ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΟΣ ΜΕ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ Ο ΜΗ ΕΙΔΙΚΟΣ

Αν κριθεί με γνώμονα τις απαιτήσεις του μη ειδικού κοινού, η Ιστορία του Αργυρίου παρουσιάζει περιορισμένη λειτουργικότητα. Διαβασμένο από τη σκοπιά ενός μη ειδικού αναγνώστη της λογοτεχνίας μας το έργο μπορεί να σταθεί χρήσιμο ως ένα ευρύ και, επιπρόσθετα, σχολιασμένο ανθολόγιο ποιημάτων και κειμένων της λογοτεχνικής κριτικής (χαρακτηριστικά παραδείγματα γραφής της δημιουργικής πεζογραφίας δεν υπάρχουν). Όταν, όμως, ο μη ειδικός αναγνώστης θα αναζητήσει τα «κλειδιά» της προσπέλασης αυτού του κολοσσιαίου έργου, τις οδούς για τον εντοπισμό των βασικών ερμηνευτικών αξόνων του, τότε θα βρεθεί μάλλον αμήχανος, καθώς η αναζήτησή του θα δυσχεραίνεται από τα βασικά προβλήματα του έργου: την εγγενή, σύμφωνα με τις προδιαγραφές της Ιστορίας, έλλειψη συνθετικού χαρακτήρα και την, επιλεγμένη από τον συγγραφέα, μη διασταύρωση της σχολιαστικής οπτικής του με τις απόψεις της φιλολογικής κριτικής.

Σύντομα, πιστεύω, αυτός ο αναγνώστης θα βρεθεί αντιμέτωπος με ερωτήματα όπως: Ως ποιο βαθμό τα πολιτικά και κοινωνικά γεγονότα των ιστορικών περιόδων, που ο Αργυρίου επισκοπεί στην αρχή καθεμίας από τις ενότητες στις οποίες χώρισε την Ιστορία του, διασταυρώνονται με τα ίδια τα λογοτεχνικά έργα; Ή: Ο συγγραφέας κατορθώνει να αναδείξει την ανταπόκριση των διαφόρων λογοτεχνών στις σύγχρονές τους αισθητικές τάσεις σε συνάρτηση με τις επίσης σύγχρονές τους ιδεολογικές ζυμώσεις της ελληνικής κοινωνίας; Ή: Στην Ιστορία επισημαίνονται οι κύριοι άξονες της εξέλιξης των συγγραφέων και των λογοτεχνικών φαινομένων μέσα στον χρόνο, σε συνάρτηση με τις γενιές των λογοτεχνών, γραμματολογικό σχήμα που ο συγγραφέας υιοθετεί;