Το κουνγκ φου σώζει την Αθήνα του 2015 από τη μαφία

Η ΠΡΩΤΗ ΕΛΛΗΝΟΚΙΝΕΖΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ
ΚΟΥΝΓΚ ΦΟΥ ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΠΡΟΒΕΣ
ΚΑΙ ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΓΥΡΙΣΜΑΤΑ
ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑΪΚΗ ΤΣΑΪΝΑΤΑΟΥΝ,
ΣΤΟ ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΙΟ
Το 2015 η κινέζικη μαφία θα έχει εγκατασταθεί στην Αθήνα. Και μία 23χρονη Ελληνοκινέζα θα προσπαθήσει να αντιμετωπίσει τις δυνάμεις του Κακού για να εκδικηθεί τον θάνατο του πατέρα της. Η ιστορία θα έχει αίμα, δράση, περίπλοκες καταστάσεις, σκηνές κουνγκ φου και άλλες πολεμικές τέχνες σε ταράτσες και παλιά εργοστάσια της Αθήνας. «Τα τρία καταφύγια» θα είναι η πρώτη ελληνική ταινία κουνγκ φου, την οποία εμπνεύστηκε η σκηνοθέτις Αλίκη-Δανέζη Κνούτσεν «ζώντας η ίδια στην Τσάινατάουν της πόλης και παρατηρώντας πόσο διαφορετική είναι η πραγματικότητα μέρα με την ημέρα».

Υπάρχει ένα αρχαίο κινέζικο γνωμικό που λέει: «Για να γλιτώσει τον θάνατο ένας πονηρός λαγός πρέπει να έχει τρία καταφύγια». Αυτή η ιδέα της συνάντησης με τον θάνατο άρεσε στην κυπριακής καταγωγής

Η αρμονία της κίνησης και η ταχύτητα α λα «Τίγρης και δράκος» είναι το ζητούμενο στην εκγύμναση των ηθοποιών από μάστερ του κουνγκ φου για «Τα τρία καταφύγια»

σκηνοθέτιδα και ξεκίνησε να γράφει το σενάριο της νέας της ταινίας. Η ηρωίδα της, η Κλειώ, Κινέζα από την πλευρά του πατέρα της, Ελληνοκύπρια από τη μητέρα της, ανακαλύπτει ότι ο πατέρας της δολοφονήθηκε από την κινέζικη συμμορία Τριάδα. Η Κλειώ, εκπαιδευμένη από τον πατέρα της στις πολεμικές τέχνες, εισχωρεί στην Τσάινατάουν για να εκδικηθεί τον θάνατό του. Σε αυτήν τη διαδρομή αντιμετωπίζει πολλούς εχθρούς, ανακαλύπτει κρυμμένα οικογενειακά μυστικά, μαθαίνει να αντιμετωπίζει την οργή της και συμφιλιώνεται με το παρελθόν της. Για να γίνουν όλα αυτά η σκηνοθέτις βάζει ένα ολόκληρο σόι μίας οικογένειας από την Κύπρο να ξεκαθαρίσουν τους λογαριασμούς τους με τα μέλη της κινέζικης συμμορίας. Μία τυπική ιστορία βεντέτας διανθίζεται από τα στοιχεία του ασιατικού κινηματογράφου. Με πολλές σκηνές σπλάτερ, όπου το αίμα κυλάει άφθονο, όπου τα κινέζικα σπαθιά και τα όπλα των νίντζα βγάζουν σπίθες στην οθόνη.

«Γράφω για τα πράγματα που με απασχολούν και για ό,τι βλέπω γύρω μου. Κατοικώ από το 2002 στην πλατεία Κουμουνδούρου κι έχω δει πώς δημιουργείται η αθηναϊκή Τσάινατάουν. Βλέπω πόσο μεγαλώνει και πώς επηρεάζει τη γύρω περιοχή. Μου αρέσει αυτό το πολυεθνικό στοιχείο που υπάρχει στην ατμόσφαιρα. Τον καιρό που έκανα τις κινηματογραφικές σπουδές μου στη Νέα Υόρκη, είχα επιλέξει να ζω κι εκεί στην Τσάιναταουν, γιατί μου αρέσει η κίνηση, ο θόρυβος και το συνονθύλευμα των πληθυσμών. Τώρα βλέπω το ίδιο να συμβαίνει στην Αθήνα. Εκεί όπου οι περισσότεροι βλέπουν την «κίτρινη εισβολή» εγώ βλέπω μόνο μαγαζιά. Αυτός είναι πάντα ο τρόπος των Κινέζων. Συγκεκριμένος και συστηματικός. Πρώτα έρχονται τα μαγαζιά με ρούχα, ακολουθούν τα παιχνίδια και στη συνέχεια τα είδη γενικού εμπορίου», εξηγεί η Αλίκη Δανέζη-Κνούτσεν.

Έπειτα από δύο ταινίες μεγάλου μήκους, τις «Δρόμοι και πορτοκάλια» και «Βar», τη θεατρική σκηνοθεσία του «Closer» στη Νέα Υόρκη και το περσινό θεατρικό ανέβασμα της δανέζικης ταινίας «Festen» με τίτλο «Οικογενειακή Γιορτή» σε θέατρο του Ψυρρή, η σκηνοθέτις γράφει ένα σενάριο για να ασχοληθεί με το αγαπημένο της θέμα: τις μπλεγμένες οικογενειακές υποθέσεις, τα ψυχολογικά δράματα, τη δισυ- πόστατη φύση των πραγμάτων. Και επειδή η Τσάιναταουν υπάρχει πια στη ζωή μας, αποφάσισε να χρησιμοποιήσει ως μέσον έκφρασης το κουνγκ φου. «Φυσικά και είμαι επηρεασμένη από το “Κill Βill” του Κουέντιν Ταραντίνο. Μία γυναίκα που ξέρει από πολεμικές τέχνες παίρνει εκδίκηση. Όμως η δική μου ιστορία έχει κάτι βαθιά τραγικό, σαν αρχαία ελληνική τραγωδία. Λόγω της απώλειας του πατέρα και της βίας που έχει συμβεί στο παρελθόν της οικογένειας (ένα μυστικό που το κρατάει για τους θεατές της ταινίας) τα αισθήματα είναι άγρια. Η συμπαντική ισορροπία έχει διαταραχθεί και εκείνη, μέσα από την αναζήτηση της ταυτότητάς της, νιώθει ότι πρέπει να αποδώσει δικαιοσύνη».