Ευαγγελιστής του μύθου του, ο Σαρτρ

Ο θαυμασμός του Ζενέ για τον Χίτλερ και οι ύμνοι χαρτογραφούν τους διαύλους επικοινωνίας που ορίζουν την επικράτεια του περιθωρίου. Εκεί όπου καθαγιάζονται οι καταστροφικές δυνάμεις, είτε λέγονται ναζί είτε αριστεροί τρομοκράτες, η συνείδηση «απελευθερωμένη» από τα κοινωνικά της δεσμά διεκδικεί το απόλυτο και μόνον το απόλυτο, τον θάνατο και την ανυπαρξία. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο συγγραφέας της Παναγίας των Ρόδων, ο οποίος πέρασε και ως παιδί από διάφορα σωφρονιστικά ιδρύματα, αντιτάχθηκε στην αναμόρφωση του συστήματος, υπερασπιζόμενος τη λαγνεία της παλιάς καλής απανθρωπιάς.

Ευαγγελιστής του «μύθου Ζενέ» υπήρξε, ποιος άλλος, ο Σαρτρ. Στο περίφημο έργο του O Άγιος Ζενέ, επιστρατεύοντας την πρώτης τάξεως σοφιστική δεινότητα που διέκρινε τις κατά καιρούς πολιτικές του τοποθετήσεις ο νεοΒολταίρος του Σεν Ζερμέν ντε Πρε, αποφαίνεται:

«Ο Ζενέ δεν διαφέρει και πολύ από τον νέγρο ή τον Ισραηλίτη τους οποίους οι καταπιεστές τους υποχρεώνουν να διεκδικήσουν την υπόστασή τους ως Μαύροι ή ως Εβραίοι». Άρα ο Ζενέ δεν μπορεί να είναι ένοχος για αντισημιτισμό γιατί είναι ο ίδιος Εβραίος. Δεν μπορεί να είναι «θύτης» γιατί είναι ο ίδιος «θύμα».