Ζούμε μεγάλες στιγμές!

– ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ, θέλεις να ενοποιήσουμε τα Ταμεία μας;

– Δεν μπορώ τώρα, έχω πονοκέφαλο!

Μόνο ο πονοκέφαλος δεν απεργεί.

Νομιμοποιήθηκε σαν συμβασιούχος στο κρανίο μου. Μόνιμος στα μηνίγγια μου και ούτε παυσίπονο ούτε επικουρικό δεν τον ξεκολλάει. Μέχρι να βγει στη σύνταξη θα με έχει ξεκάνει.

Ζούμε μεγάλες στιγμές! Από το ανοιχτό παράθυρο έρχεται η μεθυστική ευωδία των σκουπιδιών. Υπερπαραγωγή τα πεζοδρόμια. Χαρούμενα, πολύχρωμα, οι πράσινες, οι κόκκινες, οι θαλασσιές σακούλες. Έχουν μέσα τους του Αβραάμ και του Ισαάκ τα αγαθά: πατατόφλουδες, μπανανόφλουδες, κονσέρβες, χαρτικά, είδη προικός, είδη κιγκαλερίας, τυρόπιτες, εδώδιμα, αποικιακά, κομπιούτερ, αναλώσιμα, τη μάνα του διπλανού και τη θείτσα τού από πάνω.

Ζούμε μεγάλες στιγμές! Ψηλαφιστά, «σεμνά και ταπεινά», προσπαθούμε να μετακινηθούμε μέσα στα μαύρα σκοτάδια. Στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη, οι χαρωποί απεργοί κάνουν θεαματικές φιγούρες σλάλομ, ενώ προσπαθούν να ελιχθούν από την κρεβατοκάμαρα στον λουτροκαμπινέ. Πίσσα κατάμαυρη, τίποτα δεν βλέπεις. Μόνο ακούς: Συνταξιούχους και μισθωτούς να βρίζουν καρέκλες, κομοδίνα, φορητά σομπάκια. Όπου σκοντάφτεις βρίζεις. Και το καλό με το κομοδίνο είναι πως δεν σου βγάζει γλώσσα!

Ζούμε μεγάλες στιγμές! Οι τραπεζικοί υπάλληλοι απεργούν. Να το καταλάβω. Τα μηχανήματα ΑΤΜ όμως; Αυτά γιατί απεργούν; Τι αιτήματα έχουν; Πότε πρέπει να συνταξιοδοτηθεί ένα μηχάνημα; Είναι μάνα το μηχάνημα; Δεν θέλει να ενοποιηθεί το μηχάνημα της Εθνικής με το μηχάνημα της Εμπορικής; Θα κατέβουν σε μαζικές διαδηλώσεις; Έχουν σωματείο; Αν τα τρυπήσεις, ματώνουν; (Α, ρε Σάιλοκ, τα είπες όλα!)

Ζούμε μεγάλες στιγμές! Και οι δημοσιογράφοι απεργήσαμε! Η απεργία μας έχει το τρελό αντίκτυπο στο κοινωνικό σύνολο: Γνωρίζουμε καρέ καρέ τι ακριβώς κάνει η φοράδα στο Γενί Τζαμί.

Μη σου πω, ανακουφίστηκε ο κόσμος που έστω για λίγο, δεν μας τρώει στη μάπα! Μας έχουν που μας έχουν στην τρελή εκτίμηση, τον τελευταίο καιρό όλο και ανεβαίνουμε στα μάτια τους! Όχι τίποτα άλλο, αλλά επειδή κάποιοι συνάδελφοι (και ακόμα περισσότεροι… «πληνάδελφοι») έχουν σηκώσει πολύ ψηλά τον αμανέ κι είναι και φάλτσοι, πανάθεμά τους! Ξυπνάτε ρεεεε! Ακόμα δεν έχετε καταλάβει ότι δεν γράφουμε: Μας γράφουν!

