«Μεγαλώνουμε τα παιδιά για να έχουν θεό τα φράγκα»

Η ΣΠΕΙΡΑ ΣΠΕΙΡΑ ΕΓΙΝΕ ΚΙΟΛΑΣ 10 ΕΤΩΝ ΚΑΙ
Ο ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΚΡΑΟΥΝΑΚΗΣ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ
ΣΙΓΟΥΡΟΣ ΟΤΙ Η ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΑΚΟΜΗ
ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ
ΑΝΤΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ. ΜΕ ΗΘΙΚΟ ΑΚΜΑΙΟ,
ΛΟΙΠΟΝ, ΠΡΟΧΩΡΑΕΙ: ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΗΡΩΔΕΙΟ
ΚΑΙ ΤΟΝ ΝΟΕΜΒΡΙΟ ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ
ΑΘΗΝΩΝ
Την τελευταία φορά που είδα τον Σταμάτη έκανε δίαιτα. Έχει περάσει καιρός αλλά δοθείσης της ευκαιρίας (της συνέντευξης) ήθελα να μάθω τι συνέβη και την έσπασε. Ήταν όμως εκτός Αθηνών, σε διακοπές, κι αρκέστηκα σε περιγραφές του τοπίου («εξαιρετικό μέρος, καλλονή»…) και στον πληθωρικό, απολαυστικό συνομιλητή που ήξερα πάντα. Για να είναι σε διακοπές, σκέφτηκα, καλά θα είναι.

«Καλά; Ξέρω γω; Μπα, μάλλον δεν είμαι στα καλά μου. Είμαι;». Το υπονοούμενο θα το πιάσω αργότερα, όταν θα καταλάβω ότι η ολιγοήμερη ανάπαυση εις τα εξοχάς, είναι ένα μικρό διάλειμμα πριν σημάνει συναγερμός. «Κοίτα. Ξυπνάω μες στον ύπνο μου ιδρωμένος… Μόνο όταν τα πράγματα μπουν σε μια σειρά κι αρχίσουν οι πρόβες, μόνο τότε μπορώ να πω ότι διαμορφώνεται κάτι».

Στα μεσοδιαστήματα αφήνειόπως λέει- το σύμπαν να επιδράσει πάνω του, «γιατί ξέρω να κάνω οικονομία δυνάμεων», αλλά ο ύπνος του τα χαλάει τακτικά. Ιδρώνει πολύ. Μήπως «τσιμπάει» και κάτι παραπάνω; «Μπα. Αυτή την εποχή το ελέγχω».

Πάντως, το ηθικό ακούγεται ακμαίο. Ακμαιότατο, θα έλεγα. «Είναι η πρώτη φορά, μετά από χρόνια που η πίστη σ΄ αυτό που κάνουμε και η διαρκής προσπάθεια δείχνουν να αποδίδουν Ας πούμε ότι είναι η πρώτη φορά που έχω αποτελέσματα από το πιστωτικό κεφάλαιο».

Δηλαδή;
Μιλώ για μένα και την ομάδα Σπείρα Σπείρα. Είναι φανερό ότι έχει περάσει στο συλλογικό υποσυνείδητο του κόσμου. Μας έμαθαν. Και αναγνωρίζουν αυτό που κάνουμε. Είναι γνωστό δε ότι η ομάδα έγινε φυτώριο νέων καλλιτεχνών. Επιπλέον, καθιερώσαμε νέες συνήθειες, ωράρια, τρόπους που δουλεύουν οι χώροι αυτοί.

Ένστικτο; Η απλώς καλή αί
σθηση της πραγματικότητας;
Παρακολουθώ τι γίνεται γύρω μου- και κοινωνικά και πολιτικά, σε όλους τους τομείς. Είπα φέτος πρέπει να πάμε επιθεώρηση (εννοεί το «Πόσο σ΄ αγαπώ… επιθεώρηση» που παίζει στην «Αθηναΐδα»). Εδώ έκαψαν όλη την χώρα κι εμείς καθόμαστε και τους κοιτάμε; Με την επιθεώρηση μπορείς να σχολιάσεις τα πάντα, να εκφράσεις τον θυμό, τις αντιρρήσεις σου. Όλοι το έχουμε ανάγκη αυτό.

