ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ «ΚΛΕΦΤΩΝ ΚΑΙ ΑΣΤΥΝΟΜΩΝ»

Το αξιοσημείωτο είναι πως μια ολόκληρη φυλακή, ένθεν κακείθεν, γνώριζε το μυστικό και δεν ακούστηκε κιχ.

Επειδή εκείνη τη χρονιά η μόνη «γκαμήλα» που κυκλοφόρησε ήταν αυτή της αγαστής συνύπαρξης «κλεφτών και αστυνόμων», οι εισπράξεις ήταν πλούσιες και ο αγιογράφος- νομίζω ήταν πλαστογράφος- έκανε τις προμήθειές του και ώσπου να αποφυλακιστεί είχε ζωγραφίσει στην κόγχη του ιερού την Παντάνασσα και στον τρούλο τον Παντοκράτορα.

Με τα μέτρα επιείκειας του Πλαστήρα μειώθηκαν οι ποινές. Με τις συντομεύσεις ο ισοβίτης γύρω στο 1954 αποφυλακίστηκε. Ο δεσμοφύλακας παραιτήθηκε και οι δύο παλιοί φίλοι, οι «γκαμηλιέρηδες», συνεταιρίστηκαν και ψώνιζαν ζαρζαβατικά από τον κάμπο και τα πουλούσαν στη λαϊκή αγορά, που ειρήσθω εν παρόδω, στην πόλη μας γινόταν ακριβώς μπροστά στο Δικαστικό Μέγαρο, δωρεά του μεγάλου ευεργέτη Αβέρωφ.

Ό,τι μεταφέρω εδώ το έμαθα από τον αδελφό της μητέρας μου, έχω μιλήσει παλιότερα γι΄ αυτό, ο οποίος εξέτιε ποινή κάθειρξης, αφού γλίτωσε την εκτέλεση, όταν δικάστηκε στη Χαλκίδα.

Αργότερα, πολύ αργότερα, διάβασα ένα διήγημα του Μυριβήλη στο «Κόκκινο βιβλίο» που περιέγραφε μιαν ανάλογη περίπτωση.

Ζωή και τέχνη: Παράλληλες.