Το πνεύμα του τόνου

Μνήμες

Επόμενο είναι όταν ένας καλλιτέχνης έχει να εμφανιστεί δημόσια επί 40 χρόνια να τον ξεχάσουν όλοι. Πώς περνάει όμως ένας εξηντάρης αυτά τα υπόλοιπα 40 χρόνια, που του χάρισαν οι ουράνιες δυνάμεις;

Ασφαλώς με ορισμένους παλιούς φίλους, οι οποίοι κι αυτοί σιγά σιγά λιγοστεύουν. Ίσως κοιτάζοντας τηλεόραση ή σ΄ ένα «ζεστό, οικογενειακό και πολιτισμένο» περιβάλλον ενός οίκου ευγηρίας. Οι αρχαίοι θαυμαστές δεν αντέχουν να βλέπουν την έκπτωση του ινδάλματος.

Χάνονται κι αυτοί.

Μένει η οικογένεια με την τρίλεπτη εβδομαδιαία επίσκεψη, αν είσαι σε οίκο ευγηρίας. Υπάρχουν όμως και θαυματουργές οικογένειες, που υπηρετούν στο σπίτι τους τον άνθρωπό τους.

Παιδάκι ήμουν όταν είδα τη Σοφία Βερώνη, με την αδελφή της Καίτη, στο θέατρο της Ερμούπολης.

Συνθιασάρχες ο Άγγελος Μαυρόπουλος και ο Κυριάκος Μαυρέας.

Θυμάμαι μόνο μια σκιά να στριφογυρίζει στη σκηνή μ΄ ένα τεράστιο χαμόγελο και στη θέση του μαέστρου ο άντρας της Μενέλαος Θεοφανίδης. Αργότερα, την είδα στο θέατρο Βέμπο. Η Βέμπο χαλούσε τότε κόσμο με τον «Άνθρωπό μου» και το «Ομόνοια Ρlace» σε μουσική του Θεοφανίδη. Το όνομά της μου ξέφυγε από τα «Κοινωνικά». Ο Γιάννης Ξανθούλης ανακάλυψε πως πέθανε.

Άγγιξε τα εκατό! Σε όσους το είπα κανείς δεν είχε ακούσει το όνομά της.

Φαίνεται ότι και οι πολλές πληροφορίες βλάπτουν την υγεία όπως το κάπνισμα.

Άραγε οι ειδικοί γιατροί μπορούν να βοηθήσουν να διαγράψουμε όσα θυμόμαστε και όσα μάθαμε (χωρίς να αρρωστήσουμε) όπως γίνεται με το κόψιμο του τσιγάρου;