Συγχέοντας το χιούμορ με την πλάκα

Θυμάμαι έναν από τους πιο σοβαρούς συγγραφείς μας που προσπαθούσε, καλή του ώρα, να μου εξηγήσει πόσο κακό είναι για τη λογοτεχνία να συγχέεις το χιούμορ με τις «πλακίτσες». Ε λοιπόν, τώρα το κατάλαβα… Το καλό με τον Λένο Χρηστίδη είναι ότι σε αφήνει να νομίζεις πως όλα αυτά είναι συνειδητές λογοτεχνικές επιλογές του. Συνειδητά γλιστράει στην μπαναλιτέ, συνειδητά συνδιαλέγεται μόνο με τις απόψεις του, συνειδητά αποφαίνεται, συνειδητά καταφεύγει στο χιούμορ της παρέας, συνειδητά κάνει πλάκα, συνειδητά βαριέται, βαριέται πολύ. Να, αυτό είναι που με ανησυχεί. Το συγγραφικό χάρισμα που με τα χρόνια γίνεται κάτι σαν τη χοληστερίνη. Όταν είσαι νέος μεταβολίζει τις ορμόνες σου, όταν μεγαλώσεις σού κάνει τις αρτηρίες νταμάρι.

Γυμναστική, άρξατε.