Δουλεύεις με νέους. Εισπράττεις την ανασφάλεια της γενιάς των 600-700 ευρώ;

Τo θέμα δεν είναι τα 700 ευρώ. Το θέμα είναι ότι τα παιδιά αυτά τα μεγαλώ- νουν για να έχουν τα φράγκα θεό τους. Ότι σώνει και καλά πρέπει να πλουτίσουν για να είναι καλά. Βλέπεις τα παιδιά της Σπείρας, ζήσανε με λίγα, έκαναν κι άλλες δουλειές για να τα καταφέρουν, αλλά πίστεψαν σε κάτι, δούλεψαν και τώρα πια βλέπουν ότι αυτό είχε νόημα.

Σήμερα ο χρόνος μοιάζει να μετράει πιο γρήγορα.Δέκα χρόνια Σπείρα Σπείρα.Παλιώσατε κι εσείς…

Άμα αφεθείς, παλιώνεις. Είμαι ο πρώτος που αν δω ότι κουράζεται η μηχανή, θα το διαλύσω.

Δουλεύεις πολύ;
Ξέρεις κάτι; Εργάζομαι, γιατί στην ουσία είμαι πολύ τεμπέλης κι αν αφεθώ, θα αφεθώ για τα καλά. Έπειτα είναι και η ηλικία που σε κάνει να συνειδητοποιείς πράγματα.

Όπως;
Όπως ότι δεν έχει νόημα να κάνεις ριμέικ μιας παράστασης που πέτυχε η ενός δίσκου που πήγε καλά.

Βαριέμαι αφόρητα να κάνω κάτι που έχει γίνει. Με ερεθίζει αυτό που θα έρθει.

Από το 2000 βρίσκεσαι εκτός δισκογραφικών εταιρειών.Γιατί;
Έβλεπα το καράβι να βουλιάζει.

Είναι η νοοτροπία λάθος. Το ότι ποντάρουν στη γρήγορη επιστροφή χρημάτων, το ότι επένδυσαν μόνο στους τραγουδιστές. Ουσιαστικά άφησαν το χωράφι ορφανό. Δεν ποτίζεται καλά και το προϊόν είναι μάπα. Το CD «Πόσο σ΄ αγαπώ!» (με βάση το τραγούδι του σίριαλ «Μαρία η άσχημη») έγινε χρυσό.Πώς το κίνησες;

Μέσω Ιανού, Μetropolis και του site μου.

Άρα δούλεψε αυτός ο τρόπος.
Μα δεν είναι ο τρόπος που χωλαίνει στη δισκογραφία. Είναι το ίδιο το προϊόν. Το «Πόσο σ΄ αγαπώ» πούλησε, όχι γιατί εμείς έχουμε έναν ιδανικό τρόπο διακίνησης, αλλά γιατί αγαπήθηκε από παιδιά 4 ετών μέχρι γιαγιάδες.

Αυτή η μαζική αποδοχή είναι που λείπει στην εποχή μας…

Γιατί οι τραγουδοποιοί της γενιάς μετά από μας πέρασαν μια εσωστρέφεια στο τραγούδι- απόλυτα θεμιτή βέβαια γιατί έτσι εξέφρασαν το κλίμα της εποχής. Κι εγώ πέρασα μια ανάλογη φάση, γι΄ αυτό και το καταλαβαίνω. Εκ των υστέρων όμως, είδα ότι αν δεν ανοίξεις το παράθυρο να μπει λίγο φως, που το έχουμε όλοι ανάγκη, δεν γίνεται να πάρεις τον κόσμο μαζί σου.

«Αυτό που ξέρω ύστερα από τόσα χρόνια είναι ότι εμείς πρέπει να γεννάμε κάτι και το κοινό να το ζει – να παθιάζεται, να γελάει, να προβληματίζεται. Οι καλλιτέχνες όμως θέλουν να παθιάζονται οι ίδιοι με τον εαυτό τους κι εκεί χάνεται το στοίχημα»