[ ΑΙΧΜΕΣ ] Χωρίς υπερβολή

Για όσα συνέβησαν στο Βουκουρέστι υπάρχουν δύο ερμηνείες. Σύμφωνα με την πρώτη, ένα μικρό καταπιεσμένο έθνος (η Ελλάς) όρθωσε το ανάστημά του απέναντι στον δυνάστη των λαών (τις ΗΠΑ). Πίσω από τον εμπνευσμένο ηγέτη του μικρού και καταπιεσμένου έθνους στοιχήθηκε η «παλαιά Ευρώπη» και μέσα στη γενική αναταραχή έριξε κι αυτή στον ηγέτη της υπερ- δύναμης μερικές ψιλές. Συνέβαλε, ασφαλώς, και το ξύπνημα του ελληνικού αίματος στις φλέβες του Σαρκοζί. Όπως κι αν έχει, ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής από τον καιρό του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Σύμφωνα με τη δεύτερη ερμηνεία, το ελληνικό έθνος είναι καταπιεσμένο μόνο στη φαντασία του. Επίσης, οι μηχανισμοί λήψης αποφάσεων του επάρατου ΝΑΤΟ επιτρέπουν την ανατροπή των προτεραιοτήτων του ισχυρότερου παίκτη. Ιδιαίτερα όταν το ευνοούν οι πολιτικοί συσχετισμοί, που είναι ρευστοί και διαρκώς μεταβαλλόμενοι. Ο ευρωπαϊκός πυρήνας επιδιώκει αναδιευθέτηση των σχέσεων με τις ΗΠΑ, εν όψει της αλλαγής της ηγεσίας τους. Στο τοπίο των ισορροπιών εντάσσεται, βέβαια, και η Ρωσία, της οποίας το μαλακό υπογάστριο (Ουκρανία και Γεωργία) οι Ευρωπαίοι δεν έχουν καμιά διάθεση να ερεθίσουν.

Αν η δεύτερη ερμηνεία είναι ισχυρότερη από την πρώτη, θα ήταν καλό, εδώ στην Ελλάδα, να μη μεταπέσουμε από την κατάθλιψη στη μεγαλομανία. Αν η Ελλάδα πρόκειται να παίξει στη Βαλκανική ένα ρόλο ανάλογο των δυνατοτήτων της, αυτή είναι η στιγμή για μια επίθεση φιλίας προς τη γειτονική ανώνυμη χώρα. Αν περιπέσουμε ξανά σε αδράνεια, είναι πιθανό την επόμενη φορά που το ζήτημα θα μας τεθεί οι διεθνείς συσχετισμοί να αποδειχθούν πολύ λιγότερο ευνοϊκοί.