Στην Ανάπαυλα

Ο Ζορό στα Σκόπια κι «Εκπτώσεις στον Δραγώνα»

Έτσι όπως γίναμε, δύσκολο πολύ να καταλάβεις πότε μπαίνει το Τριώδιο. Ευτυχώς νά ΄ναι καλά ο κύριος Ψωμιάδης με τα ωραία του. Έχω ντυθεί κι έχω ντυθεί. Μικρός στο νήπιο Ινδιάνος φύλαρχος με τα φτερά και το τσεκούρι, τσολιάς αργότερα, που έχω και φωτογραφία να σιχαθείς το γένος, αργότερα στο δημοτικό Ρομπέν των Δασών πάρα πολύ φιλεύσπλαχνος, κι έχω δει και άλλους μασκαράδες στη ζωή μου- εκτός εμού- ουκ ολίγους. Αλλά αυτό με τον Πανίκα Ζορό-Συλλαλητήριο-Σκόπια δεν τό ΄χω ματαδεί. Άνοιξε η καρδιά μου. Έκλεισα λοιπόν την τηλεόραση που τον πρόβαλλε, γιατί και το πολύ το γέλιο ξινό μπορεί να σου βγει, και είπα να στραφώ στην έντυπη ενημέρωση. Μετά τις δημοσκοπήσεις, οι αντιδράσεις. Τους μαύρισε την ψυχή ο καλπασμός του ΣΥΡΙΖΑ. Οι ίδιοι που χρόνια τώρα έβρισκαν τον Δικομματισμό τη γάγγραινα του πολιτικού μας βίου. Αυτοί οι ίδιοι, τώρα έντρομοι αναφωνούν: «Κίνδυνος! Ο Δικομματισμός μας κινδυνεύει». Σοβαρά; Μη μου το λες, ταράχτηκα. Θα χάσει η Βενετιά βελόνι. Εκεί βέβαια που φούντωσε η φωτιά στα μπατζάκια τους, ήτανε στη Χαριλάου Τρικούπη. Τους έπιασε μια κωλοπιλάλα, αλαφιαστήκανε οι σοσιαλιστές του Γιώργου. Βγήκανε στις εφημερίδες κι άστραψαν και βρόντηξαν. Το εντυπωσιακό είναι δε το λεξιλόγιο που χρησιμοποίησαν ειδικά οι κυρίες του ΠΑΣΟΚ. Ορολογία «στρατιώτου εν καιρώ πολέμου». Η μία: «Να ηχήσει συναγερμός». Η άλλη: «Το ΠΑΣΟΚ να διαμορφώσει στρατηγείο ετοιμοπόλεμο». Εcoute madame. Κάλμα. Πιο σιγά, για θα σας οντουλάρει η φράντζα. Α, δε με σηκώνει ο πόλεμος, θα γυρίσω τη σελίδα στις τέχνες και τα γράμματα. Και γύρισα στα πολιτιστικά και διαβάζω συνέντευξη του κυρίου Δραγώνα με τίτλο: ««Θα έχουμε ποινές, θα έχουμε και μπόνους». Εντυπωσιάστηκα, δεν μπορώ να πω. Αυτό το άρωμα ποδοσφαιρίλας για τον Χορό και το Θέατρο το οποίο και συνεχίστηκε σε όλη την εξομολόγηση- όραμα του ανδρός με άφησε κατάπληκτο. Δεν θά ΄θελα να υπεισέλθω σε λεπτομέρειες του προγράμματος του προέδρου, που μπορεί να έχει και ενδιαφέρον, δεν αντιλέγω. Θά ΄θελα όμως να σταθώ στο ύφος της γλώσσας και της έκφρασής του. Σε μια ερώτηση για τον Λευτέρη Βογιατζή και την αδυναμία του να μπει σ΄ αεροπλάνο, ο εν λόγω κύριος απήντησε: «Δεν μπορεί ο Λευτέρης να ισχυρίζεται ότι δεν πηγαίνει στο Φεστιβάλ της Αβινιόν επειδή δεν μπαίνει σε αεροπλάνο…. Ας πάει με τρένο. Αν αρνηθεί, τότε ναι, θα πάρει πέναλτι». Άναυδος. Τι λέτε κύριε Δραγώνα μας; (το μας επειδή είστε και σεις του Θεάτρου πια).

Για χαμηλά τον τόνο. Πολύ αέρα πήραμε. Ορίστε, βάλαμε τώρα δραγάτη στη Σκηνή μας. Δεν ήρθατε κύριε Δραγώνα μου για να χρηματοδοτήσετε τα όνειρά σας. Να χρηματοδοτήσετε τα όνειρα του Ελληνικού Θεάτρου και Χορού ήρθατε. Τα πέναλτι και οι κίτρινες οι κάρτες στα περιοδικά σας και στις παρέες σας. Όχι στο σπίτι μας. Και παρακαλώ δεν είναι «ο Λευτέρης» είναι «ο κύριος Βογιατζής» κύριε Δραγώνα τους.

… Αλλά πάλι όχι. Μπορεί να μην είναι έτσι τα πράγματα. Η μέρα είναι γλυκιά γεμάτη φως μ΄ ένα αεράκι σαν «γαλάζιο αίμα». Γέρνει ο ήλιος κι ανάβει τσακμακόπετρες στα μάρμαρα της Πεντέλης. Η γάτα μου ρονρονίζει στο χαλί και παίζει με τις ακτίνες σαν νά ΄τανε νήμα από χρυσό κουβάρι. Όχι. Μπορεί νά ΄ναι κι αλλιώς…

… Ο νομάρχης είναι ένα παιδί που παίζει στρατιωτάκια και βλέπει την κάμερα σαν την κρυφή του αγάπη. Η Διαμαντοπούλου είναι έτσι όπως έβλεπα να φέγγει το προφίλ της σ΄ ένα αεροπλάνο σχεδιάζοντας με το στιλό ταξίδια στο χαρτί μ΄ ένα χαμόγελο όλο μέλι. Ο κύριος Δραγώνας δεν είναι το γνωστό «Εκπτώσεις στου Δραγώνα» που μ΄ έσερνε η μητέρα μου κάθε αρχές Φλεβάρη. Αλλά είναι αυτός που «Δρα για τον Αγώνα». Ο Δραγώνας. Κι εγώ ξαπλώνω ήσυχος τα βράδια μες στην αγάπη μου για όλους και την αγάπη τους για μένα. Χαμογελάω και κοιμάμαι και λέω, ίσως, μπορεί μια μέρα να πάψει πια να κλαίει αυτό το μωρό που άφησαν έκθετο στα σκοτεινά σκαλιά, τα εντός μου, χρόνια τώρα.