«Με την τηλεοπτική επιτυχία χάνεις άλλες ευκαιρίες»

«Ποτέ δεν είχα την ψευδαίσθηση ότι γεννήθηκα ηθοποιός. Αλλά αυτό κάνω αυτήν τη στιγμή και το απολαμβάνω», λέει στους «Τimes» ο Μάθιου Φοξ, ο γιατρός Τζακ Σέπαρντ, ο σούπερ σταρ της παγκόσμιας τηλεοπτικής επιτυχίας «Lost». Ο οποίος μετά τις ημέρες επιβίωσης και τις περιπέτειες στο εξωτικό νησί αντιμέτωπος με το παρελθόν του και τους «Άλλους», έγινε ο περιζήτητος σταρ που η εταιρεία παραγωγής του σίριαλ τον στέλνει σε ταξίδια σε όλον τον κόσμο για λίγο ακόμη διαφημιστική προβολή του «Lost». «Το να βρίσκομαι στη Μόσχα για τις ανάγκες προβολής μίας κινηματογραφικής ταινίας στην οποία συμμετέχω και να έχω γύρω μου πλήθος κόσμου να κρατάνε πινακίδες με το όνομά μου είναι το πιο σουρεαλιστικό πράγμα που μου έχει συμβεί», εξηγεί ο 41 ετών Αμερικανός ηθοποιός από το Όρεγκον. Ο Μάθιου Φοξ αρχικά είδε τη ζωή του ως φοιτητής οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια να εξελίσσεται σε καριέρα σε κάποια τραπεζική φίρμα. «Στη διάρκεια όμως μιας συνέντευξης, κατάλαβα ότι με τίποτα στον κόσμο δεν ήμουν ικανός να δουλέψω στα χρηματοοικονομικά για το υπόλοιπο της ζωής μου». Έτσι, προτίμησε να δουλέψει ως σερβιτόρος, όπου γνώρισε την Ιταλίδα σύζυγό του, και στη συνέχεια να βρει την κλίση του υποδυόμενος τον μεγάλο αδελφό σε μία νεανική τηλεοπτική σειρά των 90΄ς με τίτλο «Σπίτι για πέντε».

«Τι είναι όμως πραγματικότητα; Νομίζω ότι σε όλους μας θα έκανε καλό αν κυκλοφορούσαμε έξω στον κόσμο, συνειδητοποιώντας ότι καθένας από μας σχηματίζει τη δική του αίσθηση πραγματικότητας. Επομένως, η δική μου πραγματικότητα δεν σημαίνει ότι είναι η μοναδική», λέει με φιλοσοφική διάθεση στο δωμάτιο ενός λονδρέζικου ξενοδοχείου, μιλώντας για την ταινία «Vantage Ρoint», όπου έχει τον ρόλο ενός μυστικού πράκτορα που αντιμετωπίζει την απόπειρα δολοφονίας του Αμερικανού προέδρου στην Ισπανία. Επίσης, έχει έναν πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία δράσης των αδελφών Βασόφσκι «Speed Racer», που λέγεται ότι είναι το επόμενο βήμα μετά την «Μάτριξ» άποψη και που φέρνει τον Φοξ να καλύψει το «κενό» στο πρότυπο του λευκού αρσενικού, πατώντας πάνω στα ίχνη του Τζον Γουέιν.

«Πάντα είχα την εντύπωση ότι θα έρθει η ώρα μου, όταν θα παίξω τον ρόλο ενός αληθινού άνδρα.

Ακούω ότι υπάρχει μία έλλειψη σε αυτήν την ηλικία ανδρών πρωταγωνιστών. Υπάρχουν ηθοποιοί που δεν θέλουν να κάνουν σαματάδες, που απλώς θέλουν να παίξουν τον ρόλο του αταίριαστου ήρωα αλλά με μία γκλαμουριά στον τρόπο με τον οποίο χειρίζονται τον χαρακτήρα τους. Όμως εγώ μιλάω για αληθινούς άντρες».