πολλά κουρεία στο Χάρλεμ, αλλά από παντού μας διώχνανε. Πολλές φορές μάλιστα, καθώς δεν είχαμε καμιάν όρεξη να πουλάμε, βρισκόμασταν και τα πέντε αδέλφια, χωρίς να έχουμε συνεννοηθεί μεταξύ μας, στον ίδιο κινηματογράφο να παρακολουθούμε το έργο».

«Ο πατέρας μου αγαπούσε πολύ τον τραγουδιστή Καρούζο, μα δεν είχαμε όμως στο σπίτι μας φωνόγραφο για να ακούει τους δίσκους του. Είχε συμφωνήσει μ΄ ένα φίλο του που είχε φωνόγραφο, να πηγαίνει σπίτι του να τον κουρεύει, χωρίς να πληρώνεται, κι έτσι να μπορεί να ακούει τον αγαπημένο του τραγουδιστή».

«Με μεγάλη συγκίνηση αναπολώ μιαν αδελφή της μητέρας μου, που δούλευε σ΄ ένα ρεστοράν στη Νέα Υόρκη, τη θεία Άννα. Ήταν μια ψηλή, εύσωμη γυναίκα, ένας καλότατος άνθρωπος, που έκλεβε αυγά από το ρεστοράν, τα έκρυβε στον κόρφο της και μας τα έφερνε στο σπίτι. Τη σκηνή αυτή ακριβώς την έχω βάλει στην ταινία “Υπόσχεση την αυγή” και η Διαμαντίδου υποδύεται τη θεία Άννα».

«Ήμουν έξι χρόνων, όταν ερωτεύτηκα τη δασκάλα μου.

Ετοιμάζαμε μια θεατρική παράσταση κι εγώ υποδυόμουνα το δέντρο. Ενώ η δασκάλα ήλεγχε αν είναι όλα εντάξει, τη στιγμή ακριβώς που ήρθε και στάθηκε μπροστά μου, της ψιθύρισα “σ΄ αγαπώ”. Με μάλωσε και θέλησε να με διώξει από την παράσταση. Έκλαψα, όμως, τόσο πολύ που, τελικά, με άφησε να κάνω το δέντρο».

(Από κουβέντα του Ζυλ Ντασσέν με τον Θανάση Νιάρχο για τα παιδικά του χρόνια,16/9/2000)