Ζούμε μεγάλες στιγμές! Τώρα μαθαίνω ότι γίνονται ζυμώσεις για να αποφασιστεί αν θα απεργήσει και η 25η Μαρτίου. Γενικά, οι επέτειοι όλες έχουν κάνει, λέει, ένα συντονιστικό όργανο και το μελετάνε το ζήτημα. Η 28η Οκτωβρίου είναι μέσα, η επέτειος του Πολυτεχνείου λίγο τσινάει γιατί τα ΄χει κάνει πλακάκια με την εξουσία. Θα δούμε ποια επέτειος πρόσκειται πού και θα περιμένουμε τις αποφάσεις της ολομέλειας. Ιστορικός συμβιβασμός, φίλε Κολοκοτρώνη!

Ζούμε μεγάλες στιγμές! Καλά, ότι η κυβέρνηση απεργεί, δεν το συζητώ. Αυτή πια κι αν είναι απεργίας διαρκείας: Μια απεργία πολυετής και χωρίς ημερομηνία λήξης. Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια. Γίνεται το έλα να δεις, πυρπολείται η Ελλάδα, τα σκάνδαλα στοιβάζονται σαν τους σωρούς του σκουπιδαριού, η βρώμα σπάει ρουθούνια, ο λαός παίρνει ουρά για τα εφημερεύοντα και τις εντατικές, ανεργία, φτώχεια, ακρίβεια, αδιέξοδα, μίζες, κομπίνες… Ποιο απορριμματοφόρο είναι τόσο τεράστιο, τόσο αχανές που να τα χωράει όλα αυτά; Που να τα ρίξει στην πρώτη χωματερή που θα βρει μπροστά του;

Η κυβέρνηση απεργεί. Προεκλογικά, βγήκε και μας χαμογέλασε γλυκά, σαν διαφήμιση οδοντόκρεμας. Μας έταξε πως ΔΕΝ θα ανέβουν τα όρια ηλικίας, πως ΔΕΝ θα μειωθούν οι συντάξεις, πως θα μονιμοποιηθούν οι συμβασιούχοι (εδώ κοτζάμ Τσέκου και δεν κατάφεραν να τη μονιμοποιήσουν). Μας έταξε, μας υποσχέθηκε, μας ορκίστηκε να μη χαρεί τα νιάτα της και την ομορφιά της!

ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΟΚ, έτσι την έχουν δει. Ό,τι φανεί του τρελο-Στεφανή. Θα κάνουν, θα ράνουν, θα δείξουν, θα μπήξουν (με έμφαση στο τελευταίο). Εμείς; Εμείς τι κάνουμε; Όταν προεκλογικά μας έταζαν της Παναγιάς τα μάτια, εδώ- σε αυτό τον τόπο- δεν ζούσαμε; Όταν μετεκλογικά δεν τήρησαν τίποτα, αναίρεσαν τα πάντα, τα πήραν όλα κι έφυγαν, πάλι εδώ- σε αυτό τον τόποδεν ζούμε;

Στοιχειωδώς δεν μπορούμε να κάνουμε μια τόση δα αναγωγή ανάμεσα στο «τότε» και στο «τώρα»; Στο «πριν» και στο «μετά»; Το κριτήριό μας το ξεχάσαμε στην άλλη μας την τσάντα; Κοιμόμαστε; Αυτό κάνει πια αυτή η χώρα; Κοιμάται κι ονειρεύεται πως βασιλιά παντρεύεται; Και ξυπνάει με έναν μαλάκα στο προσκεφάλι της;

Ζούμε μεγάλες στιγμές! Και το κακό είναι πως ευθυνόμαστε ΚΑΙ εμείς γι΄ αυτές τις στιγμές!

Φταίμε ΚΑΙ εμείς για το χάλι μας! Για όλο αυτό το σκουπιδαριό ληγμένων υποσχέσεων που στοιβάζεται στο πεζοδρόμιό μας. Και που- όσο και να σφαλίσεις πορτοπαράθυρα- όλο και κάποια γρίλια θα βρει η μπόχα για να τρυπώσει μέσα!

Ζούμε μεγάλες στιγμές!

Μόνο που- στην πορεία προς το σουρεάλ και την απόλυτη παράνοια- ξεχάσαμε κάτι. Κάτι που το διδάσκει η ίδια η Ιστορία μας (25η Μαρτίου καλή ώρα!).

Οι στιγμές δεν επιλέγουν έναν λαό! Ο λαός επιλέγει τις στιγμές του!