ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΨΥΧΗ ΜΑΣ

«Το χωριό μου. Κατάγομαι από το χωριό Μαλάκες, ένα υπήνεμο και μάλλον εγκαταλελειμμένο λιμανάκι της ορεινής Κ. Λοιπόν, το όνομα του χωριού ήταν, αν δεν κάνω λάθος, Κάτω Ράχη ή Κάτω Λαγκάδα ή κάτι τέτοιο, αλλά συνέβη το εξής: Στον κεντρικό δρόμο που οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια από το χωριό μου στην πόλη Τ. στεκόταν στηριγμένη χρόνια σε έναν πεθαμένο θάμνο μια ταμπέλα στραμμένη προς τον μάλλον θλιβερό χωματόδρομο που οδηγούσε στη γενέτειρά μου. Η ταμπέλα έγραφε φυσικά Κάτω Ράχη ή Κάτω Λαγκάδα ή κάτι τέτοιο (…) Ο Γιακουμής που είχε κάνει σεξ με όλα τα ζώα του μπαμπά του εκτός από το γουρούνι που το σιχαινόταν γιατί ήταν βρώμικο, ο Γιακουμής λοιπόν μια μέρα που δεν είχε κάτι ιδιαίτερο να κάνει- μια αρκετά συνηθισμένη κατάσταση καθ΄ όλη τη διάρκεια της ζωής του- πήρε έναν κουβά μπογιά από την αποθήκη του πατρός του, ενός έντιμου αγρότη που μεθοκοπούσε ολημερίς στον καφενέ, πήγε στην ταμπέλα του χωριού μου, τράβηξε μια μουντζαλιά πάνω στο όνομα κι έγραψε από κάτω φαρδιά- πλατιά ΜΑΛΑΚΕΣ, υποθέτω εν είδει αστεϊσμού. Κανένας δεν διόρθωσε την ταμπέλα, κανένας δεν έδωσε δεκάρα, ουχί μόνον αυτό, αλλά οι διπλανοί κοντοχωριανοί άρχισαν να χρησιμοποιούν την προσωνυμία όλο και συχνότερα, σε σημείο να υπερσκελιστεί το αληθινό παλαιό όνομα της τοπικής κοινότητας ακόμα και από τους ίδιους τους κατοίκους του».

(απόσπασμα από τις σελίδες 47- 48)